The Gone Wait

Het Wachten Voorbij

2007-01-02T20:06:00.003+01:00

Ach ja.. Genoeg is genoeg. Ik zal zelf mijn eigen weblog nog het meest missen waarschijnlijk. Zo kan ik deze week niks vertellen over die geweldige Enrico Caruso en een of andere aria uit Manon van Massenet.. En ook niet babbelen over het behoorlijk geniale Twelve Monkeys van Gilliam, vanaf de accordeon-muziek in de opening kan het niet meer misgaan.
Neen, het is tijd voor wat anders. Geen woorden maar daden. Dank voor het lezen en tabee!
(En wees gerust, ik blijf schrijven voor File Under en Rommelhok en wie weet kan ik nu ook weer 'ns het Subs-forum lezen)

De Mix van het Jaar 2006

2007-01-01T20:05:00.001+01:00

Gedurende het jaar dacht ik bij elke goede track: Ha, die kan straks fijn in de mix. Naarmate de "deadline" naderde, stelde ik het "mixen" steeds uit. Was de vorige mix geen beginnersgeluk? Uiteindelijk aan begonnen en het ging gelukkig weer soepeltjes. 76 minuten, 26 absolute knallers. Helaas dook er toen een ander probleempje op.. Ergens is iets misgegaan met de audio-instelling. Het geluid is nu wat soeperig. U moet zich maar inbeelden dat u naar een uitstekend internet radiostation luistert. Veel plezier.
Klik! (nieuwe link)

Ingrediënten:
1.Guillemots - Trains To Brazil
2.Mew - Special
3.Cat Power - Could We
4.Amy Winehouse - Rehab
5.El Pino & The Volunteers - Antwerp
6.Graham Lindsey - Winterim
7.Midlake - Van Occupanther
8.Ghostface Killah - Big Girl
9.DJ Shadow - This Time
10.The Veils - A Birthday Present
11.The Whitest Boy Alive - Burning
12.Thione Seck - Ballago
13.Rhymefest - Devil's Pie
14.Loose Fur - Stupid As The Sun
15.J Dilla - The New
16.J Dilla - Stop
17.iLiKETRAiNS - A Rook House For Bobby
18.Lenine - Paciência
19.Beirut - After The Curtain
20.Casiotone For The Painfully Alone - Bobby Malone Moves Home
21.Fort Minor - Where'd You Go
22.Ramblin' Jack Elliott - Woody's Last Ride
23.Vetiver - Double
24.Songs Of Green Pheasant - Brody Jacket
25.M. Ward - Chinese Translation
26.Nizlopi - JCB

De 2006 Jaarlijst Bonanza!

2006-12-31T14:16:00.002+01:00

Niet alleen op The Gone Wait.. Leest ook de lijstjes van..
Marieke, Bas, Joris, Roy, Willem, Jenneke & Gerard.

1. Midlake - The Trials Of Van Occupanther

2006-12-31T14:04:00.001+01:00

Zo, het is weer volbracht. Al mag je dat geloof ik niet zeggen van verstokte katholieke Volkskrant-lezers. Buiten knalt het alweer, mensen die voor 1000 euro aan vuurwerk hebben gekocht zullen wel vroeg moeten beginnen. Hadden ze maar een euro(o)tje of 15 uitgespaard voor dit plaatje van Midlake.
Ach ja, zoals gebruikelijk in de laatste week van zo'n lijstjes-bonanza, kwamen de woorden schaarser, of in elk geval moeizamer en ging ik natuurlijk twijfelen. Hadden iLiKETRAiNS en Vetiver echt geen plaatsje in de lijst verdient? Om iLiKETRAiNS enkel uit de lijst te houden omdat ik nu eenmaal nooit van Joy Division-achtige bandjes houd.. En verdienden de Guillemots wegens die grote emotionele impact echt de nummer 1 positie niet? Wie weet is Midlake op 1 wel een staaltje objectivisme, omdat ze zo'n fijn consistent plaatje hebben gemaakt, waarin geen grote niveau-verschillen zijn te bespeuren. Nou ja, zo gaan die dingen.. En bovendien was Midlake (naast Loose Fur) een van de 2 albums die vanaf het moment dat ik ze hoorde van een positie in deze lijst verzekerd waren. Bovendien was dit jaar een Fleetwood Mac-jaar, de band waar Midlake wat mij betreft het meest mee verwant is. Niet alleen draaide ik de hele zomer Mac's Greatest Hits, ook kwam Lindsey Buckingham met een aardige solo-plaat en werd een van zijn liedjes ook nog heel aardig gebruikt in het verder niet al te beste Elizabethtown. (Dat al voor dit jaar uitkwam, overigens) Ook schiet me ineens te binnen dat er een vrij foute dance-remix met Stevie Nicks op de radio te horen was. Thunder only happens when it rains. Deze remix klonk wel heel wat beter dan de wanstaltige bewerking van Racoon's Love You More, die ook nog wel 'ns voorbijkwam. (Maar dat liedje was sowieso niet te redden)
Maar goed, Midlake.. Zoals elk jaar heb ik dit jaar weer honderden mp3-albums gedownload en zoals altijd ook braaf een paar favorieten gekocht, om die vermaledijde muziekindustrie maar overeind te houden. Wie weet dat de volgende generatie (zeg maar na '90 geboren) overigens weer wel een brave consument wordt, want mijn zuster koopt alles en zegt zich zelfs te schamen voor de Muse-kopietjes die ze ooit van mij kreeg. Mij maakt een kopietje of de "real thing" weinig uit, dit echte exemplaar van Midlake bewijst dat weer. Leuk zo'n tekstboekje, maar volgens mij heb ik 't er maar 1 keer uitgehaald, toen het ceedeetje net binnenkwam. Een nieuwe kans dan.
Aah, Roscoe. When they got here all exhausted, on the roof leaks they got started, and now when the rain comes, we can be thankful. Heck, wat maken de teksten uit. Het gaat om de samenzang, de gitaarsolo (of is het keyboard) en die heerlijke piano-lijn.Whenever I was a child, I wonder what if my name had changed into something more productive, like.. Roscoe. Okay, die is dan weer wel erg leuk.. Zelfs een van de eerste dingen die aan Midlake en deze knaller van een single opvallen. Wat een nummer als Roscoe zo aantrekkelijk maakt is de hypnotiserende kwaliteit. Een dik, vet geluid van, ook wel eens lekker, perfect opgenomen instrumenten die maar doorgrooven.
Als ik toch op zoek was naar mooie tekstregels.. Eentje die ik nooit echt tot me had laten doordringen: Did you ever want to be overrun by bandits, to hand over all of your things and start over new?
De zanger blijft een aangenamere versie van Rufus Wainwright. Net wat minder prikkelende harmonieën, maar daarvoor is het ook middle of the road-pop. Check die korte gitaarsolo in Bandits, even wat fijne blues-noten.
Ik weet niet of het ergens op slaat, maar goed, ik moet denken aan A Midsummer Night's Sex Comedy van Woody Allen.. De magische zomerse sfeer die daar hing, had iets even vederlichts als deze muziek. (Wie weet schiet het me te binnen omdat Gerard de plaat ook al met de zomer vergeleek)
Maar: When the winter comes and the greenery goes we wil make some shelter.
Voor een warm geluid heb je fris fluitende synthesizers nodig. En daar is Head Home al. En weer die samenzang. Ik kan nu eigenlijk beter niet aan Midlake live denken, maar als ze ooit echt groot willen worden zullen ze daaraan moeten werken. Ik bedoel, live is het helemaal niks.. Maar in de studio: magnifiek! En de kleine crescendo's die toewerken naar "during harvest time". Leviathan? Is dat een gedeelte uit de bijbel? Komisch, want ik verstond dus altijd: She never mentions a word to me, she reads the bible. Hehe. I think I'll head hoo-wehoo-ho-hooooome. Solo! Pwieew.
Was eerst mijn favoriete nummer Roscoe, later verschoof dat naar het compacte Van Occupanther. Bij de jongens thuis in Texas opgenomen, maar nog steeds lo-fi. (En natuurlijk denk ik dan graag dat toch die gemoedelijke thuis-sfeer op een of andere manier in de opname terecht is gekomen) De drum-fill die het nummer opent is het zoveelste Fleetwood Mac-element. Ik zei al eerder dat harmonie-vocalen een van mijn nieuwe "hobby's" waren van dit jaar. En deze titeltrack is bij uitstek geschikt om een nieuwe melodie "tegenaan" te zingen. Het klinkt voor geen meter, maar het is leuk om te proberen. My science is waiting, nearly complete. Hoor ik daar een dwarsfluit? Respect voor wie dat instrument kan inzetten zonder foute associaties met Barry Hay op te roepen. I could ask these people, but I shouldn't bother.. I'm Van Occupanter, I'm Van Occupanther. Ja, het wordt me steeds duidelijker dit is het jaar van de ware zangmelodie. Vast geen toeval dat ik ook wat Enrico Caruso beluisterde, de laatste week.
Ach ja, moet ik nog beginnen over de Oosterse viool in Young Bride? Het ultieme Rufus Wainwright-moment. Erg Greek Song. (van Poses) Zelfs de licht verwrongen drums doen eenzelfde klepje hersenen opengaan. My young bride why aren't you moving at all? Helps to make the day seems shorter. Een wijze les.
Als je 6 (7,8, 9?) nummers achter elkaar onverwoestbaar goed kunt klinken, verdien je op nummer 1 te staan. Ook Branches mag er wezen.. Die korte pauze en dan die briljante bas-opmaat voor het heerlijk desolate: We won't get married 'cause she won't have me. She wakes up awfully early, these days.. These days. And there's no one else so kind. Hamerende piano-akkoorden, een zachtjes wandelend gitaartje en dan de ultieme zin die ik maar al te duidelijk verstond: It's hard for me but I am trying. It's hard for me but I am trying. It's hard for me but I am trying. Haal de zakdoeken maar tevoorschijn, ze zetten daarvoor ook alles op alles met al die Franse hoorns. (Of whatever) Het was een bombastisch jaar. Maar zonder valsheid. Het grote gebaar klein gehouden.
Proost op een hoopvol 2007 dan maar.
I'm not sure where this river goes, but we have no choice but to follow, there is smoke in the sky over those trees, let us hope they are kind to you and me.

Hoogtepunten:
*Roscoe
*Head Home
*Van Occupanther
*Young Bride
*Branches

Een jaar vol films

2006-12-30T21:58:00.001+01:00

En hier weer een post vol overbodige meningen. Gratis en voor niets. Het is lijstjestijd, dus heb ik maar 'ns bekeken welke films ik dit jaar zag. Hier de resultaten. Allereerst top "drietjes" van regisseurs waarvan ik 3 of meer films zag. (Ja, dit wordt een lange zit)

*Jim Jarmusch

1. Night On Earth, 2. Coffee & Cigarettes, 3. Broken Flowers

*Gus van Sant

1. Elephant, 2. Drugstore Cowboy, 3. Last Days

*Wes Anderson

1. Rushmore, 2. Bottle Rocket, 3. Royal Tenenbaums

*Cameron Crowe

1. Almost Famous, 2. Singles, 3. Elizabethtown

*Richard Linklater

1. Dazed and Confused, 2. Before Sunrise, 3. A Scanner Darkly

*Coen Bros

1. The Hudsucker Proxy, 2. Barton Fink, 3. The Big Lebowski

*Todd Solondz

1. Welcome to the Dollhouse, 2. Palindromes, 3. Happiness

*Kim Ki-Duk

1. The Bow, 2. Spring, Summer, Fall, Winter, 3. Bin-Jip

*Werner Herzog

1. Grizzly Man, 2. Stroszek, 3. Cobra Verde

*Takeshi Kitano

1. Sonatine, 2. Hana-Bi, 3. Takeshis'

*Aki Kaurismäki

1. Shadows in Paradise, 2. Ariel, 3. Take Care of Your Scarf, Tatiana

*Woody Allen

1. Bullets Over Broadway, 2. Sweet and Lowdown, 3. Deconstructing Harry

*Robert Bresson

1. Mouchette, 2. Au Hasard Balthazar, 3. Pickpocket

*Steve Buscemi

1. Lonesome Jim, 2. Trees Lounge, 3. Animal Factory

*Martin Scorsese

1.After Hours, 2. Taxi Driver, 3. The King of Comedy

*Sidney Lumet

1. Dog Day Afternoon, 2. 12 Angry Men, 3. Serpico

*Alfred Hitchcock

1. Rear Window, 2. Strangers on a Train, 3. Rope

*Ingmar Bergman

1. The Passion of Anna, 2. Wild Strawberries, 3. Persona

*Stanley Kubrick

1. Dr. Strangelove, 2. Killer's Kiss, 3. The Killing

*Michael Mann

1. Collateral, 2. Thief, 3. The Insider

*Terrence Malick

1. The New World, 2. Badlands, 3. The Thin Red Line

*Roman Polanski

1. Le Locataire, 2. Rosemary's Baby, 3. Chinatown

*Terry Gilliam

1. Brazil, 2. Twelve Monkeys, 3. The Fisher King

*Robert Altman

1. Short Cuts, 2. The Long Goodbye, 3. Gosford Park

*David Lynch

1. Blue Velvet, 2. Mulholland Drive, 3. Wild at Heart

Excuses voor de schots en scheve plaatjes. Hopelijk heeft u als lezer nog een filmpje erbij opgemerkt die u nog eens (opnieuw) moet zien. Alle nummers 1 zijn in elk geval warm aanbevolen, met uitzondering misschien van The New World. (Maar ja, ik had nu eenmaal 3 films van Malick gezien) De 3 slechtste films waren overigens Along Came Polly, met een zweterig basketballende PS Hoffman, Kids Return, een ontzettend slecht werkje van Beat Takeshi en The Perfect Score, een irritant moraliserende ode aan The Breakfast Club. Verder lijkt me dit de juiste plaats om iedereen te bedanken die me een film heeft getipt, Vido Liber bijvoorbeeld en niet te vergeten Martijn, die met 1 "commentaartje" mij op 3 prima regisseurs wist te wijzen. (Anderson, Kaurismäki en toch ook Takeshi)
En dan nu het grote moment.. (En een winnaar uit 1985, wat een toeval!)

De 10
beste films, gezien in 2006

1. After Hours
2. Baisers Volés
3.Grizzly Man
4.The Hudsucker Proxy
5.Dog Day Afternoon
6. Bullets Over Broadway
7. Rear Window
8. Delicatessen
9. Brazil
10. Harold and Maude

2. Guillemots - Through The Windowpane

2006-12-29T16:51:00.001+01:00

2005 was, voor mij persoonlijk, al een vrij waardeloos jaar, maar in 2006 ging het van kwaad tot erger. Het laagste punt werd bereikt in november, precies toen ik het album van de Guillemots had "ontdekt" en dus vaak draaide. Er is ongetwijfeld een verband tussen mijn staat en de hoge positie van de band, maar ze verdienen het ook wel. Gelukkig gaat het nu wel weer wat beter met me en het is dan ook vrij logisch dat ik de laatste paar weken de plaat eigenlijk niet meer gedraaid heb. Aangezien een jaarlijst echter ook een soort persoonlijk jaarverslag is hoort ie er toch echt in. En hoog ook!
Hét kippenvel-nummer van dit jaar was voor mij Little Bear. Bijna zo goed als de vierde symfonie van Mahler, ook een "nieuwe" ontdekking. De ijle strijkers en dan die mooie akkoorden. (In beide werkjes, eigenlijk) Ik heb het allemaal al eerder gezegd, maar ach, voor mij is dit het Eternal Sunshine Of The Spotless Mind-gevoel. Little Bear bestaat uit 2 gedeelten, de briljante en heerlijk ambitieuze orkest-opening en dan die valse (?) piano en nog een ander onduidelijk instrument, die samen het zang-gedeelte begeleiden. De strijkers zwellen weer aan, ben ik ook altijd gevoelig voor.. Little bear you know me too well anyway. Too well every day I'm going home, I am going beneath the stars, I am going under the soil again and I woooon't be back in a long time, so get out! Get out of this old house, before I burn it down. Één groot drama, ik houd toch elke keer weer mijn adem in. Wat een stem. En ik weet niet eens de naam van de zanger. Nog een klein uitstekend detail niet vergeten, de extreem hoge piano-nootjes die aan het eind "klakken" zoals dat gaat als je bij de hoge toetsen aankomt. (En stiekem denk ik aan mijn eigen gesamplede orkest/piano-werkje Buoy Lake, wat hopelijk nog 'ns verschijnt. Ooit.)
Aan het slot van Little Bear zakken de strijkers in, als een computer die vastloopt. Game over. Dit is irritant, maar zeer noodzakelijk, als het nummer op het mooie laatste piano-akkoord was geëindigd, had iedereen die plaat meteen afgezet. Dit is zo mooi, laat de rest maar zitten. Nu heb ik toch zoiets van: Grr.. Verder!
En dat is maar goed ook.. Want de volgende 2 nummers zijn al even geniaal. Made-up Lovesong #43 brengt chaos, synthesizers en maffe drumgeluiden. Now there's poetry in an empty Coke can. De Guillemots zijn zo goed omdat ze "gewoon" doen waar ze zin in hebben. Eerst wat orkest-werk vol drama en dan een zwoele dans-track. Ze beknibbelen nergens op. Veel geluiden en dan nog maar wat meer vrolijke geluiden. Romantiek en veel levensvreugde. You got me of the sofa, just sprang out of the air! Best things come from nowhere, I can't believe you caaaaare. En dan die hoge gilletjes, yeah baby, Lambchop-stijl. Yes I believe you zingt een koortje eindeloos en onvermoeibaar.
Trains to Brazil is The Sporting Life (van de Decemberists) van dit jaar. Even aanstekelijk, tekstueel minder grappig, maar deze zanger is van een heel ander niveau. Geen applaus maar wel enthousiast gejoel van publiek, dat is even goed. It's 1 o'clock on a friday morning, I am trying to keep my back from the wall. Pomp die bas.. I wonder why we bother at all.. And I think of you on cold winter mornings, darling, they remind me of when we were in school. (Schoolbel!) Nothing really matters, when you call down my name, in fact nothing really mattered at all. Hoera, sneeuwbellen! Er zijn al genoeg elementen voor een waanzinnige track, maar onze vrienden gooien er ook nog geniale blazers bij. Ik moet ophouden met "van het jaar" zeggen.. Dus vul het zelf maar in. En dan allemaal: Cause you live and be thankful you're here.. See it could be you tomorrow, next year! Taaaa-taa! Vuist in de lucht. Laat de zingende zaag gillen.
Tijd voor een diepe zucht. Verder dan hier kom ik met deze plaat eigenlijk nooit. Deze 3 nummers zijn meer dan genoeg voor een nummer 2 positie.
Toch eens kijken wat er allemaal nog meer gebeurd.. Oh ja! Een Bruce Springsteen-orgel. This is where we fall from the trees, this is were the sky covers up.. You know I love you.. You know I love you. Joan de politievrouw zingt mee, waarvan de Guillemots hier ook een melodie lijken te hebben geleend. (Wie maalt erom) Weer het juist gevoel voor dramatiek: Pour a little whiskey out for me, would it be the last bottle we share? Oh en belletjes natuurlijk!
Come Away With Me heeft een mooi klein trompet-accentje na Would you recognize my face? David Sylvian-stijl. Diens Waterfront is even perfect. (En goed vergelijkbaar met Little Bear, overigens)

Vervolgens zet de titeltrack een Brazil-swing inzet met ratels en de hele mikmak, waar, zoals in alle nummers, weer een leuk detail inzit, een stukje "reverse"-vocalen, waardoor de melodie ineens iets Afrikaans krijgt.
De vaste lezer weet dat ik lang gepiekerd heb over het stukje plagiaat in If The World Ends, maar dat is niet zo belangrijk. Interessanter is de ontzettend foute, maar stiekem heel aantrekkelijke Simple Minds-sfeer. De Simple Minds ten tijde van bombastische singles als Biko. Op het randje, maar 't kan net. Ook is er die vuurpijlen-melancholie. Nieuwjaar in Outer Space. Waar is Daniel Bedingfield (die broer van Natasha) eigenlijk gebleven? Hij had ook een geniale single waar dat soort melancholie aanwezig was. And if the world ends, I hope you're here with me. Als de verhalen van Asimov waar de zon langzaam de aarde opslokt.
And I don't think I ever heard you speaking, 'cause I was too wrapped up in the dream I was dreaming.

Hoogtepunten:
*Little Bear
*Made-Up Lovesong #43
*Trains To Brazil
*Redwings
*If The World Ends

3. Loose Fur - Born Again In The USA

2006-12-28T14:13:00.001+01:00

Er zijn dit jaar eigenlijk twee platen geweest waarvan ik constant wist dat zij de top 10 zouden halen. Dit is de eerste, tegen het eind van het jaar nog net voorbijgestreefd door een late ontdekking. Born Again is de Pig Lib van dit jaar. Net als dat album eigenlijk een minder in het oog springend werkje in het oeuvre van een "artiest". Een zij-projectje of een solo-project, uiteindelijk heeft het allebei de schijn tegen. Vóór iemand solo gaat is het belangrijkste (meestal) al bereikt. (In het geval van Malkmus de albums van Pavement) En voor iemand aan iets wat als een zij-project wordt gepresenteerd begint, moet ie eerst wel succes hebben gehad met het hoofdbandje. Dat is hier dus Tweedy's Wilco. Toch jammer dat, bijvoorbeeld in Vrij Nederland, wel uitgebreid (en enthousiast) werd stilgestaan bij de recente live-plaat van Wilco en dit album werd vergeten. (Of ik moet de recensie daarvan gemist hebben, wat me sterk lijkt) Logisch is het wel. Als ik (zoals nu) heel geconcentreerd luister vraag ik me ook af of ik deze plaat niet puur op "wilskracht" als een van de beste werken van het jaar heb gezien. Gelukkig zijn er 2 waanzinnig goede nummers die de twijfel kunnen wegnemen.
De kracht van Loose Fur zit 'm in het all-star-kaliber. Ik deed nu ook al even alsof het Tweedy's zij-projectje is, maar Jim O'Rourke en Glenn Kotche zijn natuurlijk minstens zo belangrijk. Meer dan de som der delen, zeggen we dan.
Voor rock loop ik al jaren niet echt meer warm, als ik het al ooit deed. Loose Fur heeft, van de platen hier aanwezig, nog het meeste gitaargeweld.. Dat echt schuurt, zeg maar. Rock is toch altijd synoniem voor dansen en dat gaat op een hoekige manier ook wel hierop. Met dank aan Kotche en zijn magnifieke drumbreaks. Hij blijft maar bezig met fills zonder ergernis te wekken. Opener Hey Chicken behoort zowaar níet tot mijn favorieten van de plaat, het is meer een voorstudie naar het beste nummer. Voordat dat aan de buurt is eerst nog een lekker staaltje slacker-pop. Ik ben wat betreft Pavement nooit verder gekomen dan Brighten The Corners. The Ruling Class kan daar zo op staan. Een olijk en flauw gefloten melodietje. (Mijn Young Folks van dit jaar) De akoestische gitaarakkoorden zorgen voor nog meer luiheid. Alsof een stel waggelende eendjes in een Disney-film op weg zijn naar de vijver. Tekstueel houdt de band zich echter vooral met God bezig. Er zullen wel wat harde ironische noten gekraakt worden, maar het gemompel van Tweedy en het gebrom van O'Rourke werkt voor mij toch meer als instrument.
I finally found it in my heart to forgive you, bromt O'Rourke in de met belletjes (hoera!) opgetuigde ballade Answers to your Questions. Ook de minimalistische gitaar mag er zijn. Terzijde: Volgens smoeder is deze hele plaat een Zappa/Beefheart-achtige affaire, wat ik ergens ook wel weer stoer vind. Zonder dat ik me ooit uitgebreid in die twee verdiepte hebben ze voor mij (nog) wel een cool aura. Hoewel.. Zappa met zijn foute "slechte humor"-snor..
Het snellere gedeelte in Apostolic is een van de vele progrock-fases. Het moge dan slackers zijn, technisch zijn ze natuurlijk erg goed bezig. Wat ook wel eens lekker is. De Tool van de indierock, zeg maar.
Zonder goede liedjes ben je vanzelfsprekend nergens, waarmee we aankomen bij Stupid As The Sun, het nummer waar alles op zijn plaats valt. Na het ruige Apostolic wat vrij snel eindigt, gaan ze meteen door met die super-riff. De riff van het jaar zelf. Every little hair on my neck is a wreck.. Come on let me down! Bem, bem, bem, break.. aanzwellende gitaren. Even het beste stuk uitstellen en nog snel een nieuw coupletje. Ja, een perfect popliedje. Ik geloof dat ik eerder al heb gememoreerd hoe die gitaarakkoorden kort en bondig als geweerschoten om je oren vliegen terwijl Kotchke nog even snel wat extra bass-drums erin moffelt. Erg aanstekelijk. Tweeënhalve minuut "gaan" met hoofdletters.
De plaat duurt nog geen 38 minuten en weet gelukkig het aantal mindere tracks tot 1 te beperken. Pretty Sparks is te zeikerig, te "A Ghost Is Born".
Snel vergeten met An Ecumenical Matter. Naar aanleiding van dit instumentaaltje en zijn soundtrack-werk voor Love Liza haalde ik elk O'Rourke dreutel-plaatje binnen wat ik kon vinden, die vervolgens een jaar lang in een "nog te beluisteren"-mapje bleven zitten. Zo gaan die dingen nou altijd en dat is precies wat er zou gebeuren als ik zou beginnen met die Zappa.
Maar goed An Ecumenical Matter dus, het lijkt in eerste instantie niet meer dan een aardige verweving van piano en vibrafoon, maar dan eist de piano ineens veel nadrukkelijker de hoofdrol op, wat een melodie! Minstens zo mooi is de zonnig zoemende gitaar die het stokje meteen daarna overneemt.
Het tweede superieure nummer is Wreckroom. Dit is de goede kant van Wilco: Yankee Hotel Foxtrot, de plaat waarop O'Rourke ook al een belangrijke rol speelde. De altijd snotterig klinkende Tweedy heeft hier wel wat weg van Bob Dylan, die zijn neus dichtkneep op Spirit On The Water, van zijn amusante recente album. (Let wel niet meer dan amusant!)
Gitaarsolo's.. Houd ik er wel of niet van? Door de muziekpolitie staan ze in zo'n waanzinnig slecht daglicht. Maar de solo die hier in Wreckroom klinkt verdient echt geen boete. Dubbelloops is dubbel zo goed. En dan herrie en weer opnieuw op gaan bouwen richting deel 2 van de solo, nu slim onderbroken door nog wat noise. En fijn nog maar een gitaartje erbij, blijven stapelen jongens. Tot alle vastigheid wegvalt, radio's op tilt slaan en enkel nog ijle tonen voortbrengen. De Twin Towers zijn ingestort en de chaos is verlaten. Er brandt nog wat licht en de zwerfhonden van New York zitten onder het stof. Destructie als nieuw begin. Born Again In The USA. En daarbij hoort vrolijkheid, pompidom. Die paar krassen op de ziel overleven we wel. She's not so well-rounded, she has points you don't see, she does whatever she wants, oh I swear she wanted me.

Hoogtepunten:
*The Ruling Class
*Stupid As The Sun
*An Ecumenical Matter
*Wreckroom
*Wanted

4. Sufjan Stevens - The Avalanche

2006-12-27T14:26:00.001+01:00

Poeh.. Het is een hele klus tien platen (te) uitgebreid bespreken. En zou het toeval zijn dat ik alweer bij Sufjan Stevens geen idee heb wat ik er nog over moet zeggen? Ik heb al zovaak op dit weblog enthousiast over die man gedaan.. Vorig jaar stond ie natuurlijk op 1 en als deze plaat pakweg Wyoming had geheten zou dat weer het geval zijn geweest. (Al hadden de teksten dan ook aangepast moeten worden, vanzelfsprekend) In eerste instantie had ik The Avalanche zelfs op 3 gezet, maar op het laatste moment toch nog een plekje naar beneden gestuurd. Het leek me toch wat teveel eer om een kliekjesplaat die heus niet barst van de hoogtepunten in de top 3 te zetten. Tijdens deze luisterbeurt eens kijken of er 5 nummers aanwezig zijn die ook op Illinois tot de beteren zouden behoren. (Een nummer zo goed als Palisades is er in elk geval niet)
Bij vrijwel alle albums uit deze top 10 behoort het eerste nummer tot de beste, kennelijk weet iedereen dat je met een klapper moet beginnen. Alhoewel The Avalanche een winterse titel heeft en in de hete zomer verscheen heeft de plaat iets vrolijks en springerigs als een fris lentebriesje. Een pluim voor Sufjan wat betreft de titeltrack, die hij zowaar kort houdt. Ook wel eens fijn. Wat kan die man toch arrangeren. I took a train from Virginia, to Illinois my home. Terwijl ik afgelopen zomer deze plaat beluisterde, werkte ik ook aan een (nooit afgeraakt) nummer waar Pien Feith vocalen voor had opgenomen. Het lukte me maar niet de juiste timing te vinden, wat ik maar snel aan de software weet. (Goed voornemen: Cubase kopen/kraken) Hoe dan ook, Sufjan heeft zich weer omringd door achtergrondzangeressen waarvan er een dezelfde stem als Pien heeft. Altijd leuk. Come on life, come on Lord!
Weinig zap-momenten in het oeuvre van deze held, maar Dear Mr. Supercomputer is er een. Het nummer swingt wel, maar mist een goede zanglijn, een melancholische melodie die al de vrolijke waanzin wat diepte kan geven. Uiteindelijk is dat waaraan je merkt dat dit een b-kantjesplaat is. Meer zap-momenten dan gebruikelijk, bedoel ik. Ik noem ook nog een Carlyle Lake,de derde versie van Chicago en de Palm Sunday Tornado. Waar ik het de Hidden Cameras wel vergeef dat ze vooral een intro-band zijn, is het wel jammerlijk dat Sufjan the Pick-Up en The Perpetual Self niet helemaal van de grond krijgt.
Terug naar het begin, Adlai Stevenson begint met een erg zoet "marching band" gedeelte, ik zie de majorettes al lopen. Maar deze melodie heeft wél een vleugje treurnis, wat past bij de man die een grote jeugdzonde met zich meedroeg. (Hij schoot per ongeluk een vriendje dood)
Ondertussen blijf ik hoofdschuddend grijnzen. Sufjan is echt de enige muzikant die met restmateriaal nóg een 75 minuten plaat kan samenstellen, die de moeite waard is. Volgens mij heeft hij er echt lol in gehad om de plaat te creëren naar het voorbeeld van het origineel. (Als God!) Zelfde soort nummers op dezelfde plekken.
Na het mooiste instrumentaaltje met een te lange titel, iets met Vivian Girls, volgt de eerste versie van Chicago. Nog altijd denk ik daar aan John Wayne Gacy. Op dat moment was ook ik om wat betreft Chicago. (Leek me altijd een zwakke track, maar als je de melodie maar vaak genoeg hoort en dat gebeurt vanzelf dankzij deze plaat..)
I made a lot of mistakes in my mind, in my mind! Deze plaat is vrolijker en tegelijk ook devoter. (Of ligt het aan mij) Een soort handen naar de hemel soort-vervoering.
The Henney Buggy Band is een van de momenten dat ik denk: Op nummerrrr 1 met deze plaat. Let the bugles play the sermon on the raid! Forget about yourself and all your pla-a-a-ans. (Typisch hoge noot, verveelt kennelijk nooit) Zo mooi, zo nostalgisch, er schiet zelfs een herinnering aan een heel oud cassettebandje met een vreemd hoorspel door mijn hoofd. (Was dat van Ellie en Rikkert!?)
Nooit was Sufjan zo dichtbij Neil Young als in het nummer Springfield. Dat komt goed uit want mijn favoriete oude LP die ik dit jaar op oma's gammele pick-up draaide was Neil's Comes a Time. Een even lullige als aanstekelijke Brokeback Mountain-country plaat. Running out of Springfield. I found a woman there, who said she had a mind to make me a messenger man. En even later die krassende dissonante gitaarsolo. Zowaar iets nieuws! Ja!
Ik dacht altijd dat na de 2e versie van Chicago, die wel aardig begint maar verzandt in langdradigheid, de plaat wel zo'n beetje gedaan was. De tweede helft ís ook aanmerkelijk minder, maar er zijn 2 niet te missen uitzonderingen. Op de eerste werd ik gisteren nog door Little Miss Sunshine gewezen.. This land is yours, this land is mine! Een feel-good nummer, al heet het dan No Man's Land, in de aftiteling van een waanzinnige feel-good film. Hoera. Dat zachte effectje op de gitaar, zo vriendelijk. I'm working it out inside. Klap in je handen en zeg Ja. I am counting it ouuut-oeeee.
Het is een goed gebruik om elke, dus ook deze, plaat op die typisch bombastische wijze af te sluiten. Veel crescendo's, hi-hats die aanzwellen. Dat werk. En de piano niet vergeten. De ware emotionele Avalanche van deze plaat is Pittsfield. I am not afraid of you now, I know, so I climb down from my bunk bed this slow. En dan de kerstbellen en die kleine synthesizer. Since that time we meant to say much more, unsaid things begin to take their toll. I am not afraid you anymooooore (Daar gaat ie weer, 3e keer van de plaat en weer raak hoor)
En nog maar 'n oehoee-tje.. Zo zuiver gezongen, bijna robot-achtig goed. Daar is de trompet al.. Catharsis!

Hoogtepunten:
*The Avalanche
*Chicago (Acoustic version)
*Springfield, or, Bobby Got A Shad-Fly Caught In His Hair
*No Man's Land
*Pittsfield

De Week (van 26-12-06)

2006-12-26T21:56:00.002+01:00

*Sufjan Stevens - Songs For Christmas
Nog niet eens toegekomen aan het lezen van het boekje en strip en God weet wat er allemaal nog meer in die box zit. De 5 "albums" zijn in elk geval de moeite waard. Stiekem vond ik het eerste ceedeetje nog het leukst. Daar is de sfeer het vrolijkst en zingt ene Matt Morgan met aandoenlijke stem: "It's Christmas let's be glad". Oh en dat eerste ep'tje heeft ook nog eens het altijd geweldige (...) Silent Night.

*Kante - Die Tiere Sind Unruhig
Zit paradoxaal genoeg al ontzettend lang in mijn "recent neergehaald" mapje op de computer. En ik luisterde 'm (dan) ook wel. Ik weet alleen niet wat erover te zeggen of wat ervan te denken. Hooguit dat het wel fascinerend is hoe Kante elke plaat een behoorlijke wisseling van stijl weet te ondergaan. Eerste (en beste) plaat Zweilicht was indierock.. Toen kwam trippy jazzrock en nu dan vrij harde (maar tegelijk gladde) rock. Ofzo, want wat er hier gebeurd is echt lastig te definiëren. Naast de monster-riffs horen we ook nog ergens (nee in één nummer) een rap, een duimpiano, een melig gesproken refrein en toch ook wel weer die heerlijke Duitse melancholie.

*Black Sun Ensemble - Bolt Of Apollo
Hier.

*Broken Flowers
*The Gangs Of New York
*Planes, Traines & Automobiles
*13 (Tzameti)
*Wild At Heart
*McCabe & Mrs. Miller
*Little Miss Sunshine
De eerste film die ik dit jaar zag (ook op de eerste dag van het jaar) was Broken Flowers. De man met de mijter was zo goed mij de dvd te schenken, al moest ik tot mijn teleurstelling constateren dat een commentaar-track ontbrak. Ik had graag Murray en Jarmusch horen ginnegappen over het maken van de film. De paar kleine extraatjes stellen nu weinig voor, al vertelt Jarmusch nog wel ergens dat hij zijn eigen films nooit meer bekijkt en er ook niet graag over praat. Jammer. De film zelf was een stuk grappiger dan ik me herinnerde. Dramatisch meest interessante scène blijft het etentje bij de vrouw van Six Feet Under en haar overdreven beschermende man.
And now for something completely different. The Gangs of New York is vooral bloederig. Pin me niet vast op jaartallen, maar waarschijnlijk valt deze film wel te zien als counterpart van The Age of Innocence. Daar verkeerden we in het gezelschap van de upper class, die volledig in hun eigen wereldje zaten. Nu zien we hoe Cameron Diaz zich als dienstmeisje verkleed en snel hun huizen leegrooft. (Een van de momenten dat de werelden van die 2 films kruizen) The Gangs of New York is in wezen een ordinair wraak-verhaaltje. Een jongens (DiCaprio) wiens vader door een grote gang-leader is vermoord, infiltreert en wordt diens vertrouweling. Ja, dat wordt spannend. Uiteindelijk wordt hun grote confrontatie overschaduwd door massale rellen, wegens de dienstplicht die jonge immigranten richting dood stuurt. Het toont wrang de onzin aan van die gang wars.
Ik dacht altijd dat Thanksgiving in het voorjaar viel. April ofzo, een soort feest ter gelegenheid van het ontwaken van de natuur. Maar dat zal dan wel Pasen zijn. Thanksgiving valt in november en daarmee is Planes, etc. eigenlijk een soort Kerstfilm. Steve Martin wil dolgraag naar huis voor zijn kalkoen en familie, maar belandt in een vicieuze cirkel van verkeerspech. Bovendien zit hij opgescheept met de joviale, flauwe grappenmakende John Candy. Steve Martin is de hele film bezig de man te lozen, en elke keer als dit weer 'ns lukt krijgt hij binnen no time gewetenswroeging. Een beetje saai is het wel, maar ook wel lief. Bovendien stopt regisseur John Hughes altijd wel de juiste muziek in zijn films. In dit geval lekker bombastische jaren '80 deuntjes en John Candy gaat ook nog ergens los op een swingend Ray Charles-nummer.
Ik houd wel van de eenvoud van een korte film. 13 is weer een goed voorbeeld van 1 simpel, maar geniaal idee, wat anderhalf uur lang uitstekend wordt uitgebuit. Een jonge Georgische bouwvakker werkt in Frankrijk als de man wiens huis hij opknapt sterft aan een overdosis. Toevallig hoorde hij dat de man voor een "opdracht" ergens naartoe moest. Hij jat de aanwijzingen en gaat op weg. Onderweg komt hij ene Ludo tegen die later nog een belangrijke rol zal spelen. (Volgens mij de eerste Ludo in de 300 films van dit jaar) Natuurlijk belandt hij in een hel, dat is allang duidelijk door de duistere zwart-wit beelden en de figuren die 'm schaduwen. Het zou stom zijn alles te verklappen, maar laat ik 't erop houden dat hij een bizarre variant van Russisch roulette dient te gaan spelen. (Let ook op de scheidsrechter van dienst, die hysterisch "kalmte" blijft schreeuwen.)
Van die paar Lynch-films die ik tot nu toe zag is Wild at Heart de minste. Een flauwe freakshow, die allerlei elementen (of bedoel ik gewoon acteurs?) uit Blue Velvet echoot, zonder zo boeiend te worden. In elk geval kijkt Julie Dern nu vanaf het begin zo hysterisch als toen ze daar vermoedde dat Rossellini en haar vriendje wat hadden. In deze film begint ze samen met Nicholas Cage een roadtrip. Hij is "on parole" uit de gevangenis, maar de politie zal ze (vreemd genoeg) niet lastigvallen. Het is haar moeder die vreest dat Cage meer weet dan goed voor haar is. Waarschijnlijk een onterechte angst want het personage van Cage is een complete mafketel die weinig hersens lijkt te hebben. Hij praat liever over zijn bijzondere jack (slangenleer, geloof ik) en zingt liedjes. Love me Tender is de In Dreams van deze film. Twee elementen zijn nog wel de moeite waard. Tijdens de road trip komt het duo (dit is typisch Lynch?) langs enkele autowrakken tegen, waartussen een hevig bloedend (stervend) meisje op zoek is naar haar handtasje. Prachtig pijnlijke scène, die eigenlijk volledig uit de toon valt in de groteske chaos. Goed/leukste voorbeeld daarvan is de rol van Willem Defoe (een van zijn betere) als "vieze man", die uiteindelijk bepaald niet zachtzinnig aan zijn einde komt.
McCabe & Mrs. Miller lijkt in 't begin ook wel een soort kerstfilm. Er rijden mensen op ezels rond, op weg naar een dorpje, terwijl Leonard Cohen over Jozef zingt. Altman doet hier eigenljk hetzelfde als later in Gosford Park. Hij begint met een lange sfeerschets, in dit geval van een nederzetting ergens in de Amerikaanse geschiedenis. Ene McCabe begint een saloon en bordeeltje, waarna Mrs. Miller uit het niets ten tonele verschijnt. Zij heeft duidelijk meer verstand van bordelen en wordt zijn handelspartner. (Waarna er langzaam wat opbloeit) Waar Gosford Park overschakelt op een moord-mysterie, verandert deze film, voor mij, vrij plotseling in een échte Western met een shoot-out in de sneeuw. En dat allemaal is te wijten aan de onhandige koppigheid van McCabe, die niet naar Mrs. Miller wil luisteren.
Wat kan er misgaan met een film als je op een cruciaal moment een instrumentaal stukje van Sufjan's Chicago laat horen? Niks. En Godzijdank vermijdt de film het (ook echt) onmogelijke einde. Plotje? Een blije miep van zes, die op Ireen Wüst lijkt, wil meedoen aan een beauty contest. Samen met haar gestoorde familie, waaronder een vijftienjarige "Antony" en een suïcidale Ahmadinejad, rijdt ze daarvoor in een gammele VW-bus naar Californië. Hilariteit verzekerd.

5. El Pino And The Volunteers - Molten City

2006-12-26T14:03:00.001+01:00

Molten City heb ik dit jaar erg vaak gedraaid en het waarom daarvan is een typisch staaltje Ludo-paranoia. Als ik weer 'ns een dag zat te "verniksen" achter de computer had ik niet altijd zin om mp3's te draaien, aangezien die door Last.fm werden opgepikt. Nu was dit Nederlandse album wat lastig te vinden via Soulseek en vond ik het uiteindelijk slechts in M4A-formaat. (Het bestandsformaat van iTunes) Hoe dan ook.. Last.fm heeft daar kennelijk moeite mee, merkt niet dat je die nummers draait en zo kwam het, lieve lezertjes, dat ik dit plaatje (veel te) vaak hoorde. Helemaal gestoord ben ik natuurlijk niet, die draaibeurten verveelden namelijk niet. Molten City is uitstekend album vol instant meezingbare country-pop. Country? Ze zullen het zelf liever Americana noemen. Wat mij betreft had El Pino al lang nationale bekendheid moge genieten en ik heb een aantal theorietjes over het uitblijven daarvan. Ten eerste die country-associatie. Ik lees bijna nooit interviews, maar als je het over commercie en in de markt zetten hebt, heb ik het gevoel dat Excelsior iets teveel heeft benadrukt dat dit een folky/americana/country-plaat is. Niks om je voor te schamen, maar even goed kun je dit bandje beluisteren als een Britpopbandje met een cowboyhoed. Niet voor niets vergeleek ik ze eerder met Travis én zei mijn zuster vandaag nog: "Dit lijkt Coldplay wel". Een andere reden voor het voorlopige ontbreken van massale hits en flauwvallende fans is de idiote bandnaam. In wat ik wél las werd altijd vermeld dat de zanger een punkverleden had.. Misschien schaamde hij zich voor zijn nieuwe country-act en besloot het beestje maar een absurde naam te geven. Alsof het een carnavalsgrap is. El Pino.. Pff. (Gemopper op het lelijke hoesje zal ik maar voor me houden)
Laat ik het over muziek proberen te hebben. Hoe groter de pophits, hoe lastiger ze te beschrijven worden, merk ik. Sodium Soaked Streets heeft naast een mooie "oeeeh"-harmonie vooral een fijne snare-drum. Op electronische ambient & beats-fora sta ik bekend als de man die geen snare-drum plezieren kan, welnu El Pino heeft hier een fijne te pakken. Niet eens zozeer het geluid, maar het moment dat de noisy gitaren wegvallen en de snare rustig tikt. Hoe een snare-drum een belangrijk melodieus element in een nummer kan vormen. Ook hulde voor het geluid an sich, dit is waarschijnlijk de best geproduceerde plaat op Excelsior ooit.
De Travis-banjo zal vaker opduiken, voor het eerst in Impatiently. Flowers in the window, the grass is greener on the other side, dat soort teksten zou Fran Healy erbij zingen. David Pino houdt het op Come with me tonight, there'll be a 1000 stars.. She breaks my heart in two. Ik aarzel altijd wat over teksten te gaan zeggen, maar Pino's teksten doen me soms aan die la-di-da platen uit Oma's platenkast denken. Wie weet is El Pino wel de nieuwe Tumbleweeds.
Ik blijf bezig met die fascinatie voor succes, wat betreft deze band nog één ding dan.. Tijdens Heads or Tails vroeg ik me ineens af of het had geholpen als er een mooie jongedame had gezongen. Een nieuwe Carol van Dyk zeg maar. David heeft een vrij vrouwelijke, lieve en verlegen stem, dus het had best gepast.
Het absolute hoogtepunt van de plaat en het beste Nederlandse nummer van dit jaar is, leuk zo'n titel, Antwerp. El Pino verspilt nergens tijd en introduceert ook nu dus al snel de belangrijkste fase van het nummer, een soort crescendo-refrein. Eerst alleen nog met een mandoline, maar later met hardere gitaren. Love is swell, love is hell. Soms is het eenvoudig de kracht van een nummer te situeren. (En het is de beste seconde van de plaat) 2.36: This town never let me down, een gitaar begint te "ringen", David zingt niet eens zoveel harder, maar het is een enorm jaaa-moment. Gekromde tenen van plezier. Heel wijs is het nummer daarna ook binnen een halve minuut om.
Moody Street is waarschijnlijk het meest Coldplay-achtig, met name dankzij het elektrische gitaargeluid. Hadden Chris Martin en zijn mannen maar een plaat zo goed als deze na Parachutes gemaakt. Helaas. Is someone screaming his lungs out, out of hope and out of fear? Is someone paying his dues. Samenzang, tweede stemmen ik ben er dit jaar helemaal in gaan geloven.
Nu die Coldplay-hit voorbij is kan het masker wel af.. Klikke-die-klak, Buck Owens is gearriveerd met zijn paard in de gang. Hoera, een mondharmonica, prima hoor. Goodbye Mary.. I just had to see the road again. Burn out diesel en dan nog wat. Klikke-die-klak. Mijn favoriete Samson-nummer was ook al altijd dat ze in het Wilde Westen zijn belandt. Plienk-ploink. Krek, speciaal voor mij nog even een Casio-ruisfluit. Dank u, dank u. Leuke break, de banjo zegt we moeten verder.. En hop. Iemand nog een marshmallow?
Ik wilde mijn stukje al afronden, maar om nog even in Oma's platenkast-thematiek te blijven. Wat misten we nog? Teengg-tenng.. Mexico! Niet alleen in het instrumentale Calxico-vullertje Molten City. De zanger begint er zelf over in El Degas.. De coupletten versta ik nooit maar bijna elk refrein heeft 1 fijn romantische regel. In El Degas klinkt die het lekkerste in een a capella-break: Hey hey hey let me take you away, I'd die if I left you today. I'll buy us some strings and we'll play the night away. Klikke-die-klak.

Hoogtepunten:
*Sodium Soaked Streets
*Heads or Tails
*Antwerp
*Goodbye Mary
*El Degas

6. J Dilla - Donuts

2006-12-25T12:08:00.001+01:00

Ik heb altijd geprobeerd om van dit weblog puur een meningen-log te houden, dat wil zeggen praatjes over muziek en films. Maar de "klik" die ik dit jaar had met J Dilla, had ook wel wat met privé-omstandigheden te maken. Als ik de man zie voel ik verwantschap: een veel te mager lijf en het skelet dat door zijn handen schijnt, dat soort dingen. Als ik een plaat als deze had gemaakt, had ik 'm Wafels moeten noemen. Zeker in die veel te warme zomer van dit jaar probeerde ik daarmee (tevergeefs) de kilo's eraan te houden.. Gelukkig heb ik geen bizarre bloedziekte, waaraan Dilla helaas op 10 februari van dit jaar (mijn verjaardag, tsja) overleed.
Dat gezegd hebbende, nu snel naar de muziek. Dilla haalt zijn bonuspunten voor applaudisserend en joelend publiek met gemak binnen. Ik heb op deze plaats al een paar keer over deze plaat gesproken en zal ook toen wel de belangrijkste verklaring voor mijn genegenheid voor deze plaat verteld hebben: The Avalanches. Het wachten is nog altijd op hun nieuwe plaat, maar Dilla was een goede "urban" vervanger. (Overigens schijn ik de ware opvolger van The Avalanches, ene Night Ripper, gemist te hebben, kom ik hopelijk volgend jaar aan toe)
Naast de genialiteit The Avalanches bewijst Donuts ook weer de kracht en melodie die er in goed geplaatste spoken word/korte zanglijntjes (kreetjes zelfs) kan schuilen. Denk daarbij aan The Books.
31 nummers serveert Dilla hier, in nog geen 45 minuten. Dat is inderdaad wat vermoeiend, er gebeurt zoveel. 10 korte Dilla nummers zeggen meer dan hele albums van andere artiesten. Ik zal er maar wat kleine momentjes uitpikken, al is de klasse lastig te beschrijven. In Workingonit, bijvoorbeeld, roept er iemand ineens I know what, terwijl de beat rolt en een gitaar dreigend in een loop vastzit. Het is een lekker duister moment, maar meestal is de sfeer vrolijk. Meteen na Workingonit knallen we in een extreem ratelend vertraagde vocale loop, terwijl er iemand let's go schreeuwt. Er gaat een dub-sirene af, die nog vaak zal terugkeren. Retefunky, wat ik je brom. Niet voor niets wordt Dilla in het boekje door Kanye West en Pharell Williams als de beste beatmaker ever, geprezen. (Of zoiets in elk geval)
Soms heeft Donuts wat weg van een mixtape. The Doors' Light My Fire bijvoorbeeld is een wat eenvoudige sample die bijna geheel in gerommel van een willekeurig echoënd radio-station verdwijnt. Dat is die Avalanches-touch, alsof iemand constant aan de knoppen van de radio zit te draaien en het nog goed uitpakt ook.
Ik heb nooit opgezocht wat Dilla hier allemaal gesampled heeft maar in "The New" dacht ik altijd een Beastie Boy te horen. Hij is on the mic & we put it on wax. It's the new! Swingende blazers. It's the, ziggyziggy-scratch, new!
Mijn favoriete nummertje is Stop. Iemand kucht melodieus. (The Books denk ik weer) Een Wizard of Oz-achtig klanktapijtje klinkt, een rapper lult over def real en dan begint het beste zangeresje van de plaat. You gonna need me, Dilla kan het niet laten en draait constant aan de effecten knoppen, als Ludo die, tegen de zin van de meester niet van buttons af kan blijven. You better stop and think about what you do.. We better stop (pauze) en dan weer verder. Zo flauw en toch zo leuk. Die pauze, bedoel ik. Een ander voorbeeldje van die onbedwingbare neiging tot het draaien aan knoppen is People waarin Dilla maar bezig blijft met het tempo van de beat.
Ik heb dit platenjaar altijd wat met 2004 vergeleken, het jaar waarin ik Madvillain op 8 had staan. Het meest Madvillain-esque moment van Donuts is The Diff'Rence. Wederom zo'n sirene, een perfecte piano-loop en een sampletje uit een cartoon, vermoed ik: Fruit Man!! De kinderen roepen enthousiast om 'm. Is het een figuur uit Sesamstraat die de jongelui aan moet zetten tot het eten van appels en peren? Yeah, yeah. Come on!
Ik mag graag denken dat de nummers waarin het woord Donut voorkomt Dilla het meest aan het hart gaan. Zo heet er een Time: The Donut of the Heart. Wie weet ben ik sentimenteel maar ik vind 't lief. Overigens zit net voor dat nummer weer zo'n eng vertraagde vocale lijn, die me altijd aan Bauer doet denken. (Ik denk veel, merk je) Een andere uitstekende sample-koning. (Beatjuggeler?)
Nooit gedacht (!) dat ik een nummer met een porno-sample nog 'ns in mijn weblog-hoogtepunten zou kunnen plaatsen. Het gebeurt met Donut Of The Heart, de dame zucht zwoel en Dilla geniet. (Al zit de klasse van de track eerder in die sappige, ehm, gitaarlijn)
Airworks/Lightworks is weer een fijne tweeling-track. Misschien wel het moment met de meeste magie van de hele plaat. Een LP wordt op de draaitafel gegooid, knalt met gekraak eraf, en gaat dan weer aan. Ooh, die strijkers. Zo wonderzoet. Een man roept iets over Aiiiir als een kreetje van Hassle Hound. De bas knort funky, als op die goedkope Herbie Hancock synth-cd die ik nog ergens heb liggen. Lightworks gaat dan weer richting Disney met een sample die ik zelf in een musical zou plaatsen: Smile, it's that sparkle in you, the name of the game is lightworks! Overigens nog voorafgegaan door: This is Bendix, the tomorrow people, waarna ik altijd aan The Day The Earth Stood Still denk. Ergens is dit vooral een plaat die nostalgie oproept naar films, muziek, gebeurtenissen die ik helemaal niet ken of meemaakte. Erg knap gedaan. Éen gesamplede film kende ik overigens toch.. In Anti-American Graffiti is, u raadt het al, niemand minder dan Wolfman Jack te horen.
Bedenk ook dat ik na al dit getyp nu pas bij track 13 ben.. Nog niet op de helft. De andere, iets mindere maar zeker amusante, helft moet u maar zonder begeleidend schrijven beluisteren, terwijl Dilla vrolijk op van die dikke keyboard-pads, waar je met drumstokjes op kan slaan, mept.. Hij heeft er yo-aha samples aan "toegewezen". Blij als een kind is hij ermee. Jammer dat hij er niet meer is. Ik hoop dat zijn "Last Donut of the Night" hem gesmaakt heeft.

Hoogtepunten:
*Waves
*The New
*Stop
*Time: The Donut of the Heart
*Airworks/Lightworks

7. Beirut - Gulag Orkestar

2006-12-24T13:46:00.001+01:00

Weinig aansprekende "voorkantjes" in deze top 10, kan ik alvast wel verklappen.. De nummers 2, 5 en 10 zijn zelfs lelijk te noemen. En van de nummer 1 weet ik ook nog altijd niet wat te denken. Gelukkig is er nog deze plaat, zo zien we ze graag. Een leuk meisje, een mooie vergeelde foto en een auto die veel zegt over de sfeer van de plaat. Zanger/alleskunner Zach Condon staat er wat sullig bij te hangen, wie weet heeft hij wat teveel borsjt gegeten. Weet ik eigenlijk wel zeker of hij het is? Hij mag trots zijn, zo jong al zo'n bijzondere plaat maken. Khonnor kan wel inpakken, hij was toch een stuk minder origineel bezig als Zach hier.
Misschien moet ik, wegens gebrek aan woorden over deze bijzondere muziek, het ook nog over Beiroet hebben. Ik hoorde gisteren in Met het Oog op Morgen voor het eerst in tijden weer wat over die Hezbollah-Israël-oorlog van afgelopen zomer. (Er was een presentatoren-debat) Voor mij is het alweer een vergeten oorlog. Ik bedoel, de oorlog had al nauwelijks een aanleiding en had geen duidelijke uitkomst.. Compleet zinloos. Zijn die soldaten die Hezbollah had ontvoerd eigenlijk ooit vrijgelaten? Heb ik dat ook gemist? En als ze nog steeds in "hun" handen zijn.. Hoe leven ze dan? In een kelder met een emmer en af en toe wat brood. De dienstplichtige in Israel heeft toch wel pech..
Vreemd dat Zach zijn project Beirut heeft genoemd. De muziek klinkt eerder Oost-Europees, Arabische invloeden heb ik niet gespot. Om het goed te maken heeft hij wel zijn nummers passende titels gegeven. (Bratislava, bijvoorbeeld)

Net als Roy, die deze plaat op 10 plaatste, heb ik het "echte" exemplaar niet in mijn bezit. Ik heb 'm wel eerder deze week besteld, hoopte dat ik 'm nog binnen zou krijgen voor het nummer aan de beurt was. Helaas. Ik was vooral benieuwd naar het tekstboekje. (Mocht dat aanwezig zijn) Ik let al bijna nooit op teksten maar zeker in dit geval heb ik 't gevoel dat er nauwelijks woorden worden gezongen. Wie weet dat ik deze luisterbeurt nog wat op kan pikken.
Die opening met de droeve blazers blijft geweldig. De piano dendert, op de achtergrond een accordeon. Dit is een plaat met de juiste instrumenten, geen (?) gitaren, wel veel andere snaar-instrumenten, dronken piano's en vreemde percussie. Hoor je daar gaat ie alweer: oohwoooohoo. Gulag Orkestar heet (ook) het openingsnummer en dat is net zo'n juiste titel als Bitter Honey van Eef Barzelay. Het orkestje swingt zonder blij te zijn. Ik heb de vergelijking met de Kift al op 100 plaatsen gemaakt, die nieuwe plaat moet ik trouwens nog horen, maar deze opener swingt als een Nauwe Mijter. Rinkel met de schelpen en meedeinen maar. Een Nieuw-Mexicaan met een Oost-Europese ziel, over globalisering gesproken. (Wel jammer dat er geen ode aan de zwarte berg Montenegro aanwezig is)
Na het feestelijke (en ietwat identieke) openingsdrieluik dacht ik dat het tijd was voor een kleine liefdesballade: Postcards From Italy. Had hij dat niet beter Albania kunnen noemen, om in de thematiek te blijven? Muzikaal verandert er eigenlijk weinig. (Ik haal zeker weer een paar nummers door elkaar) Hoe dan ook, de openings-, ehm, mandoline (nee, ukelele eerder) is weer klasse. Verrek, ik heb al die tijd nog niks over dé stem gezegd. (Gepeins) Nou ja, zwelgend en vol pathos, niks op aan te merken. De eerste Rufus Wainwright-stem uit de lijst, er volgt er nog een. De grootste kwaliteit van Gulag Orkestar is dat elk element precies past. (De blazers blijven mijn favoriet, die "ten aanval"-lijn in Rhineland, weer zo lekker gedubbeld) Het enige wat de plaat dwarszit is wat eenvormigheid, altijd die opbouw vanuit een snaar-instrumentje naar zwierende swing met drums en weer terug. Ik heb (daarom?) moeite de hoogtepunten eruit te pikken, wie weet is dat ook wel goed, elk nummer heeft kwaliteit. Toch fijn dat Condon 2 afleidingsmanoeuvres heeft ingebouwd, die dan ook meteen tot de hoogtepunten horen. Vreemd, de plaat is zo goed dankzij het "schimmig Oost-Europees bordeel"-geluid en ik word blij van een goedkoop keyboardje. Tsja. Dan zitten we in Scenic World. Zach zet een zeurderige stemmetje op, het moment waarop zijn stem het meest aan die van synthpopper DoublePlusGood doet denken. De synthesizers bliepen krakend, ik denk aan een zwerver die ergens op de hoek in een gammel karretje zit te bedelzingen, zo'n bakje waar ook beenloze soldaten in rondrijden. Het keyboardje ruilde hij voor zijn ene houten poot met een zeeman uit Buenos Aires. De blazers die je hoort staan in het café aan de andere kant van de straat te spelen. Het mengt wonderlijk goed!
Dit is geen plaat die eenvoudig klinkt, maar hij nodigt wel uit tot meespelen. Iedereen kan meedoen, in The Bunker bijvoorbeeld, tik op je theeglas, trommel op tafel en bulder mee. (Of koop ergens een goedkope melodica en waan je accordeonist)
De plaat loopt alweer ten einde en ik heb weer bijna geen woord verstaan. Misschien nog een woordje meepikken uit After the Curtain. Ik merkte dat als ik dit jaar een film had gezien ik vaak nog even After the Curtain luisterde. Als extra aftiteling. Werkte altijd uitstekend. Hoera, nu heb ik een rondje gemaakt, want ik kan ook afsluiten met Khonnor. Ja, After The Curtain glitcht. What can you do when the curtain falls? What will you do when the curtain falls? You're left, right, left, right, leeeeft, right. Althans dat hoor ik altijd. Maar ik vrees dat hij geen "Right" zingt. (Toch leuk om te denken wat mij betreft) Ha, daar is die krakende synth weer. Het publiek klapt er terecht voor. (Samples van applaudiserend publiek, ook goed voor bonuspunten) En nu allemaal nog één keer: wooohooohoooh.
En als verzoekje voor de volgende plaat: een zangeres.

Hoogtepunten:
*Gulag Orkestar
*Postcards From Italy
*Rhineland (Heartland)
*Scenic World
*After the Curtain

8. The Hidden Cameras - Awoo

2006-12-22T16:33:00.001+01:00

Aha, het goede gedeelte van de lijst begint. (Al viel die plaat van Barzelay reuze mee!)
Van de Hidden Cameras had ik, voor dit jaar begon, nog niets anders meegekregen dan dat ze Gay Church Folk Music maakten, zoals ze het zelf noemen. Community singing over anale seks, vermoedde ik, en liet het maar aan me voorbijgaan. Bovendien ben ik de laatste paar helemaal "uit" Belle & Sebastian, waar ze (vaak?) mee vergeleken worden. Die gelijkenis ligt er op Awoo echter (gelukkig) niet dik op.
Silence from you is liiike the death of a tune. De Hidden Cameras zijn voor mij de koningen van de intro. Awoo staat vol goeie. Wat boeit het dat de nummers zich niet helemaal perfect ontwikkelen. (Blabla, potentie komt er niet helemaal uit, of iets dergelijks)
Terug naar een van de aller-allergrootste hits van het jaar: Death of a Tune. Dit is ook een plaat vol kreetjes, woohoo is de kreet van dienst tijdens de opener. Een ander memorabel element vormen de drums. Ze beginnen ineens als een gek te swingen in het tweede couplet. Hi-hats als treinen die voorbij zoeven..
Meer kreetjes in de titeltrack, dat kon ook niet anders met die titel. Nummers 2 in de lijst van leukste openingsregel van dit jaar: From the moment I was taught to resist the education. Ik vind 'm grappig. En dan als wolven huilen naar de maan, Awooooo.
Geen idee hoe de zanger eruitziet, maar als ik afga op zijn stem zie ik een goedmoedige dikzak met baard voor me. Tijdens concerten danst hij waarschijnlijk als een gek met een tamboerijn in het rond.
Ik kan het bijna bij elk nummer zeggen, maar ja het intro van She's Gone! 2 akkoorden met het juiste gevoel. Meer krassend geluid dan noten. En dan die stem. Zei ik niet eerder op dit log dat ie wat op die van Michael Stipe leek? Hoor ik eigenlijk helemaal niet meer.
Buddy Holly is 'n andere zanger waarvan ik ook niet al teveel gehoord heb. Maakte hij eigenlijk wel springerige muziek? Hoe dan ook, Lollipop, het woord alleen al doet me aan de jaren '50 denken en het nummer heeft een vrolijke naiviteit die ik bij de bubblegum-rock bandjes uit die tijd zou verwachten. Hilarisch flauw einde ook: Oh when the rhytm stops, when the rhytm stops: sneller en sneller.. Stop!
Meteen daarna de beste ballade, de woehoe-kreetjes zijn vervangen door melancholische toebidoes. Er klinkt een belletje en een orkestje begint te spelen. Daarmee heb ik 2 andere fijne elementen van de plaat te pakken. Veel belletjes! (Even nog de band Bellwether noemen, de naam alleen al, met het belletjesrijke Nothing's Wrong) Goed de belletjes dus, net als Buddy Holly's Everday. Awoo is geen hi-fi album, veel klinkt nogal lukraak opgenomen. Weinig takes, gewoon spelen, maar over het geluid van de strijkers is zeer goed nagedacht. Het mengt zeer goed met de andere instrumenten. Daar kan Joanna Newsom nog wat van leren.
Voorbeelden zijn overal te vinden.. Learning the Lie, de violen jengelen, en dan weer een even eenvoudige als doeltreffende riff. Wederom wordt gewoohoeeed, maar het leukste kreetje is hier "I thought". Klinkt meer als Ai-tauuuuw. Tsja. Ik word er blij van!
De meeste nummers zijn overigens wijselijk kort. (Als hele oude rock-hits inderdaad)
Het pleit voor de klasse van deze pleit dat ik bijna alle nummers ga bespreken. (Ach ja, als ik toch bezig ben)
Na de pophitjes van de eerste helft van de plaat volgen nu 2 tweelingtracks. Follow These Eyes en Heji vormen samen een garage-tweeluik. Ik zie de film Welcome to the Dollhouse voor me. Een paar nerds oefenen in de open deur van een garage in een suburban-wijk. Een drummer, een klarinettist en een orgelspeler. De grootste held is vanzelfsprekend de gitarist, op wie het hoofdpersonage, een meisje van een jaar of 12, meteen verliefd wordt. Mijn associatie met de film zit in 't beeld van een eenzame nerd die op een net iets te koude zomeravond in zijn garage driftig zijn kunsten zit te oefenen. (Wat dus niet in de film gebeurt) Het zou zo kunnen klinken. Eerst droevig, maar dan verandert de setting ineens en staat hij op een podium. Veel publiek, het houdt de adem in.. En dan schreeuwt hij het uit: Huuaah! Hejiiiii! Victorie! Er ontstaat chaos op het podium, het lawaai zwelt aan, een van de nerds klimt op het drumstel en begint met een grote grijns op een bel te rammen. Kleng, kleng, kleng. De trein vertrekt. (Die van middernacht?) Cody ChestnuTT grijnst intussen om het briljante hergebruik van zijn The Seed-riff.
De tweede tweelingtrack is totaal anders. De tot dan toe gehanteerde stijl had wel wat vluchterigs en beperkts. Wie weet dat zanger/bandleider Joel Gibb de komende jaren zijn Jens Lekman/Morrissey-kant zal gaan ontwikkelen. Een eerste bewijs van kunnen is Heaven Turns To. I'm in heaven, piewwaaa dwarrelt het orkestje naar beneden. Lonely heaven, when I turn to these, I turn to thee. Severance is the answer. Tell them you love the breeze! Tell them you're off to heaven, tell them you're remedieeeeed.
Wandering sluit daar (dus) naadloos op aan en komt het dichtst bij een perfect popliedje. (Zonder rafelrandjes) De snare ploft verbaasd terwijl de wind chimes klingelen.. Het doek gaat open. Sprookjesachtig. Aanstekers aan en zwaaien maar!
I had this feeling of life.. Wandering, through the field of an island, I'l be wondering, if it's a dream I'll be wise to keep slumbering!

Hoogtepunten:
*Death of a Tune
*She's Gone
*Fee Fie
*Follow These Eyes/Heji
*Heaven Turns To/Wandering

9. Michael Andrews - Me And You And Everyone We Know

2006-12-21T11:33:00.001+01:00

Het zal eenieder duidelijk zijn dat dit, voor mij, vooral een filmjaar was. Een paar dagen geleden zag ik de 300e film van het jaar. Wie weet zijn dat wel meer films dan ik in pakweg 20 jaar daarvoor had gezien. Een mensch heeft tenslotte soms een nieuwe hobby nodig. Vrijwel zeker heb ik daardoor ook wat minder van "de muziek" genoten dit jaar. Er zal toch wel een grens aan enthousiasme zijn. Maar serieus, in elk geval minder muziek gedraaid, dat kan ook niet anders als je bijna elke avond een paar uur in een film zit.
Oftewel, ergens in dit muzikale lijstje, want het blijft toch een album top 10, "moest" ik ook nog iets van dat filmjaar verwerken. Geen betere kandidaat dan deze soundtrack. Michael Andrews was een van die "halve bekenden" waarover ik gister sprak. Ik kwam zijn werk al eens tegen op de soundtrack van Donnie Darko, een film die ik zowaar vóór dit jaar had gezien. Daar viel zijn soundscape-werk nog niet zo op, die minimalistische werkjes werden overschaduwd door Joy Division en weet ik veel wat voor anderen jaren '80 bandjes. (Al herinner ik me ineens dat Andrews wel een hit scoorde met die Tears for Fears cover, gezongen door Gary Jules, waar hij ook aan meewerkte)
In Me and You and Everyone We Know vinden we geen pophits van zijn hand, maar dat maakt de glansrol er voor de componist niet minder om. Hij sloot zich een weekendje op, met om zich heen allerhande oude Casio-keyboardjes en andere goedkope prullaria en kwam eruit met dit bijzonder fijne werkje. Ik bedoel, ruisende Casio-zooi dan heb je mij al zo goed als helemaal voor je gewonnen. Bas merkte gisteren terecht op dat ik wel erg kritisch was, grappig genoeg was ik in deze top 10 juist van plan geen enkele kritische opmerking over de platen die erin stonden te maken. Maar ja, dan blijft er zo "weinig" te zeggen over.. Heel snel dan, natuurlijk profiteert deze elektronische muzak van het feit dat de film geniaal was.
Ok, dat heb ik gezegd, snel door naar het positieve gedeelte. Barzelay was energie.. Andrews is geluidsdesign. Heerlijk, die zoemende synthesizers, krakkemikkige beats. Ik ben wel 'n beetje jaloers op hem. Zoiets zou ik ook wel willen componeren. Het lijkt niet zo moeilijk, je mag lekker in schetsjes blijven steken en aan een stuk of 3 thema's heb je genoeg voor een hele film. Maar ja, dan moeten die thema's wel raak zijn, anders wordt het vulling, enkel bedoeld om nog wat hersencellen van de kijker te masseren.
Laten we dus luisteren naar het nummer dat alles in een archetype samenvat: Goldfish. Zwoele, licht krakende, aanzwellende akkoorden. En dan Andrews' perfecte geluid. Een huppelende synthesizer, ergens toch donker en prikkelend, die al snel wordt bijgestaan door iets wat klinkt als een mobiele telefoon. Hoe kan dit werken? Blieep, bliep. Ik haal er mijn schouders maar over op, het wérkt gewoon.
Socks on Ears is minstens zo fijn. Nu klikt en twinkelt de synthesizer als blinkende glazen. Andrews gooit er ook maar eens wat echte (?) instrumenten bij.. Iets wat een piano voor moet stellen en een heel aandoenlijke akoestische gitaar. Als het er werkelijk een is, het klinkt er eigenlijk een beetje te Chinees en Oosters voor. Wie weet toch weer een keyboardje. De akkoorden galmen en trillen door de lucht, terwijl de glaasjes door Merlijn in de kast worden getoverd.
In Signs klinkt het keyboard als een melodieus krakende deur, je hoeft, als soundtrack-sfeer-componist, dan geen "echte" liedjes schrijven als , een goede opbouw is minstens zo moeilijk. Hoe in dit werkje de kleuter-casio-beat terugkeert, het ijle akkoord even wordt vastgehouden waarna er weer zo'n briljante ringtone klinkt. Zeer effectief.
Als rechtgeaarde rockist had ik dit werkje nooit in de lijst gezet als het gevuld was met hits van vroeger. Al was de film (en soundtrack) nog zo goed geweest. Maar een paar nummertjes kan ik wel door de vingers zien. Cody ChestnuTT zit achter zijn Fender Rhodes terwijl hij met dikke tong zijn eigen melodie nauwelijks weet te zingen: Come along for the ride. Hij neemt nog maar een slok van zijn wijntje. Of hij met zijn bizarre dubbel-plaat The Headphone Masterpiece werkelijk de tienermeisjes van Amerika heeft bereikt valt te betwijfelen, maar daarvoor is het ook 'n sprookjesfilm. Vol eenzaamheid dat wel.
Er was al eerder ergens een "pa-daa-pa"-zangeres opgedoken, maar in Mirror is ze 't beste op haar plaats. Hier maakt Andrews weer uitstekend gebruik van afgekapte ruis-gedeeltes. Tzz-pa-da-da-pzz. Best ruig.
Zoals ik al zei, bepaalde thema's keren steeds terug of ze nu I'm Not Following You of Boy Moves The Sun heten. Die laatste is mijn favoriet, wat volledig op conto van de scène dient te worden geschreven. De nacht is gevallen en het kleine jongetje komt er eindelijk achter wat dat tikkende geluid is waar hij al een tijdje door gefascineerd is. Het heeft te maken met een oude man, de klasse van een film zit in kleine details. Die verweerde kop van de man is namelijk zo passend. Hij leert de jongen de truc om de zon te bewegen. Het laatste mooie visuele grapje van de film.
Andrews maakt plaats voor ene Virginia Astley. Edelkitsch, laat die piano's maar echoën, de vogels fluiten, luidt de kerkklokken: It's A Wonderful Life. Is het nou 'n kinderkoor, of heeft Virginia al die stemmen zelf ingezongen. Wat maakt het uit.
Aan het slot van dit stukje nog even terug naar het begin van "alles". Als ik deze soundtrack draai heb ik eigenlijk aan de eerste 2 nummers genoeg om de sfeer van de film weer even op te roepen. Bovendien is de film-opening zo magistraal! De hand! Een jaar van film kijken heeft ook mij ervan overtuigd dat er schoonheid in pijn/geweld/destructie zit. Miranda July is eerst en vooral video-kunstenaar, van die installatie-dingen en dat is wel te merken. In de film schijnt ze driftig oude ideeën te hebben hergebruikt, zoals die hilarische (of toch niet?) opening waarin het hoofdpersonage, gespeeld door July zelf, een toneelstukje opvoert. De sneeuw op de tv wordt de zee. Ze imiteert wat meeuwen en dan:
If you really love me, then let's make a vow. Right here, together. Right now. Ok? Ok. Alright.. Repeat after me: I am gonna be free. I am gonna be free. And I am gonna be brave. I am gonna be brave. Good! I'm gonna live each day as if it were my last. Oh that's good. You like that? Yeah. Say it!

Hoogtepunten:
*When I Call a Name (The Opening)
*Goldfish
*Socks on Ears
*Mirror
*Boy Moves The Sun

10. Eef Barzelay - Bitter Honey

2006-12-20T11:29:00.001+01:00

Zo, het is weer Bonanza-tijd. Fijn. Wat was het voor platenjaar? Hmm. Niet al te best, leek mij. Met moeite schraapte ik afgelopen weekend 8 platen bij elkaar. En dan vond ik mezelf nog erg vriendelijk voor sommigen van die 8. Het ligt ook aan mijn luisterstijl. Meestal hoppen "we" van plaat naar plaat. Elke week een nieuwe (zeer tijdelijke) favoriet. Goede voorbeelden zijn de platen van Destroyer en Final Fantasy. Allebei best fascinerende werkjes met een apart geluid, maar ja, na een week weer terzijde geschoven voor iets nieuws. Gevoelsmatig lijkt dit platenjaar op 2004, alleen ontbreekt dit keer een duidelijke nummer 1, die toen in december tevoorschijn kwam. (Wat erg verdacht is overigens, dat moge duidelijk zijn) Destijds vond ik dat de lijst in 2 delen uiteenviel. Bovenste 5 prima, onderste 5 aardig. Nu kan ik hetzelfde zeggen maar dan delen we het door 4.
Maar ja, een top 8, dat is niks. Dus dacht ik dagenlang na over de onderste plaatsen. (Wat een hobby!) Voor plekje 9 vond ik uiteindelijk een soort gimmick. Er bleven 2 platen over voor plaats 10. M. Ward's Post War of toch dat rare korte werkje van Eef Barzelay? Wat vóór Ward zou pleiten is dat hij in elk geval een aardige plaat maakte, dat terwijl hij vorig jaar al op 2 stond. De trend van dit jaar was namelijk ook dat (zo goed als) alle platen van "gevestigde" artiesten me tegenvielen. Ach wie weet is dat al jaren zo, maar 't ergert me nog steeds. Hoe dan ook in de rest van de plaat vinden we 1 echte bekende en 2 "halfjes". Dat laatste zal nog wel duidelijk worden. Uiteindelijk heb ik zoals de lezer ziet toch maar voor Barzelay gekozen. Al was het maar omdat ik die vast nergens anders in lijstjes ga zien. Het is ook een ode aan korte werkjes. Leve de ep, al wordt dit album dan full-price verkocht. Een half uur is prima! Ook vind ik 't wel leuk om een van die eerste platen die me dit jaar bevielen, in de lijst te zetten.
Het belangrijkste is echter de energie. De beweging die uitgaat van zijn eenvoudige muziek. Een man en een gitaar. What else is new. Maar ik zie 'm al zitten op een simpele houten stoel, op een klein podium. Zijn voet stampt op de grond terwijl hij met overslaande stem zijn teksten in de microfoon brult. Brult? Nee het zijn eerder zachte mokerslagen. Because nothings means anything anymore.
Barzelay zou men kunnen kennen van zijn werk met Clem Snide, maar die band heb ik óf nooit gehoord óf maakte geen indruk op mij. En dat terwijl ze toch al 10 jaar of langer bezig zijn.
Mijn vermoedelijke eerste kennismaking met Barzelay was de titeltrack. Meteen een van de leukste nummers van het jaar. Ik heb de tekst toen ook al geciteerd, maar ach, nog maar een keer. That was my ass you saw bouncing next to Ludacris, it was only on the screen for a screen, but it was kinda hard to miss. Geweldig toch, zo'n openingszin. Ik zei in februari dat niemand daar nog overheen zou gaan.. En zo was het. Ya-da-pa-pa kermt Eef.. Over mooie zinnen gesproken: I tried to finish nursing school, I really wanted to, you see, but all those broken bodies, well, they, they really got to me. Harverscheurend. Kan mij het schelen dat de akoestische gitaarakkoorden recht van de camping komen. Eef is een nieuwe Loudon Wainwright III. Muzikaal misschien niet zo bijzonder, maar de teksten zijn fantastisch (En bitter, eigenlijk zegt de albumtitel alles en kon ik zwijgen)
Don't hate me cause I know just, what this world is all about.
Ik had het al over de energie en daarmee kom ik bij mijn laatste verkapte ode van deze plaat. The Mountain Goats! Daar kan ik nou van binnen om grinniken. Ik heb nooit een plaat van de Goats in een jaarlijstje gezet.. Zeker dit jaar was het gebruikelijke werkje niet al te best. Maar ik houd van de esthetiek van Darnielle. Tapes, Véél ruisende tapes met bizarre titels (Ghana ofzo?) en een man die op zijn gitaar slaat. Het is bijna jammer dat Eef's microfoons van acceptabele kwaliteit zijn. Dit is een ode aan al de tapes die ik nooit hoorde. Beeng beeng beeng, thanksgiving waves that caaaan cripple. Rettekeket. De man met de gitaar kijkt het publiek niet aan, hij kijkt naar de grond terwijl zijn hoofd woest hen een weer schudt. Hij haalt zijn vingers open.. Kijkt op en speelt een gevoelig "outro". 2 noten die langzaam wegsterven.
I am not surprised she left you and she found the nerve to tell.. The thing you claim to love so much, you don't do very well. Beng, beng. Eef grinnikt vilein. (Als Michael de Jong!) Het is de eenvoud die het aantrekkelijk maakt, blikkerige dissonante akkoorden, iets zachtere tussengedeelten en dan weer langzaam losgaan. De rake zinnen blijven komen: But in doing all those hateful things, you are unparallel. In doing all those hurtful things, you really do excel. Truthfulness must leave the room, if I ever wish you well!
Of: Sometimes I wish you would die, just to see how it would feel! To drown in an ocean of the pity I'd feel, for myself and the words that escape me. Als dat niet Loudon Wainwright op zijn best is.
Omdat een mens nu eenmaal niet altijd bitter en boos kan zijn, is er één hoopvol lichtpuntje. Little Red Dot. Vogeltjes fluiten, er klinkt een heel zacht trommeltje en ineens zitten we in dat geweldige debuut-album van Badly Drawn Boy: kamperen aan het water. Een schamel minuutje in het paradijs. Don't worry the water is not too deep, don't worry the hill is not too steep. Don't worry and don't be afraid. Het lijkt Damien Rice wel. (Ook al zo'n waardeloze tweede plaat)
Omdat het aangenamer is op een opbeurende noot te eindigen, laat ik het wederom snerende I Wasn't Really Drunk buiten beschouwing.
Eef is de tekstdichter van het jaar, de connaisseur van de zelfkant. Leve Bukowski, Leve Barzelay!

Hoogtepunten:
*Ballad of Bitter Honey
*Well
*Words That Escape Me
*Little Red Dot
*I Wasn't Really Drunk

De Week (van 19-12-06)

2006-12-19T21:30:00.001+01:00

*The Hold Steady - Boys And Girls In America
Nog wat meer Bruce Springsteen-invloeden constateerde ik grijnzend op Rommelhok. Mijn collega Matthijs aldaar, bleek 't album al gekraakt te hebben. Hij vergeleek 't toen met stadionrock van The Tragcally Hip. Misschien moet ik die band ook eens beluisteren dan. Zoals gezet hoorde ik vooral Springsteen's Asbury Park. Soms zelfs iets té veel, dan gaat het richting plagiaat. Gelukkig voegt de band er ook nog wat The Long Winters springerigheid aan toe. Matthijs had wel een beetje gelijk, soms klinken de gitaren als The Goo Goo Dolls, ook wel een band die stadions-aspiraties had/heeft. Of ze het ooit gelukt is er een te vullen? Wie weet ten tijde van "Iris".
The Hold Steady is glad, maar zeer aanstekelijk.

*Norfolk & Western - The Gilded Age
Net als bovenstaande album is ook dit een tip van Alexis. Ik had nog nooit van dit bandje gehoord, maar de belangrijkste figuur (erin) schijnt connecties met M. Ward te hebben. Dat zit wel goed dus. De muziek is wat lastig te omschrijven. Er zijn zeker country-invloeden, moet ook wel met zo'n bandnaam.. Er ploinkt een banjo en de violen huilen ook gepast. Aan de andere kant zijn er ook genoeg indierockende gitaren. Zoals vaker met dit soort Amerikaanse indie doet de stem van de zanger me aan van alles en nog wat denken. Ik hoor wat Death Cab For Cutie, wat Decemberists en, erg leuk, ergens ook nog Merry Pierce! (Alleen dan niet zo goed, natuurlijk) Vreemd is dat niet, want ik zag ooit op 3voor12 een foto van Merry Pierce's Volmanza met.. cowboyhoed.

*Micah P. Hinson And The Opera Circuit - Micah P. Hinson And The Opera Circuit En weer een werkje aan de randen van de country. Misschien is dit wel folk, ach weet ik veel. Ik hoorde She Don't Own Me langskomen in StuBru's Duyster en daar weten ze altijd de goede nummers te kiezen. Verreweg het leukste liedje. Heerlijk die zwierende Big Fish-violen. Ook aardig zijn de echt losse/verschillende gedeelten waaruit het nummer is opgebouwd.

*Piepschuim - Open Podium In De Kliniek
Hier.

*Lamps Of The Universe - From The Mystic Rays Of Astrological Light
Hier.

*Der Untergang
*The Thin Red Line
*The Long Goodbye
*A Scanner Darkly
*Blue Velvet
*The Brothers Grimm
*The Black Dahlia
Er zullen de komende jaren vast veel geschiedenislessen gevuld worden met 't kijken naar Der Untergang. Dat zal geen straf zijn, want 't is een, ehm, heel spektakel. Wie weet zal deze film voor veel mensen het beeld van deze historische figuren bepalen. Nou ja, dat is wat teveel eer. Maar bijvoorbeeld die rare Eva Braun, die als een soort hysterische optimist op tafels danst terwijl de bommen op Berlijn vallen.. Een interessant gegeven. Goebbels blijft ook een buitenaardse schurk, doodzonde dat de man echt bestaan heeft. Als filmschurk zou ie bijna genietbaar zijn. Wat een wankelmoedige mafiosi is dat. (Volgens de film dan!) Hij en ook Hitler worden naarmate het einde van de oorlog nadert steeds gekker en vooral komischer. Ik weet niet of dat de bedoeling was.. Net als die WTC-film van Stone creëert men een wat onnodige held. Een of andere nazi-arts die door Berlijn banjert om operaties en weet ik veel wat uit te voeren. De echte held is natuurlijk de dommige secretaresse van Hitler, Traudl, die in "echte" beelden aan het eind ware woorden spreekt. Ik had het wél kunnen weten. (Of iets in die trant)
Als ik toch in de oorlogsfilms zat, keek ik Michael Mann's The Thin Red Line maar.. Sjonge, die man doet een knappe Terrence Malick-imitatie, dacht ik. En toen bleek het dus een Malick-film. Wat dan weer teleurstellend was, want hier bleek toch dat die Pocahontas-film in feite een onbeschaamd rondje om de kerk was. Nou ja, het is de stijl van de man, met al die filosofische bespiegelingen. Niks voor mij. Op zich mooi hoe de gevechten aanzwellen en wegebben. Ook de vredige (flashback)scènes waarin een gedeserteerde soldaat in de jungle met wat inheemsen leeft, zijn fijn. Met dit soort "grote cast"-films heb ik altijd veel moeite om al de gezichten te herinneren. (En soldaten in pakkies maakt het nog minder eenvoudig) Al zag ik wel nog ergens Travolta met Freddie Mercury-snor.
Tot nu toe waren alle Altman-films die ik zag ook films met grote casts. Ensemble-casts heet dat dan, geloof ik. Dat is nu anders. The Long Goodbye is een Marlowe-avontuur. Best verrassend eigenlijk, nooit gedacht dat Altman zoiets zou doen. Niet dat het ene per definitie beter is dan het andere. Het lijkt alleen wat minder intellectueel. Hoe dan ook, wél een geweldige film. Elliot Gould speelt een zeer boeiende Marlowe. Deze Marlowe is werkelijk eenzaam, schrijnend bijna, hij sjokt door de stad, praat en grapt in zichzelf en mist zijn kat. Hij belandt natuurlijk weer in een gecompliceerd moord-plot met femme fatale, niks nieuws, maar het einde is verrassend grof en tegelijk aandoenlijk. (Maar ik ben gevoelig voor "echte" muziek in films, in dit geval een klein mondharmonica, of hoe zo'n ding ook heet, mondharp?)
Ik had al een tijdje geen Linklater gezien. Met A Scanner Darkly keert hij terug naar de Waking Life animatiestijl. In de jaren die tussen die films zijn verstreken, is de computerkracht vast weer flink opgekrikt, technieken zijn verbeterd, met als gevolg dat de vloeren niet meer op en neer gaan. Dat is een enorm voordeel. Ik hoop dat hij over een paar jaar nogmaals zal terugkeren,want nog steeds schijnen de echte acteurs af en toe teveel door de animatie heen. Hoe hoger de abstrahering, hoe mooier het wordt. Ooit moet het lukken een bijna Kuifje-achtige klare lijn met deze techniek op scherm te krijgen. Het verhaal is wat minder dan Waking Life, science fiction blijft (irriterend) verwarrend voor me. Dit verhaaltje van Philip K. Dick, moest ik echt 2x zien om het te kunnen volgen. Samenvatten zal ook pittig zijn. Keanu Reeves "speelt" in elk geval een narco-agent.. De hele wereld is verslaafd. Hij is geïnfiltreerd in een drugs-milieu, maar grijpt zelf ook naar de drugs. Wat zijn bazen niet leuk vinden. Op zijn werk loopt iedereen rond in bizarre pakken, waardoor niemand elkaar kan herkennen. Dat is de eerste aardige plottwist.. Wie komt er uit zo'n pak? En dan, wat is het doel eigenlijk van deze, in eerste instantie, schijnbaar nutteloze infiltratie? In het stoner-milieu loopt trouwens ook een gastje uit Dazed and Confused rond. Hij speelt in feite dezelfde sufgeblowde rol. Goed voor wat hilarische grappen. (Linklater lijkt zich er ook wel thuis in te voelen)
"Candy colored clown they call the sandman". Moet wel een van de beroemdste scenes uit de recente filmgeschiedenis zijn. Dennis Hopper als geëmotioneerde gangster, terwijl Dean"Erik van Muiswinkel" Stockwell het Roy Orbison-nummer playbackt. Geweldig. Ook daarvoor is Blue Velvet al een prima film. Gelukkig wat eenvoudiger te volgen als Mulholland Drive.. Een jongen vind een oor, een vriendinnetje en dan samen op onderzoek uit. De brute seksscène met Hopper en Isabella Rossellini deed me denken aan England, England een boek van Julian Barnes, waarin bepaalde hoge pieten een seksuele fetisj hebben om als baby rond te lopen. "It's a strange world!"
En de wereld is niet sprookjesachtig. Daarvoor moet je in die van de Grimms zijn. Qua opbrengt een van Gilliam's meest geslaagde films.. Niet vreemd, want het is een toegankelijke sprookjes-actiefilm, waar ook nog Matt Damon en Heath Ledger de hoofdrollen spelen. (En Monica Bellucci in een bijrol, helpt vast ook) Mij is het allemaal veel te lawaaiig, op het vermoeiende af. Als maar rennen door het bos, en dan maar weer wat knokken, begeleid door van dik hout-orkestmuziek. Enkel het basisidee is leuk: de Grimms zijn "con artists" die goedgelovige dorpjes van nep-heksen bevrijden.. Totdat ze een ware klus op moeten knappen. De Fransen komen er trouwens opvallend vaak slecht vanaf in de films van Gilliam. En hij is niet eens een Engelsman!
The Black Dahlia begint nog wel aardig, een bokswedstrijd in een film noir, lijkt wel een van die eerste films van Kubrick. Maar al snel verzandt deze film in hopeloze plotwendingen: te snel, te veel.. Personages schieten van de ene emotie in de andere en zijn wel erg rücksichtslos en kil.. De acteurs lijken er zelf ook niet echt in te geloven. (En de "oplossing" van de moordzaak is ook schouderophalend vreemd)

De Week (van 12-12-06)

2006-12-12T21:40:00.001+01:00

*J Dilla - Donuts
Ga er niet al teveel over zeggen. Leukste mixtape van het jaar, juist op cd, geen skips in de "overgangen". Vraag me wel af, zoals gewoonlijk, hoe het kan dat al die samples nergens een "credit" krijgen. Zou je daar dan extra voor moeten betalen? (Om die info weg te laten) The Avalanches prin(t)ten tenslotte, in hele kleine lettertjes, wel de gebruikte samples. (Althans, de makkelijk herkenbare)

*The Hidden Cameras - Awoo
Dank u Oma-Sint. Na al die lp's ook nog een ceedeetje. Amusant hoor, al lijkt de plaat wel verdacht lang te duren, langer dan de 44 werkelijke minuten, bedoel ik.

*Amy Winehouse - Back To Black
Leuke recensie van André op File Under. Grappig genoeg bewees ik meteen zijn verhaal. Nadat ik de recensie een week of wat terug had gelezen, zou ik eigenlijk meteen even hebben moeten luisteren, maar dat vergat ik. Tot ik op de radio met Rehab werd geconfronteerd. Geweldige single! Uiteindelijk is de kracht van woorden (over muziek) toch niet al te groot. Je zult 't moeten horen.

*Andrew W.K. - I Get Wet
Dit is toch wel de ultiem vrolijkmakende plaat. (Ik vond 'm in de bieb-ramsj) Hij blijft maar doorgaan over feesten, feesten en feesten. En het blijft ook aanstekelijk. De terechte nummer 10 van mijn jaarlijstje uit, hmm, 2001 alweer! De man schijnt een comeback te plannen. 2 albums tegelijk, dat zal wel niks worden..

*(((stereofect))) - PING
*Nokalypse - Ocean of Inexistence
December is soundscape-maand. Vorig jaar was er al een release op een (ander) Grieks label van Michael Chocolak, wat aankwam een curieus zilver blikje. Deze cdr's zijn wat gewoner verpakt, maar de "voorkantjes" zien er (toch) magistraal uit. En tsja.. de muziek is doordringend, zoals het hoort. Vraag me af of de Canadees Steve Burr, de man achter (((stereofect))), de mede-haakjes-muzikanten van Sunn O))) kent.. Het laatste (derde) deel van zijn PING epos, is een ellenlange zware bastoon. Dat heeft er wel wat van weg, vermoed ik.. Radicaal.
Nokalypse is het project van labelbaas Themis Pantelopoulos, vroeger deed hij in industriële muzikale bouwwerken, nu handelt hij in spacy klanktapijten. Gelukkig wordt het af en toe ook nog vrij concreet, met een piano of zelfs wat knetterende beats. Wie weet vindt hij ooit nog eens zijn weg naar de soundtrackwereld. Hij heeft er de kwaliteiten voor.

*Unlucky Atlas - Unlucky Atlas
Hier.

*Men From S.P.E.C.T.R.E. - The Living Eye
*Nick Rossi Set - On The Outset
Hier.

*Inside Man
*The Insider
*The Player
*Cool Hand Luke
*Scoop
*The Adventures of Baron Munchausen
*All The King's Men
Ha fijn bankovervallen! Inside Man heeft echt "schwung" en flair. Het boefje van dienst waarschuwt de kijkers goed op te letten, want hij zal niks herhalen. "Dus je weet nu mijn naam". Oeps. Scherp blijven dus. Vervolgens start er een aanstekelijk Bollywood-beat-deuntje en gaat de bankoverval echt beginnen. De film kent haar voorgangers (Dog Day Afternoon!) waar dan ook enthousiast naar verwezen wordt. Ergens anders zegt een oud dametje als een van de overvallers haar bedreigd "Go ahead, make my day". Tragisch (en hilarisch) Mensen kijken teveel films..! Denzel Washington is de agent van dienst, die al snel te maken krijgt met Jodie Foster, die een eigen geheime agenda heeft. Zij is ingehuurd door de bejaarde directeur van de bank, die bepaalde zaken niet in de openbaarheid wil hebben. Zijn geheim is een beetje voorspelbaar, wat waarschijnlijk de enige misser van de film is. In het begin dacht ik niet dat Spike Lee nog een draai aan dit genre kon geven, maar het lukt hem. Hij maakt van de bankovervallers "con artists". Een leuke zet.
The Insider is best onderhoudend tijdens het kijken, maar meteen daarna is ie alweer vergeten. Een of ander klokkenluider (Russell Crowe, die kilo's aankwam en dan op Philip Seymour Hoffman lijkt) klapt uit de school over de sigarettenindustrie. Dat is toch een stuk minder boeiend dan All The President's Men. Ik bedoel, sigaretten waaraan extra-verslavende middelen zijn toegevoegd. So what. Al is het misschien wel een goed idee dat iedereen die de ironische (en eigenlijk vriendelijke) kijk op de tabaksindustrie van Thank You For Smoking heeft gezien, ook "even" hier naar kijkt.. Want ja, de tabaksindustrie is belachelijk rijk en machtig en gaat tot het uiterste. Zo gaan die dingen. Al Pacino mag als journalist de held uithangen.. Geen toeval want Michael Mann was bevriend met de "werkelijke" journalist, die al tijdens de zaak aantekeningen voor Mann maakte. Ook dat is eigenlijk best cynisch.
Als een satire slecht is noem ik het een flauwe komedie. Satire heeft voor mij, als woord al, een positieve connotatie. En The Player is geslaagd, al is de film onvermijdelijk wat afstandelijk. Het is eerder een feest van cameos en geintjes. Zo opent de film met een heel lang shot (een minuut of 8) terwijl de personages het hebben over beroemde lange openingsshots. (Orson Welles' Touch of Evil, bijvoorbeeld) Ik kwam er n.a.v. deze film achter dat Tim Robbins ook Dead Man Walking regisseerde. Toch verrassend, ook al is een oen spelen wat anders dan een oen zijn.. Hij is weer aardig op dreef als Hollywood-baas, die vermoed dat hij binnenkort eruitgewerkt gaat worden.. Extra zenuwachtig wordt hij van dreigbrieven, waarna hij de dader, een scenarioschrijver, opspoort (althans dat denkt hij) en van kant maakt. Maar ja, beroemde mensen kunnen met veel wegkomen en dat lukt 'm dan ook. (Al is dat meer geluk dan wijsheid) Leuke scènes in het bizarre politiebureau van Pasadena, met Whoopi Goldberg en de Herman Brood look-a-like (en ook muzikant) Lyle Lovett. Wat een held.
Cool Hand Luke (Paul Newman) is helemaal geen held. Eerder een onsympathieke blaaskaak. En hij moest dan Jezus Christus in deze allegorie voorstellen. Nee dank u. Ik ben niet bijbelvast, dus dat had ik gelukkig gemist. De film opent met een fijn gitaarriedeltje van Lalo Schifrin, lijkt daarna een soort Coen brothers Brother Where Art Thou te worden, met gevangenen die aan de weg werken. Even later lijkt de film dan toch voor weer serieus drama à la One Flew Over The Cuckoo's Nest te gaan, arme "gekken" (of gevangenen) contra de brute leiding. De film lijkt maar geen keuze te kunnen maken, tussendoor zijn bijvoorbeeld ook nog tenenkrommend flauwe scènes te zien waarin Luke 50 eieren (een mirakel!) eet, en daarvoor nog een pin-up die een auto wast. Hit & miss dus, waarbij nog wel raak is de scène waarin Luke hoort dat zijn moeder dood is en hij eenzaam op zijn banjo speelt.
Ik had zoveel slechte dingen over Scoop gelezen dat ie wel mee moest vallen. En dat deed ie ook. Het is geen goede film, maar toch wel aanstekelijk. Grote fout is helaas het inconsistente spel van Scarlett Johansson. De beste minuten uit de film zijn de eerste 8.. Een journalist blijkt gestorven, Scarlett is een dommige student ("Sondra") met foute bril die een regisseur interviewt, vervolgens gaat ze met wat mensen Woody als goochelaar zien, die haar het podium ophaalt, in een box stopt, waar de geest van die dode journalist verschijnt. Tot zover is het allemaal leuk. Maar 1 minuut later is Sondra onherkenbaar verandert in een doortastende journaliste. Als dat proces nou geleidelijk was gegaan, was het wel acceptabel geweest. Zo zijn er wel meer processen die rammelen in het script. Sondra heeft van de geest te horen gekregen wie er achter bepaalde moorden zit.. Ze gaat er samen met "Woody" achteraan (waarom eigenlijk met hem?) en natuurlijk wordt ze verliefd op deze charmeur/mogelijke moordenaar. Probleem is dat dit ook van het ene op het andere moment "uit het niets" het geval blijkt te zijn. Jammer, jammer. Het einde is gepast flauw als Woody in (een opvallende vorm van production placement?) met een Smart door Engeland scheurt.. Met niet al te beste gevolgen. Ondanks alle grote en kleine fouten toch goed voor een glimlach, en een mogelijke revival van het badpak! (Of dat moet worden toegejuicht is een ander verhaal)
Minstens zo verpletterend als Scarlett in een badpak, is Uma Thurman die als Venus uit een schelp komt. (Niet dat ik haar herkende) Een leuke enscenering van het beroemde kunstwerk. Ik zie ook ineens waarom Gilliam Don Quichote wilde verfilmen. Zoveel verschilt dat verhaal nu ook weer niet van die knotsgekke fantasierijke Baron.. Al lijkt me Don Quichote psychologische interessanter. Duisterder ook. Deze avonturen van de Baron lijken eerder op de tijdreizen die de Time Bandits ook al maakten. Het Klaas Jan Huntelaartje is hier vervangen door een tutterig meisje dat op Jane Banks van Mary Poppins lijkt. Time Bandits bevatte een stuk meer geslaagde grappen en valt daarom boven deze film te verkiezen. Al zijn de scènes op de maan (met de koning en rondvliegend hoofd Robin Williams) wel behoorlijk hilarisch.
"You give me the hammer and I'll do it!" Sean Penn leidt een ongelofelijke all-star cast, in dit geruisloos op dvd verschenen politieke drama. Als het al op dvd uit is.. Hoe dan ook, Penn schijnt ook in werkelijkheid politieke ambities te bezitten. Hier kan hij alvast oefenen. Hij speelt de Hugo Chávez van Louisiana, met qua uiterlijk ook wel wat nazistische trekjes. Geweldige speeches, het volk eet uit zijn hand, maar ja de elite.. Er volgt een gecompliceerd verhaal vol corruptie en afpersing. Daders en doelwitten zijn o.a. Mark Ruffalo (te weinig speeltijd) Kate Winslet, James "Leo Blokhuis" Gandolfini en een gezicht dat ik de hele film tot mijn ergernis niet thuis kon brengen: Patricia Clarkson. Zij schitterde in The Station Agent. All The King's Men verdient meer dan de 5.7 die het nu op IMDB krijgt. Minstens 3/10e erbij!

De Week (van 05-12-06)

2006-12-05T15:55:00.001+01:00

*Joanna Newsom - Ys
Tsja, lastig hoor. Die vorige plaat was een leuke en unieke combinatie van een bizarre stem en geweldig harpspel. De lol was er echter wel snel af. Ik draai 'm niet vaak meer. En liefst dan ook nog maar een paar nummers. Daarna wordt het irritant. Joanna heeft nu, heel slim, gekozen voor een soort grote sprong voorwaarts. De gimmick kan zo nóg een keer werken. En wat is die grote Barba-truc? Van Dyke Parks! Een garantie voor juichende recensies. Is de man dan zo goed? Ik betwijfel het. Eigenlijk geldt voor hem hetzelfde als voor Joanna zelf.. Leuk en apart, maar alsjeblieft niet te vaak of te lang horen. Ys is eigenlijk ook wel als een ep te benaderen. 5 nummers die weliswaar ellenlang duren, maar ik heb nergens het idee dat het songmateriaal werkelijk die lengte verdient. Aan de andere kant worden de nummers ook niet echt saai, afzonderlijk dan. Als ik Ys in een keer luister..Nou ja, u snapt het al.. Opener Emily en slot Cosmia zijn het leukst. Wegens respectievelijk een mooie opbouw en een uitgelaten springerigheid.

*Michael de Jong - The Great Illusion
"And now for something completely different" zegt de beste Nederlandse blueszanger in het eerste nummer en toch is dit alweer de tigste plaat waarop hij solo speelt. Na Last Chance Romance begonnen de label-problemen en er is kennelijk geen geld meer om hem nog eens met een band te laten spelen. Ik zou wel weer 'ns een contrabas in zijn muziek willen horen. Nu beginnen bepaalde maniertjes, zowel qua gitaarspel als vocalen, steeds meer op te vallen. En te ergeren. Unmarked Grave, vreselijk! En dat is nou net een nummer waar Michael zijn huidige liefdes-thematiek, met teveel tegeltjeswijsheden, achterwege laat. Misschien zou hij zich eens moeten wagen aan wat concrete fictieve verhaaltjes. De recensenten roepen nu al platenlang dat zijn thematiek steeds universeler wordt, maar mij begint het "oh baby I learned so much more from you" wat te vervelen.
En toch, na deze aanvankelijke teleurstelling wordt doorzetten beloond. Er staan zeer zeker weer goede nummers op.. Eigenlijk de hele eerste helft van de plaat is in al zijn vertrouwdheid toch weer, ehm, goed ja! Bovendien is Michael vocaal bijzonder goed in vorm. (Al lijkt dat misschien in tegenspraak met mijn opmerking over die maniertjes) The U Before The I bevat een van de mooiste melodieën die hij in tijden (ooit?) heeft gezongen.. En zijn hoog gezucht (als een kind) aan het slot van Graduation Day is zeer aandoenlijk.

*Sparklehorse - Dreamt For Light Years In The Belly Of A Mountain
En deze plaat viel dan eigenlijk weer reuze mee. Tuurlijk, niks nieuws onder de zon, maar in een wedstrijdje met de laatste van Grandaddy zou ik voor deze gaan. Wat ontbreekt op Belly of a Mountain is een nummer dat er écht uitspringt, bovendien zijn er teveel noisy rocknummers. Opvallend is de ellenlange titeltrack, die bewijst dat een "loop" die eeuwig mooi lijkt te blijven, toch nog kan slijten.

*The Frames - The Cost
Hier.

*Another Woman
*Ashes and Diamonds
*Short Cuts
*Miami Vice
*The Age Of Innocence
*The Fisher King
*The Woodsman
Woody Allen is een harde, snelle werker en het blijft knap hoe hij met zijn films toch altijd een heel acceptabel niveau haalt. Another Woman is makkelijk af te doen als een kort tussendoortje, de film duurt net iets meer dan een uur, maar die korte speelduur heeft ook zijn voordelen. Alle "actie" en emoties worden gecomprimeerd. Geen tijd voor verveling. Leuke vondst ook, een schrijfster van middelbare leeftijd betrekt een kamer om daar aan haar boek te werken. Daar kan ze door een luik de gesprekken van een naastgelegen psychiater volgen. De bekentenissen van allerlei mensen (en met name een andere vrouw) laten haar nadenken over haar eigen keuzes. Ja, dat wordt een mid-life crisis. Goede rol van Gena Rowlands, de roodharige Lousewies van der Laan. Zou Allen expres alle personages in die vreemde, degelijke kleding hebben gehesen, zodat iedere pseudo-filmkenner weer gezellig de naam Bergman kan noemen? (Wiens "cinematographer" de beelden verzorgde, dus dat zal ook wel geholpen hebben) Wel jammer dat die klassieke werkjes, van Bach en Rachmaninov ofzo, die de beelden begeleiden, me nooit echt raken..
De NY Times top 1000 van beste films bevat, als ik 't goed gezien heb, geen Nederlandse films. Toch treurig. Ik vermoed dat Nederlandse filmers teveel naar Amerika hebben gekeken.. Terwijl ze zich wat meer hadden moeten laten inspireren door de Franse cinema. Zo ook deze Poolse film Ashes and Diamonds, die bij die Franse slag ook nog een flinke dosis Russische melancholie doet. Mooie shots in zwart-wit, ik zal de meeste religieuze verwijzingen wel gemist hebben, maar het is duidelijk dat de regisseur goed naar Tarkovsky heeft gekeken. Ashes and Diamonds speelt op de laatste dag van de 2e Wereldoorlog.. Een jongen in het Poolse verzet moet nog een of andere hoge piet liquideren, maar hij heeft er eigenlijk geen zin meer in. Deze knakker speelt trouwens opvallend modern, hij loopt bijna té stoer rond in de film. Hippe wapens in de aanslag, een zonnebril op de kop. Het lijkt niet bij die grauwe tijd te passen.
De beste film van de week was natuurlijk Altman's magnum opus. Ik zat zo halverwege de film wat aan Magnolia te denken, tot mijn eigen lichte ergernis, want ik vond dat een wat clichématige vergelijking, enkel gebaseerd op het feit dat er tig verhalen tegelijk spelen. Maar dan nadert de film zijn einde en volgt er een aardbeving, als een soort van, hmm, ontploffing van alle emoties. Net al de kikkerregen dus! En dan is daar ook nog het muziek-element, in dit geval verzorgd door een jazz-zangeres en een celliste. Achteraf lees ik dan ook nog dat de roodharige Chazia Mourali look-a-like Julianne Moore was! De conclusie moge duidelijk zijn. Ik heb het vast al 'ns eerder gezegd, maar hét voordeel van een lange film is dat je als het ware een 10-delige tv-serie kunt comprimeren tot een film van 3 uur. Short Cuts brengt een eindeloze stoet boeiende personages en allemaal "spelen" ze vroeg of laat een geweldige scène. (Al had ik nog wel meer van het bizarre echtpaar Chris Penn/ Jennifer Jason Leigh willen zien)
Ik dacht toch echt dat ik een juichende recensie in de Volkskrant had gelezen over Miami Vice.. "Michael Mann in vorm net als in Collateral." Zoiets. Ik kan het bijna niet geloven, want Miami Vice is barslecht. Niet voor niets slechts een krap zesje op IMDB. Al zullen de teleurgestelde kijkers wel in 2 groepen uiteenvallen. 1 groep klaagde, nadat de trailer ze naar de bios had gelokt, dat de film niet genoeg actie bevatte. Terwijl ik juist zou zeggen dat de film énkel afgezaagde actie bevat. Veel wapengekletter, snelle boten en een hoop mooie vrouwen! (Liefst tot de tanden bewapend) Zzz! Grootste fout van Mann is dat hij veel te veel tijd steekt in de verhouding tussen Miami Vice cop Colin Farrell en een of andere Aziatisch gangstermeisje. Ja, dat kan natuurlijk nooit wat worden, bovendien is er geen chemie. Wie weet was er wel chemie mogelijk geweest tussen Farrell en mede-agent Jamie Foxx, maar die 2 krijgen nauwelijks tijd samen.
Ach, laat ik ook eens een kostuumfilm maken, zal Scorsese hebben gedacht. Geeft alle kostuumfilm-liefhebbers de kans om ook te pochen dat ze Scorsese geweldig vinden. (Stel ik me zo voor) Mijn genre is het in elk geval niet. Is de hand van Scorsese te herkennen? Hm, nou ja, de film speelt in New York. Dat is iets. En anders dan de standaard tearjerker-kostuumfilm wordt het hoofdpersonage Newland Archer juist ongelukkiger en ongelukkiger. Hij wordt langzaam door zijn conservatieve familiekringen gedwongen een net en braaf leven te leiden. Geen passie, leven als een dode. Tot hij als het ware murw gebeukt is en slechts op zijn herinneringen van een liefde die niet mocht zijn teert. (Een vilein einde van Scorsese, die de naïeve kijkers, zoals ik, die denken dat alles goed komt, nog 1 keer op het verkeerde been zet) 1 verhaallijntje had ik niet helemaal opgepikt, Winona Ryder speelt de schattige, maar oerconservatieve/saaie echtgenote van Newland, maar is ze nou werkelijk lief, of is ze een uitgekiende feeks?
The Fisher King is gelukkig wat beter dan Tideland. Deze film is dan ook een stuk ouder. Het plot is niet eens zo boeiend. De woorden van een shock-jock (Jeff Bridges) worden iets te letterlijk genomen. (Een man knalt wat yuppen neer) De dj belandt in een depressie tot hij een hélemaal doorgedraaide zwerver tegenkomt, die op zoek is naar de Heilige Graal. Deze zwerver wordt vertolkt door Robin Williams, die de arme Bridges helemaal van het scherm speelt. Ze groeien langzaam nader tot elkaar, als de dj de arme zwerver aan een vrouw probeert te helpen. Eh. Het gaat dus echt niet om het plot, maar meer om een paar magische scènes. Een massale danspartij op een treinstation, bijvoorbeeld. Of naakt in het gras naar de sterren kijken. Of op een hilarische manier een gratis videotheek-lidmaatschap winnen. Gilliam was zelf tijdens Brazil niet tevreden over de vrouwelijke hoofdrol.. In dit geval zou ik zeggen dat Mercedes Ruehl, als vriendinnetje van de dj, de film wat minder maakt. Verbazingwekkend genoeg won ze voor die hysterische "performance" ook nog een Oscar. Ik dacht overigens Steve Buscemi in een leuke cameo als porno-videotheek-klant te zien. Dat bleek iemand anders, helaas! (Tom Waits heeft wel een cameo, als zwerver natuurlijk)
Tom Waits was ook al te zien in Short Cuts, maar echt acteren kan hij niet. (Waar in die film nog een (onbedoeld?) meta-grapje over gemaakt: don't act so stupid, ofzoiets) Maar goed.. In The Woodsman doet Mos Def mee, een muzikant die wel kan acteren. Om hem, hij speelt een agent, gaat het echter niet, Kevin Bacon is de man van de film. Met zijn altijd schuldig kijkende kop, is hij geknipt in een rol als pedofiel, die zichzelf met heel veel moeite onder controle houdt. Kort en klein Amerikaans, met "reverse"-gitaren-muziek.. Mijn favoriete genre. De film lijkt even te driftig te focussen op Bacon die een andere pedo bespiedt.. Verlossen door het kapot meppen van een andere schuldige.. Dat is te makkelijk toegeven aan wat de massa wil. Gelukkig weet de film daarvoor nog 1 werkelijk schitterend kippenvelscène te produceren. Die echt alles goedmaakt. Bacon met een klein meisje op een bankje in 't park. Uiterst pijnlijk.

Oma's Platenkast: Wim Sonneveld en Ina van Faassen

2006-12-04T15:20:00.001+01:00

Wim Sonneveld was toch de cabaretier die erin slaagde zijn homoseksualiteit zijn gehele carrière verborgen te houden? Dat waren andere tijden, waarin de pers toch naïever en vriendelijker moet zijn geweest. Zoek de voorkant van deze lp maar eens op. Genoeg hints. De beste man heeft een Freddie Mercuriaanse politiepet op.. En daarboven staat in kapitale snoepstokroze letters WIM. (Op de pet zelf die, nu ik 'm nauwkeuriger bestudeer, trouwens ook wel van een boswachter kon zijn, staat "Sonneveld") Dat is nog niet alles. De man lijkt ook nog op Hans Kesting! (Ok, dat argument is niet echt valide)
Op de achtergrond staat Ina "Pruillipje" van Faassen. De foto's zijn versierd met allerlei rood, groen, blauwe tierelantijnen. Erg leuk. Alleen jammer dat er dan nóg een klein fotootje onderin staat, van een wat oudere man met bril. Zou dat wederom Sonneveld zijn? Deze kop lijkt helemaal niet op de man met pet. Vreemd.
Achterop staan naast de tracklist annex catalogus een hoop krantenknipsels, met kreten als "Perfect cabaret van Wim Sonneveld" "Vakmanschap" "Uitstekend" "Schot in de Roos" etc. Voor valse bescheidenheid is geen plaats. Hier is de grote ster van het Nederlandse cabaret. En ik spreek, voor de laatste keer in deze serie, de inmiddels welbekende woorden: Ik ben benieuwd. Kan me niet eens de melodie van Het Dorp herinneren. Een nieuwe kennismaking volgt op kant 2.
Eerst een introductie van de beste man, neem ik aan, met het liedje "Wim". Behoorlijk jazzy.. Applaus. Wim komt het podium opgelopen. Ik wou alleen vanavond rustig beginnen.. Lekker languit gaan "leggen". Niks Wim die het podium oploopt. Het doek ging open. En hij ligt in bed! In je bed ben je niet bang, er is niets van belang. Ineens blijkt er een vrouw in een luidspreker te zitten (als u dat kan sla ik toch even een kruisje) Deze Jeanne de Wit commandeert die arme Wim om zijn grootste nachtmerrie waar te maken: optreden op het station! Oef, wat een inspanning.. Daarom begin ik maar vanuit een bed. (Goed voor wat flauwe huwelijkse grappen: De meeste mannen zijn hulpeloos zonder vrouw. Een vriend van me stond onder de douche met een paraplu, zegt zijn vrouw wat doe je? Ja, de handdoeken waren op)
Ah, fijn weer een liedje. Ik ken een jongen die altijd keurig zijn bordje leeg eet. (Precies Henkie de Vries) Nou ben je op het gymnasium en nou krijg je dus die kans, en wat heb je, alweer een drie voor Frans. Ik ken een jongen die wel overgaat: precies je buurjongen Henkie de Vries. Maar de zoon neemt wraak, weet je wie er inmiddels ook in het bejaardenhuis zit? Precies de vader van Henkie de Vries.
Wim zegt het is geen oneman-show het is de Willem-Ina (haha) show! Daar is Ina. Een actrice blijkt al snel. Wim draagt haar op het publiek bezig te houden.. Dat lijkt Ina maar niets. In theaterstukken hoef je je nooit met het publiek bezig te houden Dan praatzingt ze maar een liedje, over wat echt en nep is in het theater. (Leuk die bruggetjes)
Zou Sonneveld ondertussen iets anders hebben aangedaan? Bijvoorbeeld een pak in plaats van een pyjama? Hij is terug voor een ode aan zijn moeder. (Geschreven door Bannink) Moeder vindt dat Wim (?) maar in de parfumerie moet gaan werken. En hij werd gelukkig afgekeurd voor het leger. Welk artikel zou dat geweest zijn? Het werd oorlog en moeder deed 'm een jurkje aan. Wat hebben ze gelachen. Dus blijf ik maar altijd bij moeder. Er komen oude weduwen die iets met 'm willen, maar daar wordt ie hartstikke zenuwachtig van. Moeder zegt: je moet maar niemand meer zien! Daarom zie ik enkel nog moeder!
Ik begin naar het Dorp te verlangen. De liedjes zijn allemaal hetzelfde.. Zeer rustige, jazz-deuntjes. Sonneveld kan redelijk zingen, maar 't is toch jammer dat Ina geen echte zangeres is, voor wat achtergrondzang. Wie weet waagt zich nog een poging in een duet verderop. (Voorlopig zwijgt ze weer na dat korte intermezzo)
Mooi, eindelijk wat tempo.. De bakkersdochter van op de hoek, zij was de sexbom! Hij schreef haar een sonnet. (Maar ja zo poetisch was ze niet) Oh Josefien, Josefien, ik was pas zeventien. Mijn moeder (!) vond jou een lellebel.. En heel misschien was jij dat ook wel. Pompedoeeebidiee.. Josefien trouwt met een Franse millionaaaire van 85 jaar.. Een lellebel, maar koppie koppie had je wel! Erg leuk, Wim die haar Franse accent imiteert. En toch, en toch.. Hij moest echt (nog?) wat meer whiskey drinken.
Laatste zin van kant a: Zo dat wordt dan een grammofoonplaatje hè.. Leuk, die Paul de Leeuw-maniertjes.
Ok, Het Dorp! Thuis heb ik nog een ansichtkaart.. Ah de nostalgie. Dit dorp, ik weet nog hoe het was, de boerenkinderen in de klas. Waar is dat orkest eigenlijk ineens vandaan gekomen? Nu woont het dorp in betonnen dozen. Alles is gemoderniseerd. Oh hemeltje. De dorpsjeugd klit wat bij elkaar, in minirok en Beatle-haar. Het maakt arme Wim wat "melancolique".. Zoethout voor één cent. Lief hoor. Maar in het lage register stelt Sonneveld toch echt weinig voor.
Oh, nu is hij alweer in slaap gevallen. Sinds donderdag de tiende ben ik dood! Nou lig ik zo te denken in mijn kist, wie is het die me mist? Niemand, want hij leefde enkel voor de zaak. Een fijn ironisch liedje van Annie MG Schmidt. Sonneveld lijkt zich hier toch beter in thuis te voelen, in deze snelle liedjes met leuke stemmetjes, liefst met een dis voor de Beatles.. Of toch Marie, in Katendrecht? Of misschien die rothond. Woef! Om 20 over 11 gaat mijn kist.. Naar Londen, tenzij het teveel mist!
Het tweede solo-liedje van Ina sla ik maar over, wel leuk is als ze zelf bijna in lachen uitbarst. (Waarom eigenlijk, de tekst is op dat moment niet echt grappig.. Misschien trok Wim een gek gezicht)
Tijd voor het enige duet. Het bestaat uit 2 gedeelten: Volksliederenminnaars en Aardappelsamba. Zou het publiek nu dan mee gaan klappen. Het lijkt of ze steeds daarmee willen beginnen, maar niet durven. Oleee.. Ken je de zevensprong, wie zegt dat ik niet dansen kon. Dat is Ien, Spaanse Ien. (Olee!) Wim vraagt maar 'ns of het publiek mee wil zingen. Ik hoor nog niks.. Goedzo zegt Wim toch. De witte waren zeven meter lang, ze trokken vaders onderbroekkie an. Sambaaa.. We gaan straks eten, aardappels eten. Zonder een aardappeltje heb ik 't niet naar mijn zin. Kartoffeln, Pommes des Terres, Potatoes! Beetje melig allemaal. En het wordt nog erger. Een verhaaltje over de Riche Nature.. Oftewel boezem, (publiek schatert) een gemoed, (nog luider gelach?!) een flinke bos hout voor de deur. (mensen vallen flauw) Je kunt er nog uit grapt Wim.
Het allerlaatste nummer van de reeks dan. Sonneveld mijmert. Moet ik hier niet eens mee ophouden. Het publiek zwijgt verschrikt. Harteloos publiek zegt Sonneveld vilein. Gisterenavond stond de hele zaal op en riep: Nee, Wim blijf! Naar huis jullie zegt Wim. Ik wou nog even zeggen dag tot ziens! Ah, wat een evergreen. Heerlijk. Doe het licht maar uit, doe het doek maar dicht! Ik zou nooit, nooit, nooit iets anders willen zijn!
Het heeft toch klasse, blij 'm eens gehoord te hebben.
Het doek valt ook voor deze serie, tijd voor iets nieuws. Ooit.

Claude Jade (1948 - 2006)

2006-12-04T11:05:00.001+01:00

Afgelopen vrijdag overleed Claude Jade, die in Baisers Volés het lieve, altijd verbaasde vriendinnetje van Antoine Doinel speelde. Ze werd slechts 58 jaar.

Oma's Platenkast: Different Worlds

2006-11-30T13:52:00.001+01:00

Om het tiental compleet te maken moest ik, naast het luisteren naar een compilatie, nog een kleine "concessie" doen.. Er ligt hier een plaat voor me zonder hoes. Althans, zonder zo'n kartonnen buiten-hoes. Gelukkig is het binnen-hoesje niet wit.. Er valt juist genoeg te zien.. Op de "voorkant" staat een collage van 7 foto's, afgedrukt in sepia-tinten. Eens kijken wat daaruit valt af te leiden. (Een bandnaam of iets dergelijks is nu nog niet te zien)
De band lijkt in eerste instantie uit 3 personen te bestaan. 2 schone zangeressen (een blondine en een brunette met een goede femme fatale blik) en een baardige man. Die man is echter slechts op 2 foto's te zien. Dus zal het wel de producer zijn geweest. Is het 'n gozer van de Cats? Niet onmogelijk, want het is vast een Nederlands duo. Er is namelijk een live-foto te zien waar de dames in korte rokjes voor het Kurhaus staan te swingen. Ze hebben flink wat succes. Ergens anders is een helikopter te zien.. De uitreiking van gouden platen en zelfs het opspelden van.. een lintje? Vreemd is een foto in de bovenhoek, daar duikt ineens nog een derde dame op, die nergens anders is te zien. Wie weet een of andere celebrity?
De "band" blijkt Maywood te heten.. En de plaat, dus, Different Worlds. De teksten staan alvast afgedrukt en ik krijg voor beluistering alweer een ongelofelijk déjà vu gevoel. Rio!? Pasadena!? Klinkt allemaal bijzonder vernieuwend. De man met baard zal wel producer en arrangeur Pim Koopman wezen. Eens luisteren of de plaat net zo meevalt als die andere Nederlandse jaren '80 lp. Hoe heette dat bandje ook alweer? Met die kat. Pussycat!
Zoals ik al zei.. Rio! Bleeenng. Dit rockt alvast een stuk harder. Saying goodbye to friends, saying goodbye to loneliness, I'm on my way to Rio.. Hoooo.. Rio. De gitaren rammelen snel en driftig. De zangeressen wisselen mooi de leads af, terwijl ze om en om de backing vocals verzorgen. (Die bijna net zo hard zijn als de leads, overigens) De 2e zangeres (de brunette vermoed ik dan) heeft een wat zwaardere, zwoelere stem. Maar dat zal ik er zelf wel bij denken. Hehe, vanzelfsprekend een spetterende latin-drums break. Jammer dat de voorzichtige elektrische gitaarakkoorden wat op de achtergrond blijven. Voor één keer vindt ik de orgelachtig steeldrum-melodie in het refrein ook een beetje te knullig, sullig. Maar het geluid is wel bijzonder goed. Geen jaren '80 foefjes. Droog en hard.
I had to fight for freedom.. That's okay! Driftige synth-basjes. Staat er een tijdbom op ontploffen? Het is een missie! It's a different world today.. Van Halen-achtige gitaarperikelen nu.. Ik vind de nerveuze begeleiding eigenlijk zo stoer, dat die zangeressen wat mij betreft wel even hun mond zouden mogen houden. Ze beginnen zichzelf te overschreeuwen. Het had zo'n mooie "loop" kunnen zijn. Ta-da-da-da-ta-da.
Ballade-tijd, ik voorspel het je. Jahoor, synthesizers en piano-akkoorden. You walked me home after school.. You carried my bag and jacket. Most of the children just envied my friend. They were so jealous of me at the end. Eerst het refrein 'n keer zonder drums en dan een hele eenvoudige elektronische beat en staccato synth-bas, die, doodzonde, binnen 10 seconden wordt ingeruild voor "echte" drums. Het refrein is wel heerlijk pathetisch. Somehow I feel that I lost a friend. Can I accept it? Maybe I can't! Gone without a reason, (dat is de titel) like the wind.. Vraag me niet waar die vriend is gebleven. De hints zijn Lynchiaans verstopt. Overigens is dit nummer wel typisch jaren '80. (Galmende snare en toms) Dit staat echt mijlenver van de jolige opener. Gelukkig nog een keer die break als outro, met een orgeltje dat langzaam aanzwelt.. IJle synthesizers.. Klasse hoor. Hier gaan ze op deze kant vast niet meer overheen.
Nee, nu weer Fransje Bauer vermengd met tribale drums. (Bijna Bløf-achtige Tibetaanse toestanden) Prachtige tekst ook. You're the one who gives my heart devotion, you're the one who brings out deep emotion..
Het slot van de eerste kant wordt bereikt met een nummer over de eenzaamheid van een kind. (Een geliefd thema) Maar, zo zegt de zangeres opgewekt "you get used to it".. Tsja, waar het vriendje eerder wegging, komt hij haar nu redden. You made everything complete! You're world, my soul, my treasure.. Het nummer is zo verschrikkelijk standaard, dat het medelijden opwekt. Je zult toch maar dit soort "moetjes" pennen.. Degene die deze vervelende taak op zich nam was ene A. May. Misschien was die man op de foto dus toch niet producer Pim Koopman.
Rio of Pasadena, wat zou u kiezen? Ik zou eerlijk gezegd niet weten waar Pasadena ligt. Het klinkt eigenlijk als een stad in Texas, maar ik vermoed dat wel een of andere Costa del Sol in Spanje zal zijn. Watch the dancing señoritas in the heat of the sun.. Je hebt in elk geval een vliegtuig nodig om er te komen.. Busritten naar Spanje lijken mij ook niks, nee. We are going to Greece, take a trip to Paris, to escape from the street and the strain. Toe maar, een hele wereldreis. Afgaande op de liedjes zou ik zelf toch voor Rio kiezen. De drums swingen daar werkelijk. Pasadena is op 't oor meer een toeristische kermis voor ouden van dagen. Tros-leden! Het volgende nummer brengt een van de meest fascinerende metaforen uit de hele reeks: I'm in love for the very first time, I'm like a shop in the general line. Huh!?! Ik ben een winkel?! In een.. eh wat voor lijn? Toch een van de betere nummers. De dwarsfluit helpt, de drums zijn eenvoudig en laten de rustige pianomelodie ademen. Om het af te maken misschien wel de aardigste samenzang. (Zoals al wel eerder aangegeven of geïmpliceerd, muzikaal stelt de zang niks voor.. En we hebben het hier echt niet over 2 perfect complementaire stemmen)
Please let the music play, schud de castagnetten, Mano, Mano, Mano! Trompetjes, Megggiicoooo. You will become a star. Zelden zo'n clichématige akoestische gitaarsolo gehoord, die toch als geroepen kwam. Pick up your old guitar, Mano..
Different Worlds had ik aan de hand van het tekstvel kunnen bespreken. Oef!
Er volgen nog 3 liedjes.. 2 teveel, had men de plaat maar afgesloten met het sentimentele (en geweldige) What A World. Bonuspunten voor de Franse Hoorn in het intro (en, natuurlijk: symmetrie, het outro) en dan zó'n eerste couplet:
Joyce had her birthday, she was such a dear.. She got a bird, she'll never forget, next morning.. the bird was dead!
Ok, breng de synthesizer-strijkers maar jongens.. En ook wat Arabische vibrato.. Smullen! Oh God, What a-a-a- world!
In de nabeschouwing bleken deze 2 dames zusjes te zijn! Alie en Doetie de Vries, maar ze noemden zichzelf Alice May en Caren Wood.. Wat de credits voor A. May verklaart. Later kregen ze natuurlijk ruzies (rechtszaken!) en mislukte solocarrières. De man met baard is inderdaad Pim Koopman, die men zou kunnen kennen als drummer van Kayak. Tegenwoordig doet hij stemmetjes in tekenfilms. (Onder anderen te horen in Disney's Lilo & Stitch)
In Duitsland zitten nog altijd fanatieke fans.. (Scroll naar beneden voor foto's van de webmasters met hun idool Alice)
Oh en Pasadena ligt in Californië, oei! Maar, ook een in Texas gelukkig..

De Week (van 28-11-06)

2006-11-28T21:43:00.001+01:00

*El Pino & The Volunteers - Molten City
Op cd heb ik ontdekt dat de plaat ook uitstekend in willekeurige volgorde is te draaien. Geen idee wat dat verder zegt. Nou ja, misschien dat bijna elk liedje prima in elkaar steekt. Wie weet later nog meer over dit album..

*Shawn Colvin - These Four Walls
Leukste mp3-album van de week. Ik was erg tevreden met mijn stukje op Rommelhok. Vooral om de vergelijking die ik intuïtief met de Brill Building maakte. Ik had daar net een artikel over gelezen in een Rolling Stone naslagwerk.. En wat blijkt? Zowel Jill Sobule als Shawn Colvin staan op de soundtrack van een film over die "scene". Jill Sobule heeft er zelfs nog een rolletje in.
These Four Walls is een heerlijk softpop-plaatje, met op de juiste momenten de juiste instrumenten, bijvoorbeeld een fijne mandoline-solo in de titeltrack. Hilarisch is het jatwerk in Summer Dress, in de coupletten een perfecte kopie van een nummer van Springsteen. Maar welke? The River? Hm, nee.. My Hometown! Dat is 'm! I was eight years old and running with a dime in my hand. Into the bus stop to pick up a paper for my old man.. Prachtig. Hoe dan ook, Shawn komt ermee weg.
Oh, er is ook nog een cover van de Bee Gees, dat komt mooi uit deze week.. Al vond ik haar eigen liedjes toch een stuk leuker.

*The Magic Numbers - Those The Brokes
Ik begin weer iets teveel horizontaal muziek te luisteren. Of hoe heette dat ook alweer? Teveel platen, te weinig verdieping. Zo probeer ik nog altijd verwoed ingang te vinden in het nieuwe album van Built To Spill, maar het gaat volledig langs me heen. The Magic Numbers lukte, tot mijn eigen verrassing, dan weer wel. Ze hebben toch wel wat klasse in huis. Stijlvolle Beautiful South-pop.. Met leuke arrangementen. Carl's Song was favoriet.

*Songs Of Green Pheasant - Aerial Days
Hier.

*Gosford Park
*Rosemary's Baby
*Mulholland Dr.
*World Trade Center
*Being There
*Tideland
*Night On Earth
Timing is alles. Altman overleed twee dagen eerder en ik had mooi al een film van de man klaarstaan. Gosford Park noemt men een Engelse "period piece", niet echt een genre waar ik onmiddellijk voor opveer. Een jachtfeestje voor upper-class Engelsen in een prachtig landhuis. Ideale setting voor een moord, natuurlijk. Grappig hoe juist deze setting synoniem is voor een Cluedo-moord. Wie zou daar mee begonnen zijn? Wanneer is het cliché ontstaan? Bij Agatha Christie? Altman staat bekend om zijn ensemble-films, en dat is ook hier te merken. Wat mij betreft introduceert hij wel erg veel personages, ik kon ze lang niet allemaal uit elkaar houden. Al die blonde gedistingeerde vrouwen. Gelukkig is daar Kelly MacDonald, als dienstmeisje. Ik snap werkelijk niet waarom ze geen Hollywood-ster is. Dat schattige Schotse accent is alleen maar een voordeel! Misschien wil ze gewoon niet. Helaas! Andere interessante personages zijn een Amerikaanse schrijver en zijn vreemde dienstjongen.. Ook is er nog een zingende Hollywood-ster, die een zeer aangenaam muzikaal intermezzo verzorgt. (Waarmee ik me bij de "servants" schaar, de rijke dames vinden het maar niks) De film lijkt zich zó driftig op het schetsen van de sfeer te concentreren dat ik me begon af te vragen of dat moordplot nog zou komen.. Jawel. Altman jongleert wat met mogelijke verdachten en net toen ik ging denken dat ik alle clues had gemist, geeft hij zelf (gelukkig) een uitgebreid en eenvoudig te volgen einde. Het blijft een beetje een afstandelijke film, maar zo is de setting nu eenmaal. Toch geslaagd.
Vreemd, hoe Rosemary's Baby spannender is dan Le Locataire is, terwijl het plot toch eigenlijk heel wat fantasierijker en ongeloofwaardiger is. Wederom wordt er een appartement gehuurd, waar het niet pluis is. Ach, het is 'n klassieker, u kent het verhaal.. Mia Farrow raakt zwanger.. En vervolgens paranoïde? Of toch niet? In het eerste gedeelte van de film loopt ze met lang haar rond. (De enige keer in haar carrière?) Ze lijkt dan op Paris Hilton! Haar vreemde buurvrouw wordt gespeeld door Ruth Gordon, die u moet kennen van Harold & Maude. Kennelijk kan die alleen hilarisch en overdreven spelen, wat helemaal niet erg is. Leuke film dus, behalve het einde dan.. Ik weet niet hoe Polanski zijn plot op had moeten lossen, maar het einde heeft nu iets weg van Roald Dahl's De Heksen. Flauw humoristisch griezelen, zeg maar.. Hail Satan! Doet af aan de indringende nerveuze sfeer uit de rest van de film.
Mulholland Drive is misschien wel de meest geanalyseerde en besproken film ooit, op internet althans. Een hele website vol theorieën. Dat is geweldig en erg stoer, maar ik was zelf allang blij dat ik de min of meer conventionele versie/laag van het verhaal doorhad. Al blijven dromen in films verwarrend. Wat kan ik er verder nog over zeggen? Op haar beurt was deze film weer enger dan Rosemary's Baby. Ook opvallend waren de kortere komische tussenstukjes met een klungelige "hitman" en een overspelige echtgenote. (Al dan niet in een fictieve filmrealiteit) Mijn favoriete personage was de Cowboy, al had ik geen idee wat Lynch hiermee bedoelde. Om sommigen van de theorieën valt trouwens wel te grinniken. Zo zou het hoofdpersonage in haar jeugd misbruikt zijn. Wat zijn de aanwijzingen daarvoor? Nou, eh, dat is "nu eenmaal" altijd in films van Lynch! Volgens mij draait de film gewoon om jaloezie. Jaloezie dat "Betty" zelf geen ster is.. En jaloezie dat haar vriendin met 'n ander gaat trouwen. Maar goed, voortijdige conclusies zijn gevaarlijk.. Eigenlijk eerst nog 5 keer zien, geloof ik. Vraag me altijd af of de regisseur van zo'n film (of de schrijver van een gelaagd boek) de meeste interpretaties of mogelijke hints wat er gaande is, er zelf in doet.. Of weet een genie juist onbewust zo'n ongelofelijk multi-interpretabel verhaal te creëren?
Na 3 toch vrij lastige films eindelijk iets simpels. Een gewone Hollywood-tearjerker. Nou ja, gewoon? Wat me opviel aan de recensies over deze film was dat ze dezelfde kritiekpunten plaatsen, als dat ik zou doen, maar dat ze daaraan niet een lage score verbinden.. Ik zou zeggen, een krap zesje meer is 't echt niet. Het grote verschil met United 93 is dat Stone de hele aanslag/ramp in de eerste 30 minuten afhandelt. Terwijl United 93 de kijker zo'n beetje de hele film ín de ramp plaatst. Dat werkt bijna als een therapeutische geseling. Stone laat de kijker een paar minuten rondlopen rondom de torens, terwijl er mensen geëvacueerd worden. (En anderen uit de torens springen) Daarna gaan de agenten onder leiding van Nicholas Cage naar binnen.. En vervolgens dendert alles eigenlijk meteen ineen. Ik weet niet hoe lang deze groep agenten in realiteit binnen nog wat hebben kunnen verrichten, maar het voelde nu erg kort. Een gemiste kans. (In werkelijkheid zat er zo ongeveer een uur tussen aanslag en instorting) Daarna richt Stone zich op de treurende, in onzekerheid verkerende families. Wat allemaal heus wel boeiend is.. En dankzij de uitgekiende muziek van Craig Armstrong ook wel kippenvelmomenten oplevert.. Maar toch, het blijft een beetje standaardwerk. En dan is daar natuurlijk nog die All American Hero. De soldaat die (bijna) in zijn eentje nog op zoek gaat naar overlevenden. (Wel verbazingwekkend trouwens dat de reddingswerkers 's avonds de zoektocht staakten) De marinier gaat door en redt de 2 in leven gebleven agenten. Hoera! The End! Maar ja, dat was eigenlijk niet echt spannend meer.
Being There is de samenwerking van 3 controversiële genieën. Peter Sellers, de wereldvreemde regisseur Hal Ashby (van Harold en Maude!) en Jerzy Kosinki. Die laatste verdient een eigen film over zijn leven. (Veel meer dan Capote) Wat een interessant figuur. Being There is zijn, al dan niet geplagieerde, parabel over de tuinman die als wijsgeer wordt gezien. Eigenlijk een vrij dun boekje.. 153 pagina's, dikke letters.. Waarmee we bij het grote nadeel van de film komen: het is volstrekt onnodig om deze over 2 uur en 10 minuten uit te smeren. 1,5 uur was prima geweest. Het eerste uur is zelfs geniaal. De scène dat de oerdomme tuinman voor het eerst het huis van zijn baan verlaat. Geweldig.. Ook dankzij een funky beats (Ekseption-achtige) bewerking van Also Sprach Zarachustra (de "men into space" muziek van Kubrick's Odyssey) Alleen om die scène van een minuut of 5 is de film de moeite waard. Na het sterke eerste uur wordt het wat flauw. Het is wat vergezocht dat mensen zelfs gaan geloven dat de arme tuinman 8 talen spreekt. (En meer van dat soort dingen) Ook is er eigenlijk nauwelijks een spanningslijn.. De mensen die de tuinman zouden kunnen tegenwerken, bijvoorbeeld omdat ze weten dat hij wérkelijk een tuinman is, en geen genie, doen dat uiteindelijk maar niet. Niks confrontaties. Gelukkig is er nog een heerlijk surrealistisch einde om toch met een positief gevoel af te sluiten. Alhoewel? Velen ergerden zich aan de "bloopers" die over de aftiteling spelen. Verknalden de sfeer. Ik zeg: valt best mee. Het is juist wel leuk om meteen weer uit die filmrealiteit gegooid te worden. (In sommige versies zijn die bloopers er overigens weer uitgehaald)
De eerste mindere Gilliam.. En nog wel een recente. Ook een van de eerste films waarin Jeff Bridges speelt, die níet bijzonder de moeite waard is. Het draait allemaal om een fantasierijk eenzaam meisje met 2 junkie-ouders. Ma sterft, pa neemt haar mee naar het huis van zijn moeder. (Die er niet meer blijkt te zijn, althans..) Pa sterft ook. (Oeps, spoiler) Maar het meisje lijkt dit niet echt door te hebben. Ze denkt waarschijnlijk dat hij weer een drugs-trip maakt.. Maar als hij begint te rotten heeft ze nog niets door. Hmm. Nou ja, ze komt een hekserige buurvrouw tegen en die heeft dan weer een mentaal niet helemaal jofele broer. Het is maar goed dat die broer er is (voor de film) want deze rol van Brendan Fletcher houdt de film overeind. Hij en het meisje ontwikkelen een curieuze vriendschap. (Niet geschikt voor Amerikaanse kijkers) Ik weet het niet.. Het plot is in samenvatting eigenlijk best ok.. De film introduceert Tim Burton-achtige karakters (Southern Gothic noemen ze dat), maar mist diens magie. Misschien is de film daarvoor wat te koud. Gezeul met lijken past daar ook goed bij. Het einde is niet verrassend (en explosief) De getikte broer heeft namelijk wat dynamiet, waarmee wel duidelijk is wat hij wil. De explosie en het bijbehorende Deux Ex Machina karakter zouden het meisje uit haar isolatie moeten "redden". Tsja.. Het zal wel. Het is allemaal te lukraak, er is geen lekker vloeiende lijn die een aannemelijke verandering teweeg brengt in de personages. En dat voor een boekverfilming! Misschien is Gilliam niet de juiste man daarvoor. Anders zou hij zich kunnen wagen aan Daniel Wallace's The Watermelon King.. Een al even vreemde roman over de maagdelijkheidrituelen in een zuidelijk dorpje. (van Amerika)
Korte films hebben ook een charme. Jammer dat er dan vaak net teveel in 1 film worden gestopt. Night On Earth vertelt 5 taxi-verhalen. De eerste 2 zijn het beste. Waarschijnlijk geen toeval dat die allebei in Amerika spelen. Op film toch altijd favoriet. In het eerste verhaaltje is de taxi-chauffeur van dienst een klein straafschoffie genaamd Winona Ryder. Ze rijdt een casting-agent door LA en die is wel onder de indruk van 'r. Het tweede verhaal gaat daar nog overheen.. Een Duitse clown krijgt een autorijlesje van een vrolijke "afro-american". Daarna richting Europa voor een blinde jongedame met zelfvertrouwen, "usual suspect" Benigni, die, met een priester achterin, te biecht gaat over seks met pompoenen en tot slot een Kaurismäki-imitatie. Ik denk dat ik dat laatste verhaal nog het minst zou missen.

Oma's Platenkast: Best Bee Gees

2006-11-26T16:39:00.001+01:00

Ik krijg een beetje hetzelfde gevoel als bij die dubbel-plaat van Julio Iglesias.. 2 platen van de Bee Gees.. Hoe houd ik dat vol? Aan de andere kant, als er een nummer uit die bekende film op de radio langskomt is dat geen straf om naar te luisteren. Was die film al uit toen deze compilatie verscheen?
De voorkant is weer geweldig. Ik dacht dat de Bee Gees hip en modegevoelig waren, maar hier zien ze er nogal knullig uit. Links staat een Gibb broertje te doen alsof hij keyboard speelt.. Op de grote gele B van Best. Dan zijn er nog 2 zingende broertjes, met wederom van die vibrator-microfoons, net als het Duo Onbekend. (Een van de redenen dat dit wel een vroege compilatie zal zijn) Het middelste broertje heeft een vinger in de lucht gestoken alsof hij iets aan de juf wil vragen. Het rechtse broertje is de enige die wat op een popster lijkt.. Zijn haar zit goed, de huid gebruind en strak in een Italiaans pak. Binnenin scan ik de tracklist door en vind geen Saturday Night Fever. Een jaartal van verschijning is ook niet te vinden. Wel dat het inderdaad allemaal Gibbs zijn. (B, R en M) Een paar achtergrond-muzikanten mogen ook op de foto. Helaas geen liner notes.. Tijd voor de muziek dan maar.
Good morning, mr. Sunshine! You brighten up my day. De pianopartij klinkt helemaal niet zo vrolijk. Een groot orkest. Aardige samenzang.. (Nou ja daar stonden ze om bekend natuurlijk) Woah, wat is dit? Een krakende beat. Lonely days, lonely nights. Het lijken de Kinks of de Beatles wel. De muziek wordt steeds luider. Die klepperende beat.. Is echt bizar. Wat een vreemd fragmentarisch nummer. Nu ook nog wat psychedelische echo.. Toe maar. Glaasje Rivella erbij.
Bury Me Down By The River is ook al verrassend anders. Een gospel-koor.. Everybody sing, commandeert een van de trillende Gibb, die doet alsof hij de partij uit zijn tenen haalt. Set me freee-e-e-e-e-e!
Kijk, New York Mining Distaster 1941, dat vind ik nou 'ns een interessante titel. In the event of something happening to me.. Have you seen my wife Mr. Jones? Do I keep straining my ears to hear a sound.. Maybe someone is digging underground? Vreemde harmonieën.
Saved by the Bell.. Zou R. Gibb die uitdrukking als eerste hebben bedacht? I Cry for you zingt hij met een dun stemmetje. Expres, want in het refrein galmt hij als een opera-ster. De beat resoneert scherp alsof deze uit een Casio komt. De ouderdom heeft de plaat aangevreten waardoor het orkest schel schettert. Saved by the bell, on your own carrousel. De andere Gibbs zingen "nahaaa" als in die bombastische Vangelis-hit. En voor je 't weet is er alweer een fade-out.Ik zou bijna denken dat dit Bee Gees-imitators zijn.
Where is the light, that would play in my streets? Beng, beng, nu klinkt de piano als een slechte midi-preset. De drums roffelen.. The spicks and specks are the girls on my mind. De akkoorden schieten heen en weer. Het koortje klinkt weer alsof er een vliegtuig langskomt. Het zal allemaal wel aan de staat van deze lp liggen. Geloof het of niet, als de piano maar blijft doordrammen en er een krakende trompetsolo overkomt lijkt het nummer wel van de Velvet Underground.
Ik ga maar 'ns in de popencyclopedie kijken of dit hits waren? Dat kan toch niet? Jawel.. World was een nummer 1 tijdens Kerstmis '67. De encyclopedie zegt: [op hun eerste album] "introduceren de Beegees hun vrij unieke synthese van vlijmscherpe vocalen en symfonisch getinte popbegeleiding." Ik zat helemaal op het verkeerde spoor, door die gladde Discosound te verwachten. Dat is (pas) 11 jaar later..
Er zal (veel) stof op de naald hebben gezeten gisteren.. Kennelijk vanzelf weggewaaid, want toen ik kant 1 later opnieuw draaide was het "distortie" gehalte, zeker met de helft afgenomen.. Dus toch softe Beatleske pop.
De staat van verwarring werd op kant 2 alleen maar groter.. Nadat ik aan het slot bij Words erachter kwam dat kant 2, kant 3 is.. Eh.. De tracklist op de hoes is volledig in de war. (En niet ik! Grr!) Low-budget releases.. Ik dacht al, wat vreemd dat nergens de titels worden gezongen.. In The Morning was trouwens wel een heel fijn minimalistisch liedje met een ontzettend kalm gitaargeluid. Heeft Mathilde Santing dat niet ooit gecoverd?
Eens zien.. Wat nu? De 2e plaat dan maar 'ns pakken.. En naar de juiste verkeerde tracklist kijken!
Ah een kerstliedje.. Belletjes, sentimentele strijkers. Oh my heart just won't believe that you've left me, zingt een Gibbje nogal ongeïnteresseerd. Don't forgeeet to remeeember. De melodielijnen hebben wat weg van de Beach Boys, op de vorige lp ook al.. Waarom doet het me dan niks? Zal wel aan mij liggen.
Goede titels hebben ze wel.. Wat te denken van Craise Fintron Kirk Royal Academy of Arts. Zeker bedacht toen de Beatles met Sgt. Pepper kwamen. Typisch piano'tje. Ah, een Gibb die door een stoer effectje zingt. Origineel! Toch wel een mooi soort Eels-melancholie. (Zong ook eens door de telefoon, nou ja dat was meer praten, in Susan's House)
Eels had Railroad Man.. De Bee Gees doen het zonder "man".. Dit is hét nummer. Mompelende vocalen, een gestreken gitaar. I've been here too long. So happy, I'll get there on my own. Misschien helpt dat de non-Gibb B. Lawrie meeschreef. So I'm packing my bag and getting home. Juist! De mompelende vocalen in het intro doen me aan Harry Nilsson denken. Drums erbij.. I'll walk by the railroad anytime! Tell my brother and my sister, that everything's gone wrong. But I'm walking by that railroad till I'm home. Even later.. Still I served my time.. no use in crying. De avonturen van een bajesklant. Als de vocalen nou in het refrein nog net even wat beter waren.. Maar ze zijn er bijna. Fijne falsetzang als backing vocals. (Of iets snerpends in elk geval) Gelukkig, niet al die kanten voor niks geluisterd.
Meteen daarna naar de hel.. Of een heel duister gevaarlijk klooster.. Every Christian Lion Hearted Man Will Show You. Ja, wat dan? Misschien wordt dat gezongen in het bizar intro/outro (en tussengedeelte!) waar een boze monnik wat mompelt.
I'm lost in a daydream! Wie is Sebastian? Hij schreef het. Enig liedje zonder credits voor 'n Gibb. Is dit de beroemde versie of heeft iemand anders dit deuntje onsterfelijk gemaakt? Zou er nog iemand gaan fluiten? Ik wil het wel doen.. Nee hoor, niet nodig. Ahaa.. Toebidobaaa. Een liedje voor een hele slechte tekenfilm.. Met Velma en haar vriendjes. (Of gewoon een ander lijflied van Baloe de beer)
Tijd om af te ronden, heel kort nog de laatste plaatkant. I'm going back to Massachusetts.. Verveelt snel daar, want daarna wil het personage alweer naar San Francisco liften.
I got to tell you, I got the reasons.. Cause I'm the man for all seasons. Het heeft wat plaatkanten geduurd, maar nu zit ik erin. Helaas ontbreken me de woorden vandaag.. Zodra de muziek wat rustiger wordt, weg met die geforceerde Engelse "hipheid", gaat het niveau omhoog. Nog maar eens Railroad draaien dan..

Oma's Platenkast: Nashville Skyline

2006-11-23T14:14:00.001+01:00

Ja, daar is Bob Dylan dan. Ik ben 'm net op tijd wat gaan waarderen dankzij zijn nieuwe plaat Modern Times. Deze LP komt dus mooi uit.. Nashville Skyline. Is het een compilatie? Of een onbekend werkje? Misschien wel uit zijn "Christelijke" periode? Leuke hoes. Een sympathieke, jonge Bob Dylan tikt tegen de rand van zijn hoed. Hij lijkt met zijn guitige ongeschoren gezicht wel wat op de jonge Bruce Springsteen. De hals van de gitaar in zijn rechterhand. De donkerbruine gitaar is versierd met tierelantijnen. Planten met doorns.. Geen vrolijke bloemetjes in elk geval. Misschien zijn het geen doornen maar knoppen die nog moeten bloeien. Op de achtergrond is een boom te zien. Zo te zien is het herfst, geen bladeren te zien. Misschien wel winter want de lucht is van een koud soort witblauw. Zijn er winters in Nashville? Vast wel.. Op de achterkant is (surprise) de skyline van Nashville te zien. Althans dat mag ik aannemen. Een witte brug en een stuk of 6 grote gebouwen. Die vallen niet echt op in tegenstelling tot een soort van Griekse pilarentempel die aan de linkerkant staat. Maar het is een schimmige foto dus wie weet zijn 't gewoon flats.. De lucht boven de skyline wordt gevuld met liner notes van niemand minder dan Johnny Cash! Hij is "guest artist" en doet mee in het openingsnummer. Hij mag Dyan introduceren. Dat doet hij heel aardig in de vorm van een TS Eliot-achtig rijmpje.. There are those who do not imitate, who cannot imitate, but then there are those who emulate, at time, to expand further the light of an original glow. Knowing that to imitate the living is mockery, and to imitate the dead is robbery. Zo gaat het nog regels lang door.. Dylan is een ster, een nieuwe lichtstraal aan het firmament. This man can rhyme the tick of time.... Can feel the hate of fight, the love of right.. The end of friend, the end of end... I'm proud to say that I know it.. Here-in is a hell of a poet. And lots other things. And lots of other things. Niet gek!
Eens horen of de muziek ook zo geïnspireerd is.. Of dat dit een plaat is van het type "ster maakt plaatje met futloze Nashville gast-muzikanten". (Will Oldham bijvoorbeeld)
Zoals ik al zei het begin is meteen voor Cash.. Girl Of The North Country. If you're travelin' in the north country fair.. Where the winds hit heavy on the borderline. Remember me! Dylan doet een aardige Cash imitatie, hij maakt nog een grapje als hij zingt She once was a true love of mine.. Een zinnetje uit Scarborough Fair. Cash klinkt al donderend laag, in tegenstelling tot de nog best helder zingende Dylan. Muzikaal gezien is het minimaal.. Wat akoestische gitaar akkoorden. Het klinkt niet bepaald origineel. Gejat van de Rolling Stones? Of toch Cas Stevens? (Als die laatste al een plaat had uitgebracht) Ik dacht een banjo te horen, maar die verdwijnt al snel wat op de achtergrond. (Als ie er al ooit was) De drums zijn ook curieus.. Ondefinieerbaar rommelen ze op de achtergrond. Geen duidelijk snare of iets dergelijks. De samenzang van Dylan en Cash komt ook niet helemaal uit de verf. Waarschijnlijk vonden ze 1 take wel genoeg.
Nashville Skyline Rag dan.. Ah, tempo in de roffelende drums en een mondharmonica. Cash is alweer vertrokken en Dylan voelt zich de koning van Nashville. Hoera, een steel guitar! Pwwieew. Zeer amusant, maar van zulke instrumentale deuntjes moet Dylan er 10 per dag kunnen schrijven. Jammer ook dat de vlotte akoestische gitaarlijntjes niet op een mandoline worden gespeeld. Wel leuk is de barpiano.. Al met al een kleine ode aan Ramblin' Jack Elliott.
To Be Alone With You.. Waar zag ik die titel eerder. Natuurlijk. Sufjan.. Is it rollin' Bob?, vraagt Bob Dylan aan Bob Johnston (de producer, vast een pseudeoniem van Dylan zelf) Everything is always right! When I'm alone with you. Electrische gitaar en Dylan die nu wel vals kraakt, zoals we 'm kennen. They say the night time is the right time, to be with the one you love. (I wish the night was here) Wel een lekkere korte blues-stamper.
Een orgeltje in I Threw It All Away. I once held her in my arms.. She said she would alway stay.. Nobelprijswaardige tekst. Maar ja, hij behandelde haar slecht. Dylan de crooner. Bijna Elvis. Melodie stelt weer weinig voor. De akoestische gitaar doet maar wat. Love is all there is.. It makes the world go 'round! Toe maar. Ironisch, waarschijnlijk.
Nog 1 kans op de ultrakorte (minuutje of 12) kant 1.. Peggy Day. Ah, dat is weer meer de jolly good komische country stijl.. Peggy day stole my poor heart away. Zijn dit niet gewoon traditionals? Een zij-projectje? Dit klinkt als die oubollige (maar wel leuke) deuntjes op die recente plaat. Love to spend a night with Peggy Day! Showtime-outro.. Geinig.
Tussendoor even opgezocht waar we nu zitten in het oeuvre van Dylan. Nashville Skyline blijkt uit 1969 te komen. Het is de 2e plaat na zijn beruchte motor-ongeluk.. En hij was van slag! Ik heb hier een Rolling Stone popencyclopedie liggen uit 1980 en die oordeelt toch wel keihard over de Dylan van na het ongeluk.. Hij kon het gewoon niet meer! Was hij maar als een echt rockmythe omgekomen. Nu is hij een mens gebleken. Overigens klinkt zijn stem zo helder/anders omdat hij gestopt was met roken. Later zeker weer begonnen dan..
Op naar kant 2. Lay Lady Lay... Lay across my big brass bed. Aardige percussie. Alsof iemand tegen de spijlen van een trap staat te tikken. Ik blijf me verbazen over zijn stem. Stay lady stay.. Stay with your man.. De rustige coupletten zijn mooi, maar het refrein is toch weer wat aarzelend. Het had zo'n mooi "geheim wapen" kunnen zijn. Een totaal (?) vergeten, onbekende Dylan plaat..
Zou er nu weer een instrumentale rag komen? Nee.. One more night, the stars are in sight, but tonight I'm as lonesome as can be. I will turn my head up high, to that dark and rolling sky. Dylan zoekt de hogere regionen van zijn stem op.. En klinkt als M. Ward! Verrassend. Verder heeft het weer de melodische armoede van een b-kantje.
Ok, dit moet het topnummer worden.. Een orgeltje, een mooie akoestische gitaar-tokkel, terugkerend riffje zelfs.. Tell me that it isn't true. Ik las ook dat Dylan in deze periode net getrouwd was en een stuk of 3 kinderen maakte. Vreemd dat geen van die kinderen het ooit in de popbiz heeft geprobeerd. Zover ik weet.
De drums zijn de hele plaat al waardelolos opgenomen, maar in dit nummer is het contrast met het mooie piano/gitaar outro wel heel groot.
Oh me oh my love that country pie! Call me for dinner honey, I'll be there. Het stoerste nummer. (Zelfs met zo'n tekst) Wham bam, thank you m'am-stijl. Dylan de proto-punker, die ongeïnteresseerd zijn zinnen in de microfoon blaft.
Tonight I'll Be Staying Here With You is het slot.. Throw my ticket out the window, throw my suitcase out there too.. Throw my troubles out the door.. I don't need them anymore. (Waarom?? Ja, inderdaad) Ik kan alleen maar oude stellingen opnieuw innemen. Het is een curieus werkje.
Het moge duidelijk zijn.. De muziek is merendeels futloos enkel de coverfoto en het gedicht van Johnny Cash waren geïnspireerd. Toch verkocht de plaat goed, zo meldt Wikipedia. En Lay Lady Lay was een van zijn grootste hits..

VPRO's Song van het Jaar

2006-11-23T11:18:00.001+01:00

Ach ja.. Het is alweer november. Tijd voor de gebruikelijke verkiezing en bijbehorende "post" op The Gone Wait. Eerst 'ns kijken naar het lijstje van vorig jaar. Sweeney & Billy op 5. Hmm, nooit meer naar geluisterd. Verrek, zit er dit jaar weer een heel aardig Bonnie "Prince" Billy liedje in de lijst. Toch maar niet op stemmen. Death Cab For Cutie werkt niet al te snel, dus geen nieuwe plaat dit jaar. Misschien volgend jaar een nieuwe van The Postal Service, dat zou leuk zijn. (Ook al zou die dan wel weer tegenvallen) Sufjan Stevens' Chicago stond op 3. Toen "klikte" dat nummer nog niet. Dit jaar wel. Misschien dankzij de 3 (!) extra versies op de kliekjesplaat The Avalanche. Van die plaat koos de VPRO Dear. Mr. Supercomputer om op te stemmen. Nee, laat maar zitten, die koortjes heb ik wel even gehoord. (De titeltrack zou wel op mijn stem hebben kunnen rekenen) Daft Punk op 2 en New Order op 1.. New Order zou dit jaar nog een cd uitbrengen, omdat ze zoveel uitstekend (hmm..) materiaal hadden geschreven voor de bagger-plaat Waiting For The Sirens' Call. Gelukkig hebben ze dat niet gedaan.
Ok, ik heb de 200 liedjes van dit jaar teruggebracht tot 12. Oei, wat is dit moeilijk. Goed, In Our Last Tree van Motorpsycho niet omdat ze moeten worden gestraft voor het uitbrengen van een dubbel-plaat. Bovendien is het geen Serpentine.
Hot Chip's Boy From School is lekker om op de radio te horen.. Maar heb ik het zelf eigenlijk vaker dan 2 keer gedraaid?
Van Fink hadden ze All Cried Out moeten kiezen. (Ghostface viel al eerder af wegens het ontbreken van Big Girl of Back Like That)
Nou ja, ik moet niet, zoals gewoonlijk, te breedsprakig worden.. Nou ja, nog eentje dan.. Zo goed was het WK niet.. Weg met Wenn Es Passiert..!
Nou, dan kom ik toch wel op een verrassend lijstje.. (Al zeg ik het zelf)

1. Guillemots - Trains to Brazil
2. Midlake - Young Bride
3. The Veils - Advice For Young Mothers To Be
4. El Pino and the Volunteers - Heads Or Tails
5. The Killers - When You Were Young

The Killers verdienen lof voor hun poging The Boss weer hip te maken. De orgelbreak is meesterlijk. Had veel hoger gestaan als er niet zo'n vervelende "ringtone"/Coldplay-gitaarsolo inzat. Toch is When You Were Young de Robot Rock van dit jaar. (Een adrenaline-stoot)
Er "moet" ook wel iets Nederlands in. De beste Excelsior-plaat van het jaar. Niet origineel, volgend jaar zal ik het nummer vergeten zijn.. Maar toch Heads Or Tails is lekker en El Pino verdient de lof die Johan krijgt.
Misschien moet ik het huis uit.. Ik word wel wat oud.. Tot die tijd heeft mijn zuster me geindoctrineerd met de plaat van The Veils.. En het is ook wel een talentvolle jongen. A Birthday Present had nog een plaatsje hoger gestaan.
Het is wel duidelijk dat die plaat van Midlake tot mijn favorieten van dit jaar behoort. Young Brides. En die oriëntaalse viool in het intro blijft uiterst plezierig aan het album Poses van Rufus Wainwright herinneren.
En op 1 zowaar een Britse band. Check die theremin, de heerlijke blazers en vooral die schoolbel. Oog/oor voor detail, zo hoort het!

De Week (van 21-11-06)

2006-11-21T21:50:00.001+01:00

*Johan - THX JHN
Een paar maanden terug al even op mp3 geprobeerd, maar toen ergerde ik me aan het vlakke geluid. Dat valt op cd eigenlijk reuze mee. De productie is zeker beter en frisser, dan het wat rommelig en goedkoop klinkende Pergola. Jammer dat de liedjes er juist niet op vooruit zijn gegaan. Ik hoor dit keer minder Guided By Voices. Ook is de plaat wat kleiner, geen bombast of grootse progrock-melodieën. Uiteindelijk zegt 1 ding genoeg.. Ergens in het midden veerde ik op, er klonk een heel ander soort melodie. Blijkt Tonight een nummer van gitarist Kooijman te zijn. Kortom ik ben niet de juiste persoon voor de muziek van De Greeuw. Any Other Guy is het enige andere nummer wat eruit springt en dat komt door een, altijd geweldige, "Casio-ruis-fluit".
Ik dacht laatst trouwens dat, het kon ook niet waar zijn, Marco Borsato een cover van Johan had opgenomen, met een of andere zangeres. Ik heb een singletje van Johan waar zij (ook) Every Time I Think Of You coveren.. Een nummer van de Babys, dus..

*The Frames - The Cost
The Frames hebben de vaart er goed in zitten. Ik heb niet het idee dat Burn The Maps erg lang geleden verscheen, maar wie weet was die plaat al een tijd uit in Ierland. Burn The Maps stelde onvermijdelijk wat teleur na het geniale For The Birds.. Maar nu ik The Frames een tijdje niet heb gehoord voelt The Cost vertrouwd aan, zonder te vervelen. Het is wel even schrikken wanneer Glen Hansard een hoog stemmetje als Chris Martin opzet in opener Song For Someone. Daarna gaan de mannen als vanouds los in crescendo's, dramatiek en iets teveel vioolsolo's.

*Prima Donkey - Prima Donkey's Rhytme Exotique
Hier.

*Nosfell - Kälin Bla Lemsnit Dünfel Labyanit
Hier.

*Chocolat
*Sling Blade
*Dial M For Murder
*Frozen Land
*The Pawnbroker
*Time Bandits
*Le Locataire
Ik was Chocolat alweer bijna vergeten. Het is moeilijk te geloven dat de film pas 6 jaar oud is. Op een of andere manier voelt de film erg ouderwets aan. Begin jaren '90, ofzo! Juliette Binoche speelt een alleenstaande moeder die met haar dochter een winkeltje in een dorp in Frankrijk begint. Een chocolaterie, inderdaad. De conservatieve graaf van het dorp vindt zo'n vrije vrouw maar niks en start een lastercampagne. Natuurlijk blijkt de chocolaterie een succes, omdat de veel te wijze, zelfgenoegzame vrouw allerlei mensen goede raad/zelfvertrouwen geeft. Oftewel een hoop clichés in een te langdradige film. Hooguit interessant omdat er een hoop bekende namen meedoen.. Ook in de bijrollen, zo speelt Peter Stormare een echtgenoot met losse handjes en duikt Johnny Depp op als waterrat annex piraat, 3 jaar voor zijn rol in die bekende blockbuster. (Bij nader inzien is die rol van Depp niet echt een bijrol..)
Ik las toevallig, voor ik de film keek, al een stukje over Sling Blade, waar de director's cut werd afgemaakt en de schrijver suggereerde dat de film slechts 98 minuten had moeten duren. Daar ben ik 't vaak mee eens, maar vreemd genoeg vond ik dit keer ook deze extra lange versie niet vervelen. (De gewone "cut" nooit gezien, dus ik kan niet vergelijken) Ik realiseerde me even niet dat Billy Bob Thornton zelf de regisseur was. Erg knap, het lijkt me niet eenvoudig om steeds in en uit een rol te stappen, om aanwijzingen te geven. Zeker als je een rol hebt als verstandelijk gehandicapte. Deze wordt aan het begin van de film vrijgelaten uit een soort van tbs-kliniek, waar hij sinds zijn 12e zat na de moord op zijn moeder en haar minnaar. Voordat hij eruit mag wordt hij nog even geïnterviewd door 2 journalistiek-studentes. Een mooie beklemmende openingsscène die, de in wezen vriendelijke Karl neerzet als het beest die de mensen in 'm zullen zien. Goed, hij is vrij en haalt een frietje bij Jim Jarmusch, een van de cameos, Vic Chesnutt rijdt ook nog rond in z'n rolstoel, al las ik dat allemaal pas achteraf, natuurlijk. Karl sluit daarna al snel vriendschap met een jongetje van een jaar of 11, wiens vader zelfmoord heeft gepleegd. Zijn moeder heeft nu een nieuwe relatie met een of andere agressieve kerel. Deze wordt vertolkt door Dwight Yoakim, en dat is spijtig. Hij maakt zijn personage té slecht. Het is allemaal veel te overdreven. De film gaat op weg naar het onvermijdelijke, voorspelbare einde, waarin Karl opnieuw het heft in handen neemt en zich als een goed Christen (?) opoffert.
Dial M For Murder is net als Rope een Hitchcock-film gebaseerd op een toneelstuk. Beiden spelen zich bijna volledig op 1 locatie af. Rope wint nipt, want de spanning tussen James Stewart en Jon Dall is interessanter dan Ray Milland die zijn poging tot moord op echtgenote Grace Kelly probeert te verbergen. Er volgt een spelletje breinpoker met een hilarische op en top Engelse politie-inspecteur. Een amusant puzzel met een grote rol voor sleutels. Jammer dat Grace Kelly bepaald niet weet te schitteren, ze speelt wat anoniem/futloos. Hitchcock heeft het overigens niet zo op tennissers, geloof ik.. In Strangers On A Train zat er ook al een in de penarie.
Frozen Land (of Paha Maa, zo u wil) scheen een Finse bioscoophit te zijn.. En dat is nauwelijks te geloven. Ik zeg het Norbert na, zelden zo'n zwartgallige film gezien. Ik had toch echt wat meer droge Finse humor verwacht, maar helaas. Het begint als Bresson's L'Argent met vals geld, dat de levensloop van verschillende mensen verbindt. (Net zoals Magnolia, en waarschijnlijk tientallen andere films) We zien een leraar die ontslagen wordt, het moment als dat 'm wordt verteld is een van de beste momenten in de film.. Hij gaat naar huis, kickt zijn zoon het huis uit, die op het slechte pad raakt enneh, etc. Een van de pijnlijkste aspecten van de film is dat elk sympathiek karakter het loodje legt, met uitzondering van die leraar, maar die raakt dan weer buiten beeld. Verder leren we nog waarom Finnen zo goed zijn in rally-racen. Een van de leukere grappen (althans dat dacht ik) is het moment dat weer een ander crimineeltje een jeep steelt. Bij een Volvo-dealer! Een leuke "dis" naar Zweden leek me, maar later blijkt het een Landrover te zijn. Een film waarin verschillende levenslopen kruisen heeft altijd iets onrealistisch, en dat geeft niks. Wat ik dan jammer vind is dat Frozen Land tegen het eind ook nog tijdsprongen in hele jaren gaat maken. Een waardeloos idee, zorg dan dat alles wat je hebt te zeggen in die ene dag eruit komt, het is toch al een gekunstelde opzet.
The Pawnbroker is een vroege film van een van mijn nieuwe helden, Sidney Lumet. Het schijnt een van de eerste films te zijn die "dealt" met de nasleep van de Tweede Wereldoorlog en het effect wat het verblijf in een concentratiekamp op mensen heeft. Lumet schetst heel intens hoe een oudere lommerd-boer geteisterd wordt door herinnering aan een kamp. Hij doet dit met razendsnelle herinneringsflitsen. (Jump cuts?) Dat ziet er erg modern uit, maar daar staat tegenover dat in de film te theatraal/ouderwets geacteerd wordt. Zowel door Rod Steiger in de hoofdrol, als vrijwel alle bijfiguren. Wat me ook verbaasde was dat, na de opening, het gezinsleven van de lommerdhouder niet meer aan bod komt. Alsof Lumet vergeten was dat hij daar iets van had laten zien. De film heeft veel weg van The Assistant, een film gebaseerd op het magnifieke boek van Bernard Malamud. Weliswaar speelde de Oorlog daarin geen rol, het ging wel over een oude Joodse winkelier en een jonge immigrant. In het geval van deze film is dat een leergierige Latino die van rijkdom droomt. The Assistant is uiteindelijk een romantisch/sentimenteel werkje, terwijl The Pawnbroker bitter eindigt.. De oude man vind uiteindelijk een soort van verlossing door eindelijk wat te voelen. (Dat lukt 'm eerst niet meer) Daarvoor moet hij wel een stigmata aanbrengen, zoals ooit gepersifleerd in een Apeldoorn-reclame. Een erg Bergmaniaans en depressief einde. Vreemd is de muziek van Quincy Jones, die op dat moment een vrolijk funky deuntje laat spelen. Totaal misplaatst.. En dat terwijl hij daarvoor nog mooie Coltrane's A Love Supreme-achtige jazz had laten horen.
Ah, meer Gilliam nonsens met veel van de latere cast van Brazil. In Time Bandits reist een kleine Klaas-Jan Huntelaar met een groep dwergen door de tijd. Ze komen onder andere Robin Hood (John Cleese), Agamemnon (Sean Connery) en Napoleon (Ian "Bilbo" Holm) tegen. Het eerste "historische" gedeelte van de film is 't leukst, ze belanden bijvoorbeeld ook nog op de Titanic.. Daarna worden ze naar een soort van hel gelokt, door ene "Evil", die hun tijdreismap wil stelen. Complete chaos volgt. Sublieme rol van de tragische David Rappaport, de leider van de dwergen.. Hij pleegde 9 jaar na de film zelfmoord. (Iets wat Gilliam ervan weerhield om nog een deel 2 te maken, elk nadeel heb zijn voordeel)
Nu begrijp ik dat horror "spannend en lachen" tegelijk kan zijn. Hoewel horror? Misschien is Le Locataire ook wel een psychologische thriller te noemen. Eigenlijk bestaat de film uit 1, ehm, ontwikkeling, die niet verklapt moet worden en pas na een uur duidelijk wordt. Heel leuk gedaan.

Oma's Platenkast: Damburst

2006-11-20T12:31:00.001+01:00

Een nieuwe progrock-kans! Ik dacht eerst dat de band Damburst heette en de plaat Water, maar het is dus vice versa.. De band moet op een dag hebben bedacht dat Earth, Wind and Fire een element waren vergeten. Het is zo'n simpele bandnaam dat ik me afvraag of er nog meer bands zijn die zo heten. Juist niet vermoed ik. Handig googlen ook straks. Het album heeft een van de meest bizarre hoesjes uit de hele reeks.. In een blauwe gloed (tegen een zwarte achtergrond) ligt een viswijf. Een creepy dode vissenkop die langzaam overgaat in een voluptueus vrouwenlijf, met figuurlijke zwembandjes. De voeten gaan dan weer richting vis. (Vervagende tenen) De visvrouw heeft potige armen en enorme handen. De vrouw ligt natuurlijk in 't water natuurlijk, dat is weggelopen uit de gebroken dam. Naast de dam ligt een blikkerig wrak. Is het een caravan! Of een busje? In de lucht zweeft het rokerig witte silhouet van een vogel.. De vogel lijkt op weg naar de vreemd gloeiende bol, die achter de dam opkomt.. De achterkant van de hoes is dan ineens opvallend gewoontjes. 6 mannen: de onderste 3 met dikke brillen. De foto doet aan die beroemde clip van Queen denken waar de mannen op een bepaald moment als zingende hoofden in beeld verschijnen. Een tracklist ontbreekt, althans op de achterkant.. Slechts op de lp zelf zijn de titels afgedrukt. Toch wat onhandig. Groot (nou ja) is mijn verbazing/enthousiasme, als ik daar ontdekt dat de liedjes zijn gepend door ene R. Westerbeek. Dat zal wel een Nederlander zijn! Hoe kan het ook anders met zo'n bandnaam eigenlijk.. Dit zou wel 'ns een plaat kunnen zijn die ook in de krochten van audiotheek Fonos nog te vinden is. (Inderdaad) Een vergeten juweeltje? Eens luisteren.. Eerst nog even vermelden dat de platenmaatschappij Vertigo Records is, met zo'n eeuwig draaiend cirkeltje als logo, dat in de Hitchcock film te zien is.
Het begint allemaal met (What has happened to) Your Dreams. Een prima klinkende akoestische gitaar en een werkelijk geweldige melodie. Beetje Eagles of toch Pink Floyd. Een drumslag en, erg verrassend, een Toots harmonica, weeeh jengel.. De blues baby. De drummer zet een ongebruikelijke maatsoort in. Een voorzichtige latin-swing. Dan weer snel terug naar het getokkelde intro. Een orkest, dat later een synthesizer blijkt te zijn, zoemt zachtjes. Zou er nog iemand gaan zingen? Het geluid is echt bijzonder goed, de kleine accentjes van een elektrische gitaar mengen precies met de (nu toch al wel wat saai wordende) mondharmonica. Eh, gaan ze nou 'ns echt beginnen? Het nummer blijft maar voorzichtig opbouwen om dan weer schielijk gas terug te nemen. Nou ja, misschien hoort zo'n langdradig intro erbij op een progrock plaat.
De wind blaast nu in The Whisper of Doom. Ta-taaa.. De piano plingt als een horror-film. De wind ruist nog steeds om het verlaten huis. Een dreigende bastoon. Een onweer barst los (Wat een cliché) Het is de korte opmaat naar Damburst (part 1) dat 1 minuutje later begint.. On the mountain I will crush you. Een zwoele Rhodes.. De harmonica keert terug, de drummer speelt weer voor donderslag. BENG. Prima zanger trouwens, ietwat aarzelend, zoals het hoort. You won't hurt me! Hij is wel ver naar achter gemixt. Damburst is het code-woord voor een fijne gitaarsolo.
Feeling's Real zet er zowaar een funky rechttoe rechtaan beat in.. You were running from the thunderstorm. De zanger klinkt wat als die van Karate. Het orgel begint te gillen. Overigens zou dit nummer gebruik hebben gemaakt van Händel's Watermusic.. Maar ik kan nog niet ontdekken welk gedeelte dat zou moeten zijn.Tijd voor wat mathrock.. Razendsnelle noisy akkoorden, de drummer die een eeuwig durende fill speelt. De Dillinger Escape Plan is er niks bij. Ben even kwijt of dit al het 5e nummer moet wezen. Oh, hier is het stukje Händel met pastoraal dwarsfluitje. Over een contrast gesproken.
Up The Ladder is een wat vriendelijker nummer.. Up the ladder, to the end.. Time and time again, I try, try to.. (Een drumbreak overstemt de zanger) De akkoorden lijken wel uit Imagine van Lennon te komen.. Dat was in '71 een hit en deze plaat stamt uit '76, dus wie weet.. You know, I am a dreamer.. Hier gaat het als volgt: All the children born today, you hold the (hoger) key.. Wise and free, you will be.
Het slot is voor Message. (Don't Break Me) Don't forsake me, I'll always pull you through.. You can't live without me (!) My power is fading, I can't hold out so much more. Snif. Vreemd Engels.. Dit slotnummer van kant 1 volgt een bekend patroon.. Eerst een aangenaam sentimenteel Fender-stukje en dan mag de drummer weer los gaan op krankzinnige ritmes, terwijl ook de mondharmonica speler de draad oppakt. Het is soms iets teveel van het goede.
Kant B dan.. Schrijf je Aggression met 2 G's? Verrek ja, waarom dan niet in het Nederlands? Hmm. Een baslijn als Rage Against The Machine, Killing In The Name Of.. Mogelijk is de tune van Mission Impossible een betere vergelijking. De electrische gitaar "wah-waht" funky. Gezongen wordt er niet. Het dwarsfluit-outro is bepaald niet gevaarlijk. Ah, daar begint de mondharmonica weer zo'n sympathieke Center Parcs melodie te spelen. Volgens mij zijn de nummers in elkaar overgelopen en moet dit de sprookjesachtige wereld van Water zijn. Ja, Water het nummer. Als ze nu ook nog een album met de titel Water hadden.. Dat ziet er altijd leuk uit op MTV. Inmiddels is de band echt in Arrow Jazz Fm vaarwater gekomen.. Wel lekker, maar een beetje suf.
De zanger lijkt bijna te schrikken als hij dan eindelijk moet beginnen op deze kant. Enigszins gehaast raffelt hij zijn regels af.. Reflections of the Sun. Memories of Grass (!?) Books you never read.. Hij houdt al snel maar weer op om ruimte te geven aan de gitarist, (mits hij dat niet zelf is) die een eindeloze razendsnelle solo inzet. Knap, maar overbodig. Voorlopig bestaat kant b uit vullers. (De arrangementen steken wel nog altijd goed in elkaar)
Benieuwd of de harmonica-speler een meeuw gaat imiteren in The Last Seagull. In elk geval horen we echte meeuwen. Een akoestische gitaar. Een folkdeuntje? De branding.. Dit heeft weer de juiste sfeer. The last seagull, is a lonely, helpless, lost in the sky.. Ik begin te vermoeden dat er iemand anders zingt op deze kant. De vocalen zijn echt slordiger. Verbazend genoeg zijn de spaarzame falset stukjes dan weer wel goed. Hmm.
Dacht ik eerst dat in veel meer tracks een orkest was te horen.. Nu lees ik dat dit enkel in Damburst (part 2) het geval is. Wederom onweer natuurlijk. Bubbelend water. Ah daar is het orkest, pizzicato strijkers, zuchtende glissando's. On the mountain I will crush you. Inderdaad dezelfde tekst & melodie. Poison in my bed. Ik kan de trots bijna voelen van de zanger.. Dat heeft ie toch mooi voor elkaar.. Een heel orkest achter hem. Hij zet er maar een rauwere stem voor op. Oh God, een koor. Damburst the musical.. Decorstukken beginnen om te vallen. De dam breekt.. Een held zwemt met zijn bewusteloze vriendinnetje door het water. Ze klimmen op het wrak van die caravan. Oohooooh.. I'm the ocean gromt de zanger. (Of zoiets) Wat een bombast. Heerlijk. Make your dam burst once again!
Tijd voor de aftiteling met It's Over. Goodbye.. It's over. This feeling of loneliness, I've had before. I'll start again, build creatures.. In the future. I wonder if I can create a wiser man.. Zingt God hier zelf? I've got time to try it once again. Ik zie Noach al in de caravan over de ondergelopen aarde dobberen.. Hoe het ook zit, ik heb er van genoten, ook al lijkt deze melodie weer gejat.. Nu van Queen's Bohemian Rhapsody. Was dat ook het nummer met die hoofden-clip?
Nou, de plaat heeft in elk geval een Musicmeter-entry, waar een fan hoopt op een re-release. De hoes heeft daar ineens wél kleur. Het harmonica-werk blijkt van ene John Lagrand. Een geweldige kerel, dat zie ik meteen. Hij maakte ook deel uit van Cuby & The Blizzards. Ron Westerbeek was in Water de zanger en pianist. Klaarblijkelijk vooral bekend van Hans Vermeulen's Sandy Coast, maar dat zegt me niks. Het drumwerk valt ook bij rare groove dj's in de smaak. En die hebben gelijk, wat een plaat!

Oma's Platenkast: Nature's Secret

2006-11-18T14:34:00.001+01:00

Nou, als dit geen op ELO geïnspireerde progrock wordt, weet ik 't niet meer. Michael Cassidy, nooit van gehoord, vast geen familie van Eva. Op de foeilelijke hoes van mijn exemplaar zien we zo'n speelgoed glazen bolletje, waar je mee kunt schudden om 't te laten sneeuwen. Of is het een glazen bol om de toekomst te zien? Op het houten plankje, waar de bol op steunt staat "Nature's Secret". Eerste associatie: de Vrouw! Maar die zie ik niet.. In de glazen bol leunt een man tegen een boom. Alles is matig geïllustreerd trouwens.. Op de achtergrond zien we een watervalletje.Het tafereel doet me denken aan The Lord of The Rings film.. Frodo zit onder een boom als Gandalf haastig aan komt rijden. (Na jaren van afwezigheid, meen ik..) Oh, nu zie ik pas het tamme hertje dat door de man geaaid wordt. Achter de glazen bol schittert een sterrenhemel, die op de mooiere achterkant veel meer ruimte krijgt. Uit de grond steken tentakels, zijn het dode bomen of cactussen? Het heeft iets dreigends, als fabrieken. Misschien wordt dit een plaat waar de mens op zijn milieuverontreiniging wordt gewezen?
2 opmerkingen nog voordat we gaan luisteren.. De credits voor alle nummers worden gedeeld door Michael Cassidy en Indra Armstrong. Zou die laatste zijn vrouw zijn, die op de achtergrond wilde blijven? Ze speelt in elk geval geen instrument. Opmerkelijk zijn ook de "special thanks". Slechts een paar namen, maar niet de minste: James Hunter, Stevie Wonder, Neil Diamond, Alfred Ford, George Harrison en John Fahey (Was dat die gitarist waar Sufjan Stevens laatst nog een ode aan bracht? Ja.)
Al die namen scheppen verwachtingen.. Hey ho, let's go! Wat een vrolijk intro met een twangende country-gitaar.. Open your eyes, let me take a look inside you. Van mij had Cassidy wel wat hoger moeten zingen. Zijn stem zit wat gewoontjes in een midden-register. Won't you please come along, zucht een soulful koortje van zangeressen. Een beetje een belegen gitaar solo volgt. De plaat stamt uit '79, maar de jaren '80 zijn hier nog lang niet in zicht. Het heeft eerder wat weg van Cat Stevens' ietwat bombastische folkmuziek. Misschien is bombastisch niet het goede woord.. Gedragen, gezwollen, protserig? Nou ja, Cat blijft aan de goeie kant van de lijn, Michael niet.. George Harrison werd niet voor niets genoemd.. Er duiken tablas en belletjes op in Golden Avatar. He came to save the last souls from disgrace. (Wie? Jezus? Is hij de Golden Avatar?) The love of God began to float.. Hmm, tekstueel zweeft het ook.. Maar de gitarist heeft na zijn warm-up op de electrische gitaar de smaak te pakken, en pingelt nu op de akoestische variant onvermoeibaar door de track heen. Shining with the youth of purest gold.. Cassidy raakt hier vocaal wel de juiste snaar met zijn naïeve John Denver vocalen. Golden Avatar is ook een nummer van Kula Shaker, geen toeval.
Sign of Surrender begint als een Simon & Garfunkel traditional. Ik zit aan Angelo Badalementi te denken.. Die bracht toch meer gekte en pschedelica met zich mee. Een oorspronkelijker talent. Michael Cassidy heeft voorlopig geen "unique selling points". Then at last I came to see, this desert life is not for me.. Now finally Lord I see you! Now let my chanting fill te skies.. Fluit en cello krinkelen rommelig om de saaie gitaartokkel.
Ah, tijd voor een dansje met Simply Leiving. The morning sun was rising.. The grace of God was blooming. Simply Living, peace of miiiind. Oh Lord thank you for this life. He (God dus) made this life so simple, why has men made it so hard? Simplify your living, purify your soul! Oh, een Hare Rame, Hare Krishna outro. Is dat een tak van het Christendom...? Krishna = Christus? Of is Cassidy dan toch een bedachtzame zen-monnik? Golden Lotus records heet het label waarop deze lp verscheen. Misschien is ook dat een Boeddhistische hint. Klinkt eerder als een Eddie Murphy film.. (Dat was Golden Child) Nou ja, dit was in elk geval wel een aanstekelijk en enthousiast gebracht nummer.. In '79 was Cassidy nog steeds een Hair-hippie die als een rockster over gedekte tafels wilde dansen, denk ik.
Het slot van kant 1 wordt bereikt met een dreigend bubbelende synthesizer en dalende strijkers. Dat klinkt voor het eerst wat als ELO. The powers of evils stand! Intoxicating the land! Degrading the nature of men.. Interessant is het refrein waar Cassidy uitroept: Don't let the spirit of reason die! En wat zegt ie daar over de "Animal nature"?Is dat een slecht iets? Dat zal hij toch niet bedoelen? Driften die bestreden moeten worden..
Ik deed wel iets te negatief over die eerste kant.. De muziek is best aangenaam. In Hidden Worlds, de opener van de 2e zijde, zit het ook qua productie wel goed. Wederom een grote rol voor de gitaar die overal doorheen snijdt, een orkestje dat waarschijnlijk uit een keyboard komt en op en neer gaande dynamiek. Enkel de drummer tikt wat nodeloos ingewikkeld op zijn stokjes. Cassidy vervolgt zijn spirituele teksten met een absolute tegeltjeswijsheid: I'll never be younger than today. Ja en today is the first day of the rest of your life. (Dat klinkt eigenlijk nog wat positiever, maar dat zegt hij dus niet) Hij geeft wel de credits voor zijn tegeltje aan "a wise man", die 'm dat vertelde. Gaan nu de vogeltjes buiten of op de plaat zingen? Het is een teken! There's so much I have to know. I've been a servant of my pride.. Oei, hij raakt zo geëmotioneerd dat hij vals begint te zingen. Aandoenlijk. Op kant 1 stond ook al zo'n eenvoudig akoestisch folkdeuntje, maar de gitaarpartij op deze kant is verzorgder, beter afgemaakt, ronder.
En dan, het moment waarop we gewacht hebben, de titeltrack. Nu gaan we het eindelijk vernemen. Wat is Nature's secret? Vrolijke boel. Het lijkt wel een Middeleeuws riddertoernooi..Conga's.. Changin' seasons come and go.. From sun and rain to wind and snow. The dance of spring, the dead of fall. Ok, duidelijk.. De cirkels der natuur..Dat is het geheim.. Cassidy weet wie daar achtersteekt. Zijn Majesteit, het Opperwezen.
Krishna the Supreme was nog niet aan bod gekomen op deze kant.. Nu wordt het pas echt vaag. The eternally existing you, the embodiment of bliss. Yes, He comes to take you home.
Aan het slot nog maar weer 'ns een overdenking.. Op jazzy gitaar-akkoorden. To whom does nature's wealth belong? Right now Mother Earth is in distress. En even later: We've got to realize it all belongs to Him. In principe is zijn bezorgdheid over de natuur lief enzo, maar waarom hij er toch altijd de lieveheer bij moet halen..
Afgezien van de prekerige teksten kan de plaat er toch wel mee door. De liedjes zijn ietwat doelloos.. Slordig ingespeeld. Maar dat heeft ook wel z'n charme. Met name in de ballades.
Ik kon op Google weinig over de man vinden. Een website vermeldt dat hij samen met zijn vrouw (niet Indra) een Krishna Conciousness concert geeft. Dat was in 2003. Ik vermoed dat de man zich in die scene ophoudt en nooit meer naar pop-succes heeft gestreefd. Nature's Secret is wel op tientallen marktplaatsen te koop, in verschillende hoesjes. (Zie plaatje bovenaan)

Oma's Platenkast: Elf Provinciën

2006-11-15T17:27:00.001+01:00

Ik had eigenlijk bedacht enkel "reguliere" albums en (dus) geen compilaties in deze serie te bespreken. Dat gaat dit keer niet lukken, want ik heb er hier een aan mijn fiets hangen. Bovendien komt er ook nog een "best of" langs, maar dat is dan in elk geval van 1 artiest.
Ik dacht dat dit een solo lp van Corry (van de Rekels) was, maar dan zou het album wel een rare titel hebben: "Wilma, Els, Anja, Corrina en de Riwi's". Dat zijn allemaal zangeressen uit de "stal" van Pierre Kartner en het label de Elf Provinciën. De man bezocht waarschijnlijk talloze kermissen op zoek naar leuke meissies waar ie eens fijn zangeresjes van kon kneden. Het logo van het label laat inderdaad nog een gat zien waar Flevoland verrees. Sinds wanneer bestaat Flevoland eigenlijk? De slogan van het label is "gespecialiseerd in geluid(!) sinds 1952..
Corry (uit Breda!) is de vrouw die de kar moet trekken. Waarschijnlijk de enige grote naam. Haar naam is vetgedrukt op de voorkant (een andere dan hier afgebeeld, ja) en het is vermoed ik ook haar stralende gezicht die de hoes siert. Zouden ze dit platinablond haar noemen? Best mogelijk.. Wat een wenkbrauwen, wat een vrouw..! Op de achterkant zie ik dat dit soort compilaties wel vaker op het label verschenen.. Zo heet er eentje "Wilma, Anja, Anita, Conny, Debby, Ria!".. Maar is dat Wilma dan die daar opstaat? Lijkt eerder een soort Heintje.. Een jongetje van 11 in een vreemd hesje met enorm grote oren. Wilma is ook degene die deze compilatie mag openen met Voor Het Slapen Gaan. Vooraf gok ik dat ze voor het slapen gaat bidt, we zullen 'ns horen. (Het rondje midden op de zwarte LP is trouwens rood-wit-blauw, wat stiekem best stoer staat!)
Ik verwacht ook orgeltjes.. Kom maar op. Hola, die plaat is zacht opgenomen. Wow, een prima klinkend orkestje. Mammie, ik ben alleeen, waar ging jij heen? Snif, tranen in mijn ogen. 's Avonds gaf je mij een zoen. Voor het slapen gaan, maar dat was toeehhn. Drums! Lange orgeltonen.. Mammie, kom bij me weer. Ik heb je nodig. (Ik ben toch klein!) Wat een schatje die Wilma. Wie zal me anders leren hoe ik groot moet worden, net als jij? (En wie stopt me onder?) Soms ben ik bang van wind en onweer. Maar jij bent dan niet bij mij. Wilma is dus werkelijk een Heintje. En wat een goed nummer, een cover denk ik.. De credits worden gedeeld door Scott & Maguire en Kartner die de Nederlandse tekst schreef. (Vermoed ik) Maar waar is moeder toch heen? Dood, neem ik aan.. Nee, nu hoopt ze dat haar moeder terugkomt en ze bedoeld vast geen reïncarnatie. Oef, Wilma's piepstemmetje begint pijn aan mijn oren te doen. En als Mama heen is, waar is pa dan? Zat zeker in het café. Mama, was jij vroeger ook zo klein? Ik wil net als jij ooit eens mama zijn. Superieure track, het was geen bluf, dit is werkelijk goed geluid. Mogelijk de beste schlager (of smartlap) uit de hele reeks.
Grappig, daar is Corry en die heeft ineens een boerinnenstem. Veel te grof vergeleken met kleine Wilma. Spanje het land van de zon.. Het was in een café in Barcelooona, ik was meteen verliefd toen ik 'm zag. De duffe begeleidingstrack (door de Rekels) doet denken aan die maffe neppe drums waar het Duo Onbekend mee werkte. Liefde op het strand. Rita Hovink behandelde deze thematiek veel beter. Dat was met humor, de roddels bij de slager enzo, weet u nog wel. Wel heerlijk zijn, wat ik dan maar Arabische, stembuigingen noem. Ik herinner me dat er een Marokkaanse André Hazes rondloopt. En dat is zo vreemd nog niet! Spanje het land van de zon, waar ik zo lekker met jou.. in 't water zwemmen kon!
Els Wennink voelde zich te goed om zonder achternaam door het leven te gaan. (Zoals alle andere zangeresjes) Alweer een liedje over smoeder. Superieure baslijn, klinkt vol, diep en psychedelisch sixties. De percussieklingels mogen er ook wezen. Er klinkt een zingende zaag. Els is een Vlaamse. Of toch niet? Hmm. Mamma maak om mij geen zorgen, voor de dag van morgen. (Wat een zin) Maar ik ben niet meer klein. Wow, een gospel "oeehh" koortje op de achtergrond, een superfijne snare-roffel.. En de drums gaan los.. Voor 3 seconden, jammer, had die funkbeat nou volgehouden. Mamaaa als de bruidsklokken luiden.. Sentimentele viool. Zul je dan niet huilen? Tuurlijk wel, dat doen moeders. Je weet, ik blijf je kleine meid. En dan gaat een collega van Cor Steyn los op de Hammond. Ik neem alle negatieve gedachten die ik ooit had over P. Kartner terug. Weg met die Johnny Hoes, Kartner is de man.
Hoera, weer een strandnummer.. Dat van Cadzand. Daar liep een Don Juan, bruinverbrand. Wat was je mieters! zingt Anja. Haar hoofd slaat op hol, als een ballon. Hij keek naar haar.. Wat was ie toch mieters. (Ze blijft 't maar herhalen) Ze vergeet nooit meer de dag dat deze man naar haar keek. (En dat was alles) Nu zit ze binnen, door het raam naar de regen te kijken. En zit ze slechts een eenzame fietser (!) die haastig snel (hmm) de hoek omslaat. Respect voor deze Anja trouwens, want de songcredits vermelden dat ze zelf de muziek schreef. Niet gek, het schiet alle kanten op, maar de swingende klezmer gedeelten zijn verrassend (en leuk) Of nou ja klezmer.. Weet ik veel. Leuke blazers en ook een honkytonk-piano.
Het nummer van Corina is geschreven door A. Verkooyen.. Die naam heb ik eerder gezien.. Waar? Even opgezocht.. Inderdaad hij maakte deel uit en schreef de nummers voor het Duo Onbekend. Zo'n rrrrr-oepie-ta surf-gitaar. Klinkt als het Wil De Bras combo. Corina is trouwens de eerste waardeloze stem.. Beetje Limburgs brr. Waarschijnlijk was ze alleen maar mooi. Geef me je vlug je hand, doe niet zo ongalant! (Voortaan ben je van mij!)
Tot slot van kant A, een bandje.. De Riwi's. Iets veranderen aan het geluid doet dat niet. Het is tijd voor een pauze, die Riwi's krijgen nog wel een herkansing op Kant B.
Die kant is symmetrisch.. Of a-symmetrisch. Want nu gaat Wilma over papa zingen. Maar pas aan het slot. Alle artiesten komen nog 'n keer langs.. Corry en haar Rekels spelen een cover van Dans Le Soleil Et Dans Le Vent, nu Ik Zie De Zon geheten. Mooie mondharmonica-solo meteen tijdens het intro. Nu klinkt Corry ineens heel lieflijk en trillerig. Ik zie de zon weer door mijn raam, ik hoor je stem, jij roept mijn naam. De drums shufflen met een minieme country-touch. Ik moet aan de film The Searchers denken die ik laatst zag. Even cheesy.. Corry zocht (!) op alle straten naar haar lief. Jammer dat ze zich niet aan een Frans couplet waagt.. Jep, Corry doet 't beter op deze kant.
Ik sla een paar nummers over, waarmee we bij de herkansing voor de Riwi's aankomen. 'T is mijn hart. Ah, dat swingt. Het is mijn hart dat om je zeurt, het is mijn hart dat om je treurt! Olijk orgelmelodietje.. Als een heel slecht bandje in een Kaurismäki film. Geweldig die kartonnen drums. Wat mijn verstand ook moge zeggen, ik houd van jou.
Maar toch, de heldin van deze LP is natuurlijk Wilma. En het slot is dus voor haar. Benieuwd of Papa ook weg is en ze in een weeshuis is belandt. (Waar strenge nonnetjes de scepter zwaaien)
Identiek intro.. Weer het orkest en die fluiten.. Elke artiest heeft 1 soort nummer. Oh mijn pa-paaa (nadruk op de 2e lettergreep) wat zorg je altijd goed voor mij! Sjongejonge, niet gek dat feministen een paar jaar later in opstand kwamen.. Oh mijn papa die ik vertrouwen kan. Jij bent het liefst (!) want jij bent toch.. mijn vader! Oooh, mijn papa, jij troost me als ik huilen ga. Jij zorgt voor mij. Wat is dit voor omkering van de gebruikelijke werkelijkheid. Dat heeft die Kartner met vilein genoegen geschreven. Nee, het Mama-nummer was veel beter.. En zieliger. Ik liet het aan mijn eigen mama horen, die onmiddellijk begon te snotteren. Ai! De hoge lange uithaal aan het eind is magnifiek.. Ik hoop dat die lieve Wilma niet aan de drugs is geraakt en niet als een elk kinderster in de goot is belandt. Helaas, Wikipedia vertelt het bekende verhaal.. Ze werd schaamteloos geëxploiteerd door Karner en kornuiten en ze belandde in een kindertehuis! Ze wordt ook nog gearresteerd wegens inbraak.. In '94 haalt ze de kranten nog een keer omdat.. Haar huis afbrandt! Alstublieft.

De Week (van 14-11-06)

2006-11-14T21:55:00.001+01:00

*The Sleepy Jackson - Personality
Het schijnt dat deze band rond ene Luke Steele al in 2003 een prima plaat afleverde. Ik kan me 'r niks van herinneren.. Raar, want de zweverige indierock stijl, zou mijn aandacht toch wel op de band hebben moeten vestigen. Misschien dat Australië op dat moment buiten mijn radar lag. Deze 2e plaat heeft een afzichtelijke kitscherige hoes.. Als van een slechte "emo"-band. De stem van Luke kraakt als die van de zanger van Destroyer.. Vergelijkingen met Mercury Rev zijn ook wel acceptabel. Maar dit werkje mist iets. Ik heb de plaat een halve week geluisterd en het bleef me niks doen. Net als The Polyphonic Spree eigenlijk. Gladde, volgepropte liedjes, waar ik 0.0 emotie bij voel. Meest opvallend is een deuntje ergens in 't midden, dat een hele slechte inzending voor het Eurovisie songfestival kan zijn. (Ergens tussen de Beegees en Abba) Ook grappig is het outro van Work Alone, waar het íntro van Coldplay's Don't Panic wordt gespeeld.
Om positief af te sluiten, als de band de drums in het slotnummer achterwege laat en er wat mooie bluesy akoestische gitaarakkoorden klinken schiet me een andere, fijne associatie te binnen: 22-Pistepirkko.

*The Mountain Goats - Get Lonely
Ik denk dat nieuwe platen van de Goats me altijd pas maanden later raken. Dat is al een paar keer eerder gebeurd. Misschien lag het gewoon aan mij deze week, dat de beluisterde muziek me weinig deed. Toch lijkt Get Lonely een minder werk van John Darnielle. Enkel het met drums en een lekker poprefrein opgetuigde Half-Dead viel in de smaak. Can't get you-u-u-u out of my head. Lost without you. Half-Dead.
De rest van de nummers leek een beetje te leeg. En voor het eerst had ik moeite met Darnielle's stem. Vreemd..

*Larkin Grimm - The Last Tree
Hier.

*Spires That In The Sunset Rise - This Is Fire
Hier.

*In Cold Blood
*The Searchers
*Chinatown
*2001: A Space Odyssey
*The Sting
*Brazil
*All The President's Men
Een week vol gekende klassiekers uit de IMDB top 250. Misschien zat de beste wel aan het begin. In Cold Blood had pech dat ik het verhaal eigenlijk al iets te vaak had gezien (tv-serie, de film "Capote") of gelezen. (Op de boekenlijst van de middelbare school) Zo kwam het dat ik de film pas de dagen erna begon te waarderen.. Mede dankzij de prima soundtrack van Quincy Jones. Perry's Song is echt geweldig. De 2 criminelen doorkruisen een paar staten op weg naar de plek van misdaad, ondertussen babbelen ze over van alles en nog wat en denkt Perry aan zijn jeugd en zijn rodeo-mama, terwijl hij op zijn gitaar tokkelt. Zeer sfeervol. Sowieso veel mooie shots. Deze filmversie is duidelijk daarin het beste, de inbraak/moorden zelf hadden wat spannender gekund. (Maar misschien zou het dan te grof worden voor een film uit die tijd)
Ergens begin dit jaar, meen ik, stond er een stuk in de Volkskrant over The Searchers. Het artikel analyseerde het racisme in de film. Klonk allemaal wel boeiend en als ik de premisse in 1 zin vertel zit er ook een geweldige film in. Een groep indianen moord een familie uit en ontvoerd een van de twee dochters. Twee mannen, een oude indianen hatende cowboy/oom van de familie (John Wayne!) en een jonge geadopteerde zoon (met indiaans bloed!) gaan op zoek naar de dochter. Nou ja, dat waren 2 kromme zinnen.. Ik stel me een prachtige "road"movie voor over de mannen die langzaam respect voor elkaar krijgen.. Zoiets. Maar de film faalt. Op zoveel punten dat ik niet weet waar te beginnen. De film bevat teveel flauwe grappen, en zogenaamd komische karakters als ene "Moses", een cowboy met een steekje los. De hele zoektocht is erg fragmentarisch en duurt bovendien te lang. De mannen schijnen 5 jaar op zoek te zijn! Ik had dat gecomprimeerd in een zoektocht van 2 seizoenen. Desnoods 4, waar de kijker echt met ze kan meeleven in de winter (die ze ook wel tegen komen, maar er zijn geen echte tegenslagen) Uiteindelijk vinden ze het meisje, die eerst een paar woorden in het Indiaans tegen ze praat.. Is ze het Engels verleerd? Nee, 2 tellen later blijkt ze 't dan toch nog te kunnen. Vervolgens wil ze niet mee. (Ok, dat kan.. Stockholm-syndroom) Maar als de mannen het dan opgegeven hebben en naar huis gaan, krijgen ze als het ware een nieuwe kans. En dan wil ze wel mee! Nou ja, een mens kan van gedachten veranderen. Om terug te komen op dat artikel.. Inderdaad zet de film indianen wel erg pijnlijk als moordlustige, en vooral oerdomme idioten neer. Toch kon ik daar dan weer wel om lachen. Als de mannen aan wat indianen hoedjes verkopen, bijvoorbeeld. Wie weet heb ik de film te vroeg gekeken. Wellicht mistte ik teveel Western clues..
Er zijn nog altijd legendarische regisseurs waarvan ik geen werk had gezien.. Enter: Roman Polanski. Altijd een kans om de moraalridder uit de hangen met die man. Zo las ik deze week dat de man niet zoals ik dacht enkel een relatie had met een minderjarige.. Nee, hij drogeerde haar! (En misbruikte 'r vervolgens) Maar ja, een geniaal kunstenaar kan overal mee wegkomen. Was het niet zo dat Polanksi een Oscar accepteerde per straalverbinding? Nee dat niet. Maar er klonk wel een staande ovatie. Het is me wat. Maar goed, Chinatown dus. Hoera, Faye Dunaway! Waar het voor een mannelijk acteur (bijvoorbeeld Jack Nicholson) niet uitmaakt of ie 30 of 70 is, heeft Dunaway toch na de jaren '80 niet veel bijzondere rollen meer gehad. (Of zeg ik dat nu elke keer als haar naam valt?) Het moet frustrerend zijn. In Chinatown speelt ze prima als de excentrieke, mogelijk gevaarlijke Film Noir vrouw. Ik snap niet dat IMDB Chinatown niet als Film Noir kwalificeert.. Toch zonde dat ie zodoende niet in die genre top 50 verschijnt. Want het is er wel een. Verschillende mensen die elkaar "double crossen".. Een of andere affaire met de watervoorziening.. En Nicholson als de "private dick" die op onderzoek uitgaat. Geen superfilm, maar wel een superieur einde. Vanaf het moment dat er bepaalde bizarre seksuele details boven water komen (Polanski film tenslotte) gaat de film op weg naar een verbluffend chaotisch en zeer treurig einde. Meesterlijk gedaan. Nu zal ik toch andere Polanksi films moeten zien, maar deed die man niet in horror voornamelijk? Het bloed blijft in Chinatown gelukkig beperkt, tot Polanksi zelf die, in een soort cameo, een neus bewerkt. (Die van Nicholson)
"Wat is dit!?", dacht ik de eerste 25 minuten van "A Space Odyssey".. Bijna iedereen zal de film wel gezien hebben, maar ik had nooit ergens gelezen dat het allemaal begint met knokkende apen! Het is me wat.. Al die beroemde klassieke muziek heeft gedurende film ook wel wat Koyaanisqatsi magie.. Veel hypnotiserende beelden van "niets". Ik ben toch een beetje een conservatief en kon van de 4 (min of meer) losse verhalen die de film beschrijft eigenlijk toch het meest genieten van het "gewone" verhaaltje rond Hal 9000. De computer die rebelleert en aan 't moorden slaat. Doet me denken aan de enige sci-fi schrijver waar ik me ooit in verdiepte: Asimov. Opvallend vond ik de onverwachte humor in de film.. Joggende astronauten, de ironische Engelse stem van die computer. Heel serieus kan het toch allemaal niet bedoeld zijn? Als geheel had Kubrick alle delen wat in mogen korten, maar al met al is 't toch wel een behoorlijke belevenis. (Met nog steeds geweldig "moderne" beelden, zoals bekend)
Na al dat serieuze werk tijd voor wat lichtvoetigers: The Sting. Regisseur Hill bracht Newman en Redford opnieuw samen, na Butch Cassidy and the Sundance Kid. Jammer dat de derde schakel (Katherine Ross) niet meedoet. De vrouwen in The Sting zien er juist opvallend "gewoontjes" uit, wat ook wel zijn charme heeft. Niet altijd die Hollywood-schoonheden. Met name Paul Newman is in deze film veel beter op zijn plek. Hij speelt een gelouterde "con artist" die een jonge collega (Redford) onder zijn hoede neemt. Met een heleboel mede-oplichters verzinnen ze een "play" om een Ierse mobster-baas een hak te zetten. (Want deze heeft een oude kameraad van Redford laten vermoorden) Onder begeleiding van ragtime-deuntjes swingt het verhaal soepeltjes 2 uur lang, naar een, zoals 't hoort in dit genre, verrassend einde. Een aanstekelijke film vol plezier.
Ik zei dat In Cold Blood misschien de beste film (van de week) was.. De andere kandidaat is Brazil, een science-fiction fantasie die allerlei favorieten in herinnering roept. Jeunet, heeft bijvoorbeeld voor zijn Delicatessen goed naar deze duistere toekomstfantasie gekeken. Waar Jeunet zijn film in warme sepiatinten schilderde, is Brazil nogal grijs.. Wat me dan weer aan de bizarre fabriek en wereld van The Hudsucker Proxy doet denken. Elke film waarin buizenpost wordt verstuurd moet wel goed zijn.. Brazil, net als Baisers Volés dus ook. Jonathan Pryce speelt een brave kantoorklerk die voor een of ander totalitair ministerie werkt.. Het is een wereld waarin terroristen in het 13e jaar van een bommencampagne zitten en de regering alle privacy heeft opgeheven (Zo gek ver van de moderne tijden is de film niet verwijderd, de terroristen blazen zelfs nog ergens een soort Twin Tower op) De kantoorklerk raakt gefascineerd door een vrouw (Kim Greist) die in zijn dromen verschijnt en even later ook nog in het echt. Hij vindt haar en raakt betrokken bij de terroristische acties tegen het regime. Nee, nee deze samenvatting is niks. Het is allemaal wat willekeuriger en fantasierijker. Dit soort films zijn niet na te vertellen, geloof ik. 2 andere losse opmerkingen dan maar.. Ten eerste, in een film die Brazil heet, kun je natuurlijk in ontelbare varianten de beroemde melodie van Ary Barroso verwerken. Geniaal. Ook leuk was dat ik achteraf merkte dat een van de mensen in het verzet, ene Harry Tuttle (in het begin wordt een man opgepakt die voor hem wordt aangezien) door Robert de Niro wordt gespeeld. Had ik zowaar gemist! Oei! Knap gedaan. Kortom: een duistere achtbaanrit, waar ook nog plek is voor flauwe (en toch leuke) grappen. (Wat wil je met Palin & Gilliam) Nee, deze film is bij nader inzien toch mijn favoriet dit keer.
Best knap, hoe het in All President's Men mogelijk blijkt een intense/spannende film te maken, die zich bijna volledig op een saaie krantenredactie afspeelt. Maar ja, het gaat hier vanzelfsprekend om de Watergate-affaire, dat maakt het wat makkelijker. Prima film, al vond ik het einde erg plotseling komen.

Oma's Platenkast: I've Got a Tiger by the Tail

2006-11-12T15:35:00.001+01:00

Buck Owens. Klinkt als een legendarische naam, al zou ik de man niet aan een nummer kunnen koppelen. Ik heb wel het gevoel dat ik 'm ergens op een soundtrack ben tegengekomen, misschien kan ik er later nog achterkomen welke. Als het al zo was.. The Ballad of High Noon was in elk geval iemand anders. (Tex Ritter)
Nu ik Buck op deze hoes van dichtbij zie, is ie toch niet zo oud als ik eerst dacht.. Vijftig, misschien zelfs wel veertig. En zeker geen zestig of nog ouder! Hij heeft een pijp in de hand en een cowboyhoed op.. Dat wordt country. Dacht ik al wel, bij die naam. Hij staat voor een hek waarachter het grote langwerpige hoofd van een (zoals altijd) droef kijkend paard is te zien. En dan heet de plaat I've Got A Tiger By The Tail! Daar had ik wel een grappiger voorkantje bij geweten. De eerste single die ik ooit zelf kocht was trouwens een nummer van Sophie B. Hawkins, waar zij ook met paard en pijp (als vrouw, jaren 90 kon het) opstond. Er zit overigens nog een interessant klein stickertje op deze hoes: Discobar Backstar. Discobar (spreek uit "discobaar") is een echt Belgisch woord.. Misschien dat de familie het lp'tje ooit op een rommelmarkt op de kop tikte. (Een discobar verkoopt toch geen platen?) (Hey DJ mag ik die plaat kopen? De muziek stopt. Alsjeblief, dat is dan 10 gulden) Op de achterkant staat weer eens 'n catalogus.. Waaronder symfonieën van Dvorak, die ik toevallig net beluisterde.
Ok, daar gaan we. De titelsong.. I've got a tiger by the tail. It's plain to see.. Haha, oei wat een Yankee accent.. Hij verteld dat hij gewicht begint te verliezen en bleek (turnin' mighty pale) gaat zien. (Is het een eufemisme voor een soa?) Nee, het is vast een liefdesliedje.. Geweldig die a capella opmaat naar het refrein. Lekker scherp. Jochei, een gitaarsolo. Hij moet elke avond werken voor zijn vriendin. (In bed?) Het nummer is om in en vloek en een zucht. Snel door met nog meer problemen.. Trouble and Me.. Weer die klik-klak percussie. Daar is dat paard dus voor. Officer we're just passing through town, looking for something we never found. Ha, fijn een steelguitarsolo dit keer. Veel te kort. De stem van Buck blijft niet echt hangen. Hij is geen Jim Reeves, geen crooner met een bijzondere stem. Dit is toch meer feestmuziek. (Ondanks de droeve teksten)
Let the sad times roll.. Put a quarter in the jukebox.. And let it plaaay. That same sad song that's been playing all daay. "Meej" dat ik zeg dat het geen Reeves is, lijkt dit er toch wat op.. En Buck maar knauwen, poor the red wine! Jammer dat hij vocaal niet wordt bijgestaan door een zangeres.
Wham Bam thank you m'am.. Huhuh lacht Buck zelf. I'll be on my way.. I am just too young to get married you see.. Ondeugende jongen die Buck.. Wham Bam en wegwezen. Kan zo in een Coen bros film, en dan gezongen door zo'n oenige boerenkinkel in vale kleren. (Tim Blake Nelson, ofzo) Ondanks de foute tekst een zeer vermakelijk nummer, wat zich moeiteloos in mijn hoofd heeft genesteld.
Dit is ook een mooie: If you fall out of love with me, don't let me know! Ik heb liever dat je liegt. Dit nummer zou door een van die ouderwetsche Nederlandse schlager-dames in d'r moerstaal kunnen worden gezongen. Kom ik nogmaals terug op de samenzang, er is dan wel geen zangeresje, Buck dubbelt zijn eigen vocalen wel aardig. (Tenminste ik neem aan dat hij het is) Toch zijn de harmonieën niet echt uitdagend. Het had echt nog wat pakkender gekund.
Als het meisje niet meer op Buck is gebeurt natuurlijk het volgende. Wel een beetje pijnlijke thematiek voor een stoere volwassen kerel, trouwens. Ik bedoel, Fallin' For You klinkt meer als een tienerpophitje. I was standin' on the corner, I knew I was a goner.. (Toen hij haar zag) Mijn beweringen worden weer gelogenstraft: leuke samenzang, in het beste refrein van deze plaatkant. Thunder started crashing and the lightning started flashing. En hop, alweer een gitaarsolo. Elk van de 6 nummers op kant A heeft een solo op een snaarinstrument, na 45% van de speeltijd.. I was almost paralyzed, when I looked into your eyes.
Had ik al gezegd dat de meeste nummers maar zo'n 2 minuten duren? Soms zelfs minder. 12 nummers in ongeveer een half uur.
Gonna let the good times roooooll. Beetje dansen met zijn nieuwe meissie.. De plaat wordt per nummer leuker.. She ain't never gonna leave no more. (Weet je dat zeker Buck?)
Oh violen, hadden we die al gehoord? Niet zo duidelijk als in the Band Keeps Playin' On.. Zie je het meisje gaat er alweer vandoor. (Eigenlijk net als Buck zelf, hij mag niet klagen) She walked in with me, but left with someone else.. My world stopped but the band keeps playin' on. En dan spelen ze ook nog "hun liedje". Een echte cowboy toont emoties, my teardrops hit the floor. Wat een droefenis.
We waren nog niet in Mexico geweest. Wie weet nu met Streets of Lerado. Klinkt als een stoffig dorpje. Misschien nog wat instrumenten die nog niet waren langsgekomen? Een "diepzinnige" akoestisch tokkelende gitaar.. As I walked out in Lerado one day.. Hij ziet een cowboy gerold in wit linnen.. Huh? De Witte Cowboy uit die VPRO animatie? Hij zong in het intro al laag als Jim Reeves, maar nu bromt Buck als een opera-bas.. Bizar. Dying todaaay, had ie aan gospelkoor over moeten laten. Overigens valt het met de Spaanse sfeer wel mee. So beat the drum slowly.. Oh die cowboy is dood! Hij ligt in 't wit op een draagbaar.. Juist. Hij zingt zo laag omdat hij in een geest is verandert.. En overdenkt zijn zonden. I'm shot in the chest and I'm dying today!
Er volgt weer 'ns een "ze verlaat me" nummer.. Dat ken ik nou wel. Ter afwisseling gelukkig nog een instrumentaal werkje. Ook nog even opletten bij het laatste nummer "Memphis" van de legende Chuck Berry. De drummer waagt zich, met tegenzin, aan een wat hardere partij op de snare drum. Nou, het is geen Wham Bam.. De vocalen van Buck missen het rock-vuur.
Dat geeft niks. Het zou me niets verbazen als dit de beste plaat uit deze reeks blijkt te zijn. Lullige country, maar zeer aanstekelijk.
De man is dit jaar overleden, in zijn slaap kreeg hij een hartaanval.. Die avond had hij nog een optreden in zijn eigen club gedaan. Hij was 76.

Oma's Platenkast: Ekseption

2006-11-10T15:05:00.001+01:00

Ik las laatst een artikel in de Volkskrant over een koffietafelboek vol Nederlandse albumhoezen.. Het boek scheen een beetje lukraak samengesteld te zijn, maar in de kleine selectie die de Volkskrant erbij had afgedrukt herkende ik wat platen/artiesten die ook in deze serie aan bod zouden gaan komen. (Ene Corry bijvoorbeeld, misschien die van de Rekels)
Ook de hoes van deze aflevering stond 'r . Terecht, want de voorkant van dit debuut (?) van Ekseption is magistraal (en zeer beroemd) De strakke moderne letters van de bandnaam en dan die grijs-witte dame met de discobal-regenboog achter haar. Jammer dat haar oog niet zwart is, al zou de pupil dan wel erg groot zijn. Alsof ze een pilletje had genomen. Van mij hadden de songtitels niet op de voorkant hoeven staan.. Al geven ze wel een hint waar dit heen gaat. Als ik de hoes zonder die titels bekijk, zou ik toch denken dat het hier om een knallend disco-feest gaat.. In werkelijkheid is Ekseption progrock.. Toch?
De liner notes op de achtergrond doen vermoedden van wel.. Eerst wordt sympathiek vermeldt dat de groep geïnspireerd raakte door The Nice, uit Engeland. De mannen van Ekseption zouden een concert met een orkest geven, waarvoor pianist Rick van der Linden (zie foto) wat klassieken had gearrangeerd.. Toen bleek het orkest niet met een popgroep te willen samenspelen. Elitaire eikels! Rick zat niet bij de pakken neer en bracht "The Fifth" (van Beethoven) uit.. Een grote hit natuurlijk en dit volledige album is 't gevolg. Dus ik spreek de gebruikelijke woorden: Ik ben benieuwd..
Openen met je grootste hit.. Is 't een zwaktebod? Ta-ta-ta-taaaaa. Hans Liberg maakte er ooit nog een show over. Er klinkt een orkest. Hoe kan dat nou, die wilde toch niet meespelen? Een sample? Net zoals Thicke een paar jaar terug.. Jazz-drums. Stoffig als Morricone, tetterende blazers. Dit is best komisch, De bas (bespeeld door wijlen Cor Dekker) rommelt chaotisch op de achtergrond.. Ah, nu krijgt het wat body, ach, alweer een drumbreak. Het leukste moment is zodra het orgeltje langzaam het nummer binnenkomt. (Een terugkerend intro, eigenlijk) Toch verbazingwekkend dat dit een hit werd.
Oh, Dharma.. Dit is al beter. Een dwarsfluit.. Is dat Thijs van Leer? Nee.. Rob Kruisman. Dharma is trouwens een compositie van ene J. Tull. Jethro? Geen band maar een persoon? Oh God, een drumsolo! Het is wel erg rusteloze muziek. Maar de blazers knallen er hier wel lekker in.. Rare Dutch Grooves. Nou ja Rare.. Hartstikke bekend waarschijnlijk. Hop, nog een drumsolo, 2 binnen 1 minuut.. Deze is goed te samplen denk ik.. Retteketettoeng. De hiphopcats hebben deze plaat vast leeggeplukt.. Geef me die dwarsfluit nog maar' ns dan. Wow, schreeuwt iemand. Yeah! Niet gek. Nu zowaar een Ekseption orginal.. Little x plus. Ja, ik begin ze te voelen. Dirty Harry soundtrack werk. Een compliment. Nu zelfs een glazig instrument.. Xylofoon ofzo, geen idee, want ze zijn vergeten te vermelden wie 't bespeelde. (Of het moet een preset op een orgel wezen, wat me sterk lijkt)
We knallen van de ene sfeer in de andere.. Zou die Ekseption original nu om zijn en is dit Sabre Dance van Khatcaturian? Geen idee, er zijn zoveel korte pauzes. Misschien zou ik de groeven moeten tellen.. Nee, dit zal de Sabeldans wel zijn.. Zeven cowboys die door de Arabische woestijn rijden, Hoe ze daar zijn gekomen.. Geen idee.. Maar ze zijn er. Ta-da-da-da. Taaa daa. Oh jee, dit is echt een foute klassieker. Bassie en Adriaan duiken ook ineens op. Met die boeven. Hoe heetten ze ook alweer. B.. B nog wat.. Cartoon muziek. Doet me denken aan een cd van Carl Stalling, die ik in de kast heb staan. Die man schreef de muziek voor de Warner Bros cartoons. Daar wordt je ook horendol van. De gladde orgel-passage die nu klinkt is trouwens wel lekker. Het wordt wel ongelofelijk haastige spielerei nu, met compleet over de kop gaande piano's. Een beetje rust jongens.. Niks daarvan. Bem bem bem. Stelletje wankers. Wel meesterlijke drums hoor, even zijn naam noemen.. Peter de Leeuwe: petje af.
Ik wacht met smacht op Air van Bach. Dat klinkt als iets rustgevends.
Ok.. Daar komt ie. Een aanstekerballade. Met lang aangehouden saxofoontonen (laat het er een zijn) Dit klinkt als een origineel arrangement. Het is dus werkelijk mogelijk Bach in een popsong te vangen. Nu begint Rick er jazzy overheen te pingelen. Houd je nou in jongen.. Weer een fabelachtige drumbreak en dan een dulcimer.. Waar hoorde we laatst nou ook zoveel dulcimers..Morricone? Het werkt wel. Mijn favoriet van kant A. Air is het enige nummer waar de rusteloosheid wordt opgeheven door recht vooruit groovende drums en orgelakkoorden die alles samenbinden. Prima nummer.
Kant 2 dan.. Ritual Fire Dance van ene M. De Falla. De flauwe blazermelodietjes beginnen me nu te vervelen.. Zoals eigenlijk in alle eerdere nummers vind ik de breaks weer het gaafst. Een orgeltje dat uit de bocht vlucht. Excelsior's Zzz style. Ik begin meteen te verlangen naar wat bronstige vocalen.
Gershwin dan.. Rhapsody in Blue. Kijken of die melodie herken. (Cultuurbarbaar) Het klinkt erg New York. (Zal wel een hersencel zijn die weet dat Gershwin daar woonde?) Een klarinet die klinkt als de sirene van een lange, lange nacht. We zijn in een jazzclub. Weer een curieus glijdende baslijn met een vreemd robotgeluid. Ik had me dit toch wat mooier, melancholischer voorgesteld. Het is jusit het hardste nummer.. Een muted trompet wiebelt als de Langs de Lijn openingstune. De drummer begint zelfs even houtje-takje-touwtje te spelen, dat het wel avant-garde lijkt.
This Here gaat weer even recht vooruit, ik wed dat bassist Dekker zich verveelde met zulke saaie lijntjes. Pink Panther-stijl. Nu begint de gebruikelijke 2e plaatkant déjà vu toe te slaan.. Een ietwat bleek funkdeuntje, afwisselen met veel harder in de mix geplaatste dulcimerlijntjes. Dat kennen wel al. De dikke belegen saxofoonsolo knort wel lekker. This Here is het eerste nummer dat te lang duurt. Misschien wel 4 minuten. (Het leken er nog meer)
De Danse Macabre komt ook nog langs, maar de koek is op. 1 kant is het leuk..
Het slot is voor Bennett's Canvas. Beem beem.. Blazers als scheepstoeters. Dit swingt gelukkig weer. Nog 'n keer een dwarsfluitsolo, zo kan ik de plaat toch wegleggen met een glimlach, nu zelfs een The Who/Jet drumbreak + gitaarsolo.. I said are you gonna be my girl? Pwieeeew.

Oma's Platenkast: Teach-in Festival

2006-11-08T14:37:00.001+01:00

Zoals ik een tijdje terug in de Week-post al terloops vermeldde.. Er is een nieuwe lading van Oma's platen binnen! 10 stuks, dus daar zijn we wel weer even mee bezig. Nu weet ik uit ervaring dat ik van een hervatting van een "serie" altijd iets minder geïnspireerd raak, dus ik zal de stukjes wat korter proberen te houden. Maar ja, dat zeg ik altijd en voor ik 't weet lul ik weer eindeloos over tuinbroeken en andere kledingstukken. Enter: Teach-in! Hoezee! Weer een Eurovisiesongfestival deelnemer, dat wordt genieten. Deze compilatie wordt gepresenteerd door Story, een blad dat dus ook al de middelbare leeftijd nadert. (Of misschien wel bejaard is inmiddels) Voorop staat in een hoekje een hart met de tekst "Muziek om van te houden". De prijs is ook op de lp gedrukt: 14.95.. Een koopje. Duidelijk een no-budget compilatie. Wie weet was er nog korting voor de abonnees. Al heb ik nooit een Story bij "de Moe" zien liggen. We zien ook een grote bandfoto, waar ik weer uren naar zou kunnen kijken.. 3 van de 5 mannen vinden het ondergaan van een fotosessie zo eng dat ze de hand voor hun kruis hebben gevouwen, als voetballers voor een vrije trap. De kleren zijn weer fleurig en afzichtelijk. Met name het bloesje van een kerel met bril is te psychedelisch voor woorden. Fascinerend is zoals altijd de leadzangeres en breed lachende dame in paarse tuinbroek! De broek maakt haar dikker. Genoeg gekeken, tijd voor wat Ding-a-Dong muziek.
Oei, dat is echt weer even wennen. Paijampapapaaaa.. Het circus is gearriveerd. Children marching the streets, following the Hispanic show. I wanna take you to the circus show (Everybody's going!) Ai ai ai! Dierenmishandeling kon ze toen vast nog niks schelen. Nee, er was Love and Peace all around. Het orkest klinkt prima, zit echt geld in deze band. Fluiten, belletjes en een prima productie.
In the Summernight, gepend door de toetsenist Koos Versteeg, heeft een naïeve Kinderen voor Kinderen melodie. Heel sympathiek. En Love is alweer all around. Een paar Beach Boys harmonieën erbij en een rockend gedeelte waar de drummer op een woodblock (ofzo) begint te hameren. Nog leuker zijn de steel drums, voor dat authentieke zomertintje. Best een verrassende vondst.
Getty (als enige zonder achternaam) is geen groot zangeres, ze waagt zich niet aan echt hoge noten.. Zelfs in een, op het oor eenvoudig nummer als There Ain't No Time begint ze in de hogere noten wat te piepen. Gelukkig zingen haar kompanen meestal mee.. Looking Aheee-(half toontje hoger) -eeeeead. Jaja. Echt niet gek. Jammer dat de trompet van "Ard" een beetje schel piept.
De meeste nummers hebben Nederlandse songschrijvers-credits, onder anderen John Gaasbeek, misschien wel de oom van de oud-voetballer Jan, die er ook altijd baardig en seventies uitzag. Een paar nummers zijn geschreven door het (Amerikaanse?) duo McRonald/Waltheim.. I'm Alone bijvoorbeeld. De muziek klinkt meteen een stuk diepzinniger. Een interessante baslijn. And it seems like yesterday we were together everyday.. Aanstekers aan. (Het refrein is té romantisch, jammer van dat intro) Ah, een piano die aan Mauriat doet denken. Dat komt goed uit, want Paul heeft ons kort geleden verlaten. 81 jaar oud. Haalde zelfs teletekst nog even.
Terug naar Teach-In.. Ik moet de muziek natuurlijk niet met mijn "gewone" maatstaven vergelijken.. Maar toch, ik mis wat fragiliteit. Het geluid is te zalvend. Het Lalala-outro wat ik nu hoor is ook te kort. Hola! Een electrische gitaar. Let me in, don't say goodbye! (Hoe Getty het simpele woordje "Let" op bizar Engelse wijze uitspreekt: onbetaalbaar) En wat dacht u van "Let me in and i am your lalalalalalalalala-looover". Best geniaal.
Op kant a keek ik vooral uit naar de 2 nummers aan het slot. It's A Beautiful Day, gepend door ene P. Travis. Ik hoopte natuurlijk op wat toevallige overeenkomsten met de U2-song. Ah, daar komt ie. Synthesizer belletjes. Snelle hi-hats.. Ik kan de tekst niet bijhouden maar de conclusie is natuurlijk "I am in love it's a beautiful Day". Geen U2, wel Beach Boys Friends. (Een hele korte en bizarre plaat, over the top sentimenteel.. Een aanrader)
Misschien dat Tenessee Town een likje country brengt, ben ik wel aan toe. Nee, eerder de opening van een spectaculaire Amerikaanse talkshow. Jerry Lewis die de trappen afhaalt.. De blazers swingen, een gierende solo.. (op de achtergrond) Ok, de tekst is lastig te combineren met een landelijk show. Hohohooo Tenessee Town, me and my band in Tenessee Town tonight. Ritmes (handclaps?) als galmende geluiden uit een fabriek. We walk and talk like all the other stars. Jaja, dit wordt een mooie serie. Beem Kleng.
En dan nu snel naar kant 2 voor de grote hit! Ding-a-dong begint als een ska-nummer. Opgewekt huppelend. Nu valt voor het eerst de overeenkomst met Abba op. Daar had ik wel wat eerder aan kunnen/mogen denken. Sing ding ding dong! Dry your tears and forget all your sorrow(s?). Het couplet en de instrumentale riffjes zijn eigenlijk leuker dan het refrein. Ook vooraf kon ik het refrein me niet herinneren, terwijl ik dit nummer toch echt wel 'ns gehoord moet hebben. Het nummer is verdraaid snel om. Een goed teken.
Een terugkerend patroon in deze serie is dat kant 2 slechts minimale variaties op de eerste kant bevat. Hier weer een voorbeeld.. The Circus Is Coming To Town.. Hey folks (klinkt eerder als fox) can you hear me. Parade is goin' around. Inderdaad, gay parade muziek. Overal regenboogjes.
Na al die opgewektheid werd het wel weer tijd voor een ballade ja.. Old Friend Goodbye. Een blikkerig gitaartje en dan al snel het orkest en drums. Dwarrelende piano-accentjes. We had a lot of fun togheter, don't you remember? Old friend goodbye for you it is over. Old friend don't cry, i came to say goodbye. (Waarom mag ie dan niet huilen?) Hola, mijn speakers ontploffen zowat.. Een monoloogje, bizar slecht ingemixt. De pick-up raakte er helemaal van in de war.
Het wachten is nog steeds op een echt leuk liedje op kant b.. Nog maar een paar kansen. Doll begint met een leuke "stop & go bass". I was five years ooold and still can remember. It was my birthday (so I was told) The first of november. (Nog gefeliciteerd Getty) Ze kreeg vele cadeautjes.. Geweldige tekst. Jammer, ik kan het refreintje niet verstaan.. Een pop die echt kan lopen? Wat is dit? Horror? De gasten op het feestje vragen ze zich af wat ze zich in haar hoofd heeft gehaald. Misschien is 't wel een imaginary friend. Of voelde ze zich een pop? Vreemd.. Leuke pizzicato stijkers trouwens.
Tribale drums aan het einde van de plaat.. Open your window, let in some sunshine. Ha, toch nog een liedje goed voor een grijns.. Fly away op de tonen van een honky-tonk banjo. En dan weer terug naar denderende drums. Best apart eigenlijk. Aha, nog even een modulatie.. Fly away get your feet out of the clay! (Geweldig, weg uit de Hollandsche klei, op naar wereldglorie!)
Al met al een veel te blije plaat.

De Week (van 07-11-06)

2006-11-07T22:00:00.001+01:00

*Guillemots - Through The Window Pane
Nou, ik heb de plaat, zoals beloofd, meer aandacht gegeven. Little Bear zelfs wat teveel. Die track heb ik inmiddels te vaak gedraaid en het protserig dissonante (?) akkoord in het orkest-gedeelte daarvan zal ik er ook nog eens uitknippen. De verrassingen zaten natuurlijk in de overige tracks die ik nu pas echt goed beluisterde. Zoals Made Up Love Song #43.. Een fijn chaotisch intro met bliepjes, synthesizers en valse noten. Now there's poetry in an empty coke can. Mooie opbouw ook met spacy plingelende gitaarlijnen en fijne drums. I love you, i don't think you care. Het stukje falset-gekrijs aan het slot is ook lekker fout, zoals Lambchop's Kurt Wagner dat ook wel eens doet. (Alleen swingt het hier) De "hit" van Guillemots is natuurlijk Trains To Brazil en ook die mag er wezen. Vooral de synthesizer/zingende zaag/spook is magnifiek (Het wordt moeilijk niet steeds fijn te zeggen) Maar die kekke blazers dan! Ik speurde wat op een forum naar mijn opmerkingen over dit nummer afgelopen februari.. Ik vergeleek de zanger toen met die van The Plan. Dit keer niet aan gedacht, maar het is wel een compliment. Meteen nog maar een hoogtepunt met Redwings.. Joan as Policewoman maakte zelf een wat saaie plaat, maar haar stem is echt wel ok. Lekker sentimenteel duet, met Bruce Springsteen orgels. (En belletjes!)
Ok, tijd voor wat kanttekeningen dan, dat is altijd makkelijker. Ongeveer vanaf de titeltrack beginnen de melodieën wat bekend aan te voelen. Misschien herhalen ze zichzelf, misschien plagiëren ze links en rechts. Het laatste in elk geval in If The World Ends. If the world eeeends.. Synthetisch vuurwerk. Pieeew. Is het Chris Isaak? Iets uit de jaren '80? Misschien zelfs Muse. Puntje van mijn tong. Met hulp van mijn zusje kwam ik er dan toch achter. Het is niet te geloven.. Bryan Adams! Op de soundtrack van de paardentekenfilm (!) Spirit, staat een duet met Sarah McLachlan en haar 2e stem is identiek aan het refrein uit dit nummer van de Guillemots. Oei! (Luister hier) Oh ja, had ik al gezegd dat ze een mysterieuze vrouwelijke contrabassiste hebben!? En dan heet ze ook nog 'ns Aristazabal Hawkes.. Toe maar. Beste Britse plaat van het jaar.

*Mates Of State - Bring It Back
Dit klinkt als Pinback, zei ik op Rommelhok, al geldt dat eigenlijk alleen voor de openingstrack Think Long. Die is dan ook meteen het leukst. Erg amusante plaat.

*Ghostface Killah - Fishscale
Hier.

*Primordial Undermind - Loss Of Affect
Hier.

*The Final Cut
*Turtles Can Fly
*Matchstick Men
*Tales Of Ordinary Madness
*Insomnia
*Goodfellas
*Donnie Brasco
Science fiction films zijn altijd verwarrend, vind ik. Al die onlogische zaken! In de toekomst in the Final Cut hebben sommige mensen een chip in hun hoofd, die alles opneemt wat ze meemaken. Als ze dan dood zijn wordt er een video van hun leven gemaakt door een Cutter. (Het hoofdpersonage gespeeld door Robin Williams is er een) Deze video wordt vertoond op een "rememory'. De hele film dacht ik dat zo'n rememory het geheugen van de bezoekers van zo'n rememory over de overleden persoon wiste en verving door zo'n video. Dat zou het woord rememory ook goed verklaren.. Alleen tijdens de film, en ook achteraf in de stukken op internet kan ik daar helemaal niks over vinden. Dan zou het dus gewoon een filmpje voor niks zijn. Lekker nuttig. Naast nog veel meer van dit soort missers (lees hier het stuk van Vido) is het ook jammer dat de personages vlak zijn. Robin Williams speelt wederom een geobsedeerde man in een film over "media". (Net als in One Hour Photo) Maar dat was een veel betere film met mensen van vlees en bloed. The Final Cut begint nog wel sfeervol, maar verzandt al snel in chaos, slechteriken die ok blijken te zijn en andere nonsens.
Iets totaal anders dan.. Turtles Can Fly is een hartverscheurend mooie film over een groep "Alleen op de Wereld" kinderen, in een vluchtelingenkamp, op de grens tussen Koerdistan en Turkije. De film verteld over de dagen net voor en na de inval van de Amerikanen.. De kinderen houden zich bezig met het verzamelen van mijnen onder leiding van de regelaar "Sattelite". Hij probeert met bluf en branie de zaken een beetje op de rails te houden, geholpen door zijn assistenten, een klein huilerig jongetje en een jongen in een Frans voetbalshirt. (En een kapot been) Er zijn 3 nieuwe kinderen aangekomen.. Een broer die de toekomst kan zien, een getraumatiseerd jong meisje en haar zoontje. Ze is verkracht door soldaten. Satellite wordt verliefd op haar en haalt alles uit de kast om haar op te vrolijken. Zonder succes.. En terwijl de Amerikanen dan eindelijk komen, is er weinig reden meer tot vreugde. Ondanks alle ellende een prachtige poëtische film met ontzettend lieve personages.
Matchstick Men heeft in het eerste uur ook een hoog niveau. Nicholas Cage is zoals gebruikelijk achteloos goed. Hij speelt een oplichter in een kast van een huis.. 1 probleem: Hij lijdt in toenemende mate aan neuroses en fobieën. Zijn partner in crime Sam Rockwell stuurt 'm naar een psychiater, die 'm wat pillen geeft. Tegelijkertijd moedigt deze 'm aan uit te zoeken of zijn dochter ooit geboren is. (U begrijpt 't, de vrouw van de "Con Artist" verliet 'm toen ze zwanger was, of hij haar dat weet ik even niet meer) Enter: Alison Lohman. Inderdaad, zijn dochter leeft dus.. En samen vormen ze een heerlijk team. Natuurlijk raakt het meisje al snel geïnteresseerd in zijn beroep.. Dan is het eerste gedeelte om en begint de film in ras tempo uit elkaar te vallen. Het is kennelijk tijd voor drama met een grote D.. En actie ook natuurlijk. Oplichtingstrucs lopen voorspelbaar in het honderd, conflicten.. De hele mikmak. Lohman doet niet veel meer dan hysterisch huilen. Jammer van al die aanstekelijkheden uit het eerste gedeelte. Bovendien wordt de film wat voorspelbaar. Zo belandt Cage op een bepaald moment in een ziekenhuis. Althans dat denkt ie.. (typisch Film Noir, zat er niet ook zoiets in Murder My Sweet?) Het ergste uit het tweede gedeelte is de zeer verrassende, zelfs onsympathieke plot twist. Werkelijk een totale omkering. Helemaal niet lief van de film! Dus uiteindelijk toch niet zo voorspelbaar.. (Typisch voorbeeld van het is ook nooit goed)
Hop, snel weer een Bukowski film eroverheen.. Deze film van Ferreri stamt uit de jaren '70, heeft iets Europees over zich, ook al is ie in 't Engels met Amerikaanse acteurs opgenomen. Waar de andere Bukowski films nog vrij braaf waren draait deze vooral om sleazy seks. (Komt het door de jaren '70? Soms lijken films uit die tijd het meest gewaagd) Bukowski's alter-ego wordt gespeeld door de iets te gemoedelijke olijke Ben "Lex Goudsmit" Gazzara. Deze rand in de eerste minuten al een minderjarige aan en speelt vervolgens sadomasochistische spelletjes met een vrouw die hij bij een bushalte was tegengekomen. Best komisch, maar al snel ook wat saai. "Gelukkig" is daar nog een ander plotlijntje met een depressieve zichzelf toetakelende prostituee. Al, deed dat me ook niet zoveel. Wel een hilarisch einde waarin het nut van poëzie wordt bewezen. Net als in alle Bukowski films maken we een full circle en is de man weer terug bij af.. Hij komt weer een jong meisje tegen die uit de kleren gaat in ruil voor poëzie. Hoera. (Vergelijk 't met dit liedje van Frida Hyvonen)
Alweer Robin Williams, nu in een remake van een Noorse thriller. Wie weet had ik eerst 't origineel moeten kijken en kon ik dan klagen over "geamerikaniseerde troep". Voorlopig vind ik dit een hele aardige film, al peinsde ik wel dat ik als het een boek zou zijn ik het nooit zou lezen.. Ik bedoel, ik lees nooit detectives, policiers, waarom kan het als film dan wel ineens? Insomnia heeft naast Williams nog meer sterren. Pacino speelt redelijk als een oude corrupte agent (Best ironisch, na vlak daarvoor Serpico te hebben gezien) Hij komt met een collega naar het stadje Nightmute in Alaska om een moord te onderzoeken. Hij wordt daar bijgestaan door wat plaatselijke agenten. Onder wie de uitstekende Hillary Swank en in een heel kleine rol, Nicky Katt, geweldige bijrol-kop heeft die man. Het leuke voor een geografie liefhebber als ik is dat het landschap in Insomnia een belangrijke rol speelt.. De film, die overigens werd opgenomen in Canada, speelt zich in Alaska af, ten tijde dat de zon niet ondergaat. Een fascinerend verschijnsel, ik vroeg me tijdens de film af of ook het omgekeerde voorkomt.. (Ja)
Pacino kan de slaap niet vatten, draait door, maakt fouten en speelt intussen een gevaarlijk spel met de slechterik. Dat is dus Williams. Als hij na een behoorlijk lange tijd voor het eerst in beeld komt is 't even wennen. Zeker vanuit de verte lijkt hij niet de juiste kop te hebben voor zo'n rol. Maar al snel went 't.. En behoudt de film een prima vaart tot en met de finale. (Shoot-out in een blokhut)
Nou ja, dacht ik.. Vroeg of laat zal ik toch ook die maffia-classics moeten bekijken.. Dus begonnen met Goodfellaszzzz. 2.5 uur verveling. Een compleet onsympathiek hoofdpersonage, het kon me echt niet boeien wat 'r met 'm gebeurde.. Het gebruikelijke maffia-geweld waar ik ook niet op kick. Een hele slechte overdreven rol van Lorraine Bracco, als de vrouw van het hoofdpersonage Henry. Zelfs De Niro heeft een onopvallende rol. Als.. Als wat eigenlijk? Allemaal driftig schelden mafia-mannetjes die klusjes doen. Het ontbreekt de film aan sfeer. Ik weet dat 't gewaagd klinkt. Die andere films van Scorsese die ik zag hadden een mooie New York sfeer. Hier miste ik de groezelige straatjes als in Mean Streets. (Misschien kwamen deze mafiosi daar nooit en hingen ze altijd in restaurants rond) Goodfellas is "The Rise and Fal" van een man die nooit echt bij de familie kan horen (Wegens Iers bloed) Dan verlinkt ie ze maar, al is nergens gebleken dat hij echt gewetenswroeging heeft. Gewoon uit eigen belang om zijn armzalige junkieleven te redden. (Inmiddels is de echte Henry Hill aan de drank, vreemd genoeg nog steeds niet geliquideerd) De soundtrack van de film is gelukkig wel goed. Met de Rolling Stones en Harry Nilsson en tientallen andere classics. Joe Pesci is ook wel ok als driftkop. Beetje kruising van Hilbrand Nawijn en een volkszanger. (Hazes of een willekeurige andere)
De moed erin gehouden en op naar de volgende maffia-film: Donnie Brasco. Die is al een stuk beter. Het uitgangspunt is minder wijdlopig en dramatisch veel interessanter: Een FBI agent (Johnny Depp) die infiltreert bij de maffia.. Hij wordt daar opgepikt door de gedesillusioneerde "Lefty" (Al Pacino) die uitgroeit tot de tragische held van het onderhoudende verhaal.

De Week (van 31-10-06)

2006-10-31T22:12:00.001+01:00

*M. Ward - Post-War
Tsja, dit wordt dan de 3e keer zijn dat ik hier iets over ga zeggen. Het blijven ook op cd kwaliteits-pastiches.. De snellere "surf"-pastiches boeien nog het minst. In vergelijking met de vorige luisterbeurten is de titeltrack Post-War wat in mijn achting gedaald. (Beetje saai) Chinese Translation blijft goed, misschien wel zeer goed.. De eer daarvoor gaat ook gedeeltelijk naar My Morning Jacket's Jim James die er zijn fraaie ijle stem laat horen.

*Lou Reed - NYC Man
Een dubbel-cd met zijn grootste hits, die ik vorig jaar in de hoedanigheid als Goedheiligman mijzelf had geschonken. Toen eigenlijk niet eens zo vaak geluisterd, maar af en toe is het wel weer goed om de man (en met name The Velvet Underground) opnieuw te ontdekken. Heerlijk! Grootste verrassing deze keer is een solo-werk van Lou getiteld Street Hassle. Er schijnt ook een album met die titel te zijn, maar hier heb ik 't dus over het lied van 11 minuten.. Een doorjengelende viool, een geweldige gitaarpartij, die eindeloos opnieuw begint.. En dan verschillende spoken word gedeelten. Precies zoals het hoort. De tekst interesseert me niet eens zozeer. De melancholie is genoeg. Hey, wat hoor ik daar "tramps like us we were born..".. Lou geeft een knikje aan de Boss? Nee, in de liner notes beweert Lou dat het werkelijk Springsteen is.. Zou kunnen. Oh, vergat ik nog een ander belangrijk muzikaal element in dit nummer te noemen.. Het koortje. Ik had Street Hassle trouwens al eerder moeten ontdekken want het nummer wordt gebruikt in het uitstekende The Squid and The Whale. (Een film met, zie hieronder, Jeff Daniels)

*The Whitest Boy Alive - Dreams
Die arme Erlend Øye, eigenlijk kan ik geen project van de man te horen zonder vrijwel meteen te denken: "Wat de f**k voert zijn KOC-kompaan Eirik uit?" Die man heeft nog steeds geen solo-werk uitgebracht, terwijl hìj het toch is die het gros van materiaal voor de Kings schrijft.. Zou de man zo langzaam schrijven? De 2e plaat van het duo was tenslotte ook al gevuld met restjes.. Ondertussen blijft Erlend een zeer bezig baasje. En het gaat steeds beter. Dit is zijn meest succesvolle werk "op zijn eigen" tot nu toe. Hij heeft een bandje uit de grond gestampt in Berlijn, en samen spelen ze heerlijk droge, eh, new wave schijnt dat dan te heten. Lekker (zelfs lieflijk) krassende gitaartjes en een warme Rhodes. Zit prima elkaar. Het hoogtepunt is opener Burnin' (stiekem het enige écht goede nummer) Maar wat voor een! Alleen die bandnaam.. Vind ik wat ongelukkig gekozen. Die doet toch denken aan een solo-project van Erlend. (Tenslotte de witte nerd) Maar de andere gasten in de band zijn dit keer toch ook van belang?

*Guillemots - Through The Window Pane
Weer een plaat met een geniale opener. Little Bear. Sterker nog in dit geval ben ik niet verder gekomen.. De Guillemots had ik ten tijde van die ep van eerder dit jaar vluchtig beluisterd. (En toen onder het kopje nieuwe Engelse bandjes die me niet boeien geschaard) Onterecht.. Want de Guillemots zijn bepaald niet saai, of volgers van een hype. Ze zijn juist onduidelijk en vreemd en schieten alle kanten op. (Wacht ik zei net nog dat ik bij Little Bear was blijven steken, nou ja zo ongeveer dan)
Snel terug dan.. De plaat opent daar totaal verrassend met een sentimenteel orkest (kan zo in Eternal Sunshine) en dan croont de zanger als.. als wie? Ik kan er mijn vinger niet op leggen. David Sylvian misschien.. (Diens On The Waterfront moet wel een van mijn favoriete blauwdrukken zijn, ik hoor het overal terug) Hoe dan ook een erg goed begin, van een plaat die ik meer aandacht ga geven.

*Thomas Dybdahl - One Day You'll Dance For Me, New York City
Hier.

*The Door In The Floor
*Factotum
*Serpico
*Vertigo
*Bananas
*River's Edge
*Repo Man
De eerste film van de week stond al heel lang op mijn lijstje. Zonder te weten dat het om een John Irving verfilming ging. (Dan had ik 'm misschien nog hoger op 't lijstje gezet) Wat de film slim doet is op slechts 1 gedeelte van een boek van Irving focussen. De boeken van die man zijn tenslotte vaak te ambitieus/dik/gelaagd om helemaal te behandelen.. Gaat Weduwe Voor Een Jaar eigenlijk over een vrouw, in deel 1 van het boek (en de hele film) is ze nog een klein meisje en eigenlijk een bijfiguur. Jeff Bridges, die ik vaak verwar met Jeff Daniels, speelt een prima rol als een hoogleraar en kinderboekenschrijver en vooral, een klootzak. De relatie met zijn vrouw Kim Basinger is niet veel meer waard. Zij worstelt met het verwerken van de dood van hun 2 zoons bij een auto-ongeluk. Het nieuwe kind (het meisje) bracht daar geen verbetering in. Het is zomer en de hoogleraar huurt een leerling die hem naar zijn schildermodellen/dates moet rijden. (Zijn rijbewijs is ingenomen) Deze jongen lijkt erg veel op een van de zoons.. En dat weet de hoogleraar. In een typisch staaltje Irving-cynisme wordt de jongen verliefd op de vrouw, die dat kennelijk aangenaam vind en 'm verleid. (Verwachtte de hoogleraar dat dit zou gebeuren?) Oh, nu ben ik het hele plot aan het navertellen.. Laat ik het erop houden dat de zaken vanaf dan op scherp komen te staan, die nog hinderlijk worden verstoord door wat pogingen tot flauwe komedie rond een naaktmodel.. Ander minpuntje is de muziek, die is te romantisch/massaal orkestraal voor deze vrij subtiele film, die verder prima in elkaar zit. Het einde is werkelijk geniaal. (Heeft te maken met het "verhaal in het verhaal", een kinderboek getiteld Door in the Floor, allemaal symbolisme, dat begrijpt u..)
Factotum verschilt nauwelijks van Barfly. Ik houd echt van die jaren '80 kleuren die in Barfly zaten.. Factotum heeft moderne lichte beelden. Geeft de film een killer uiterlijk. Dat past misschien wel beter. Faye Dunaway wordt wel gemist en er wordt teveel in voice-over behandelt, gedachten en gevoelens die in Barfly werden getoond door het samenspel van Rourke en Dunaway. Ik maakte vorige week een bruggetje met Drugsstore Cowboy zonder te weten dat diezelfde Matt Dillon hier Bukowski speelt. Gaat 'm redelijk af.. De stoere versie zeg maar. Factotum heeft aardige scènes (bijvoorbeeld op een boot met een getikte Fransman) maar is weinig coherent.
Ah, Lumet terug op zijn vertrouwde niveau. Dankzij Pacino, die de klokkenluider Serpico speelt. Een agent die weigerde mee te doen aan de grootschalige corruptie in de NYC cops.. De echte Serpico leeft trouwens nog en heeft een weblog waar mensen 'm complimentjes geven.. (Kennelijk was het niet nodig voor eeuwig undercover in Zwitserland te wonen) De film Serpico lijkt eerst te lijden onder het aloude biopic probleem dat we slechts momenten uit een leven zien, flitsen.. Het verband lijkt eerst wat lastig te volgen.. Maar na een tijdje kreeg ik door waar het hier om ging en het wordt het allemaal nog best spannend. De film heeft trouwens ook een werkelijk geniale running gag.. Aangezien Serpico een undercover agent is, loopt hij steeds in andere vermommingen rond.. Een jood, een hippie, een slager.. Zijn eigen piratenlook is trouwens ook best stoer.
Vertigo wordt vaak genoemd als Hitchcock's meesterwerk, ik houd het liever op Rear Window. Vertigo heeft wat teveel weg van een paranormale X-files aflevering. Toch heeft de film ook allerlei uitstekende elementen.. Ik heb ooit wat onaardigs gezegd over de soundtrack van Taxi Driver.. Bernard Herrmann kon echt beter, want Vertigo heeft een geweldige score, nerveus en dan weer zwelgend. De film heeft ook goede vrouwenrollen.. Kim Novak heeft wel wat weg van Scarlett Johansson, dus we klagen niet. Nog beter is Barbara Bel Geddes als Midge.. Wat mij betreft het engste karakter in de film. Wat een raar mens! Brrr. James Stewart is terug, maar hij speelt een beetje onopvallend. Hitchcock zelf weet het initiële falen van de film aan Stewart. (Wat erg hardvochtig is)
Woody's pure komedies zijn niet echt mijn kop thee.. Bananas is een vroeg werk, dat eigenlijk een verzameling flauwe tot aardige sketches is over hoe Woody's alter-ego in een bananenrepubliek belandt en daar El Presidente wordt. Leukste moment is de filosofische break-up discussie tussen Woody en zijn meisje. Maybe I just can't give.. Why don't you receive, I'll give. I can't receive!
Hey, een jaren '80 jongerenfilm met een lijk dat ergens ligt te rotten (Nou ja ergens, bij de rivier..) Komt me bekend voor. Al was het lijk in Stand By Me niet zo belangrijk. Deze film heeft een geniale (bijna absurdistische) opener, zonder dialoog, maar met een leuk gitaar-synthesizer muziekje. Vervolgens leren we de verschillende personages kennen, met (ook vaste prik) een irritant kindsterretje, een jongetje dat op Connie Palmen lijkt! (In een andere film zag ik La Palmen ook al.. Weet helaas niet meer welke) Verder is daar de gebruikelijke stonede surfer dude, Crispin Glover in een rol die echt vele malen beter is als de vergelijkbare van Sean Penn in Ridgemont High. Sterker nog eigenlijk is deze dude het hoofdpersonage.. Hij is de enige die enige emotie voelt als hij hoort dat een van zijn vrienden een meisje heeft vermoord. (Hij wil 'm uit de handen van de politie houden) De rest van de groep is kennelijk zo afgestompt (waardoor? slechte jeugd, depressieve jaren '80?) dat ze het bijna schouderophalend accepteren.. In eerste instantie althans, want vervolgens beginnen sommigen te piekeren of de politie dit toch niet moet weten. Dennis Hopper doet ook nog mee als een verlopen oude motorbiker, die ook geen zuiver verleden heeft. Helemaal geen slechte film, het script mijdt de grootste clichés, bevat zeker sfeer en "open plekken" die de kijker zelf mag invullen. Jammer dat ook hier de acteurs af en toe hun rol wat te vet aanzetten. De enige die dat niet doet is Keanu Reeves, maar die moet dan ook een wat saai "normaal" personage spelen.
Meer jaren '80 met de Repo Man, wat wel in de NY Times top 1000 moet zijn belandt als curiositeit. Sci-fi op zijn Ed Wood's.. Mannen in witte pakken, CIA agent à la Men in Black, aliens en Emilio Estevez (The Breakfast Club) als "Repo Man" die auto's van wanbetalers terugsteelt. Complete chaos en niet eens zo vermakelijk.

De Week (van 24-10-06)

2006-10-24T22:06:00.001+02:00

*The Streets - The Hardest Way To Make An Easy Living
Ja, die is alweer maanden uit.. Toen 1 keer op mp3 geluisterd en daarna nooit meer gedraaid. Wat was dat verbijsterend slecht.
Deze week dan een herkansing op cd. Het blijft een pijnlijke affaire. Wie weet was die vorige Streets plaat ook veel minder goed dan ik dacht. Ok, het overkoepelende verhaal was geniaal en hilarisch en de "ballades" zorgden voor emotionele momenten.. Maar ook daar stonden al teveel flauwe "bounce"-tracks op.
En dat aantal is alleen maar gestegen. Ik noem het gemakzucht. Een simpel huppelende samba-dancehall-whatever beat en een heel lelijk gezongen refreintje. Brr. Niet alle kwaliteiten zijn verloren gegaan.. Skinner heeft nog altijd humor/zelfspot. De sentimentele piano-akkoorden die her en der opduiken werken nog steeds geweldig, vooral in combinatie met de oi-oi raps van Skinner. Ook probeert de man zowaar op 1 moment iets nieuws.. In Two Nations duikt een gefilterde gitaar op en waagt onze man zich met hulp van een vocal coach aan een stukje zang. Het wringt op een leuke manier.
Jammer dat een tekstueel hilarisch nummer als Fake Streets Hats weer om zeep worden geholpen door een stukje non-muziek.

*Bob Dylan - Modern Times
Nooit echt into Dylan geweest. Wie weet gaat dat gebeuren als Oma's Platenkast hervat wordt. (Ja, een nieuwe lading, weet nog niet wanneer ik weer ga beginnen)
Tot die Dylan plaat bevalt Modern Times me eigenlijk ook al wel. De plaat heeft de sfeer van het debuut van Tom Waits. Hoe slechter Dylan gaat zingen, hoe leuker het wordt. Ik luisterde toevallig op zo'n "best of" van Lou Reed wat van diens recente werk en dan hoor ik qua stem toch liever de huidige Dylan. Modern Times is stiekem pure muzak, de plaat is ook veel te lang.. Maar al die knullige gitaarsolo's zijn best lekker. Een krant merkte op dat het leek alsof de band de indruk wekte de liedjes op te nemen, terwijl ze die instudeerden.. Niks mis mee lijkt me. Zoeken als Jandek's Eddy. Toevallig een goede noot raken en er heel tevreden mee zijn. Vooral het slepende Spirit On The Water, waarin Dylan met zijn neus dicht lijkt te zingen, is favoriet. You think I'm over the hill? You think I'm past my prime? Let me see what you got, We can have a whoppin' good time.

*Lindsey Buckingham - Under The Skin
Nog zo'n geest uit het verleden. Hij probeert zuchtend en steunend zijn vocale beperkingen hardnekkig te verbergen, wat de zaak alleen maar erger maakt. Muzikaal zijn de liedjes echter wel heel aardig. De man kan nog steeds fantastisch gitaarspelen. (Al is het geluid wat blikkerig)

*Beirut - Gulag Orkestar
Hier.

*Cobra Verde
*The Match Factory Girl
*Network
*La Vita E Bella
*Barfly
*Dirty Harry
*Rabbit-Proof Fence
Ha, daar hebben we die gekke Klaus "Leo Beenhakker" Kinski weer. Hij kijkt weer extreem vermoeid/gepijnigd alsof hij de hartaanval die 'm een paar jaar later zou vellen al aan voelde komen. Cobra Verde, de bandiet en slavenhandelaar maakt samen met de kijker een fascinerende wereldreis, maar achteraf bleef er toch weinig van het verhaal hangen. Veel leuke coleur locale en zoals iemand op IMDB zei: the hottest nun choir ever.
The Match Factory Girl is helemaal een minimale film, qua plot. Misschien moest ik weer wat aan Kaurismaki wennen, want ik vond het de minste film uit zijn Kallio trilogie. Dit keer moet Kaurismaki's favoriete vrouw Kati Outinen de hele film in haar eentje dragen, terwijl zijn films juist leuker worden door de interactie van deze muze met andere personages. Dan komt ook de droge zwarte humor op de proppen, die in deze wel heel cynische film ontbreekt. Hier wordt nog meer dan anders gezwegen en ondergaan. Het meisje uit de fabriek droomt van betere tijden, denkt dat die zijn gekomen en wordt dan teleurgesteld. Tijd voor wraak als een echte femme fatale. Erg origineel is het allemaal niet.
Het moest vroeg of laat een keer misgaan met Lumet.. Network speelt zich niet af op één bloedhete dag. De tijdspanne is langer en het weer speelt geen rol. Net als in The King Of Comedy wordt de krankzinnige tv-wereld gepersifleerd. Network doet dat van binnenuit en voorspelt de troep die men uit zou gaan zenden om maar kijkers te trekken. Het duurt lang voordat de film op gang komt, en zelfs dan blijkt het een schijnbeweging. Na een uur begint de doorgedraaide journaal-presentator gespeeld door Peter Finch manische redevoeringen te houden. Eindelijk lijkt de film wat schwung te krijgen.. Helaas doorsnijdt Lumet deze laag met de gedoemde relatie tussen de fantastische "alles voor de tv" producer Faye Dunaway en een oude vriend/producer van de nieuws-afdeling. Deed me niet zoveel. Waar het einde van The King of Comedy hilarisch met een bittere ondertoon is, rest hier slechts de bitterheid.
Een absolute 4/5 mei klassieker, waarvan ook ik wel 'ns een stukje had gezien is het magnum opus La Vita E Bella van Roberto Benigni. Ik vermoed dat de man een one hit wonder blijkt te zijn. Vooral de eerste helft van de film verraste me, dat gedeelte had ik (dan ook) altijd gemist.. Heel anders dan ik dacht: een romantisch/clownesk vrolijk verhaal dat precies in 't midden veranderd in de hel van een concentratiekamp. Nou ja hel, de echte gruwelen blijven buiten beeld. Wel een mooi moment om in de bios de pauze in te lassen: "Benigni" en zijn nieuwe vlam verdwijnen in het huis en komen eruit met kinderen. (Die beeldgrap is al 100 keer eerder gedaan, maar als gezegd, hij zit hier erg mooi in het midden)
Ze kwam me al bekend voor.. Het vriendinnetje van Henry Chenasky (= Charles Bukowski) in Barfly. Faye Dunaway natuurlijk. Weer een sterke rol. De 2 drinken.. Proberen een baantje te vinden.. En drinken. Erg veel problemen lijkt het drankmisbruik niet op te leveren. Wat dat betreft zou je kunnen spreken van een gevaarlijke verheerlijking! Nou ja, Mickey Rourke, die Bukowski heel irritant, dus waarschijnlijk waarheidsgetrouw, speelt, sleept wel met zijn been en praat als een leipe idioot. En altijd maar knokken. Als hij de kans heeft in een fijne villa te wonen deinst hij terug. Weg uit de Gouden Kooi, leve de onderklasse! Om dit stukje opnieuw te beginnen.. Barfly is Drugsstore Cowboy, maar dan dus met alcohol. Had in de film van Van Sant Burroughs een cameo, nu is daar Bukowski. Verder gebeurd er in beide films weinig.. Drugsstore Cowboy heeft meer sfeer, Barfly de betere acteurs (en leuke one-liners: "so you hired a (private) dick to find an asshole"). Niet gek, later nog 'ns kijken of de recente Bukowksi film Factotum hier tegenop kan.
Ik had jarenlang een Dirty Harry pyjama! Althans een XXL t-shirt dat ik misschien wel gewonnen had op diezelfde braderie als waar ik het wijnrek te pakken kreeg. Harry keek op het t-shirt om een muurtje.. Een stoere blaffer in de hand. Wat een ontzettend foute film is dit eigenlijk.. Bush en consorten hebben teveel van dit soort "neem het recht in eigen hand" films gezien. Verdachten worden veel te zacht aangepakt! Is het nou werkelijk geen plot hole dat de overdreven lachende Federer-look-a-like-serial killer nergens op "gepakt" kan worden als ze 'm eindelijk hebben? Wat me wel aangenaam verraste was de meesterlijke soundtrack! Soort Ronaldo Lark, wat zuchtvocalen, maar vooral superhippe funky drum-breaks. Geweldig gedaan door ene Lalo Schifrin.
Rabbit-Proof Fence is een film die Verdonk zou moeten zien. De schande van gedwongen assimilatie. De film is aardig, maar eigenlijk is het feit dat de Australische regering tot 1970 half-Aboriginals van hun moeders weghaalde, om ze op te voeden in de "witte" cultuur en door ze (door) te "fokken"(!) de Aboriginal-elementen uit de samenleving te verwijderen, al aangrijpend genoeg. Wat is de koloniale geschiedenis van de blanke toch een groot gedrocht.

De Week (van 17-10-06)

2006-10-17T22:16:00.001+02:00

*Loose Fur - Born Again In The USA
Nieuwe rondjes, nu op cd. Het blijft een steengoede plaat van 3 uitstekende muzikanten. De plaat combineert de "iced wave" coolheid van Malkmus' Pig Lib met de warmte van (en dat is logisch) Wilco en O'Rourke's soundtracks. Ook drummer Kotchke verdient een grote pluim, roboswing! Luchtdrums spelen is niet zo boeiend, maar bij de dubbele gitaarsolo's betrapte ik mezelf erop de air guitar tevoorschijn te halen.

*El Pino & The Volunteers - Molten City
Ik had er op die andere site wel een half sterretje bij kunnen doen. Een omgerekende 7 verdienen ze zeker. Vergeleek ik de band daar met Daryll-Ann en de barokke pop van Elliott Smith, later schoot me de naam Travis te binnen. Die hebben ook af en toe wel een licht country-gevoel met een vrolijke banjo, luister maar naar Impatienly, Heads or Tails of het intro van Moody Street. El Pino klinkt meestal wel een stuk, hmm, pretentieuzer. Belgisch.. Meer kunst, minder pop. En dat geeft niks. Als ze werkelijk uit Vlaanderen kwamen, waren ze nu allang de lieveling van Studio Brussel. Misschien dat het nummer Antwerp kan helpen, al is de tekstuele verwijzing aldaar naar Love Is Hell van Ryan Adams wat flauw, maar de opbouw is meesterlijk. (Ook vereweg het liedje met de meest geslaagde vocalen)
Origineel is het nergens, maar ze zijn wel alle 12 goed. Nou bijna dan! Tijd voor een groot artikel in de Volkskrant, denk ik dan..

*Badly Drawn Boy - Born In The U.K
Dat is dan alweer de 2e plaat deze week die verwijst naar de klassieker van The Boss. Helaas is dit nogal een futloos werkje. BDB lijkt er geen zin meer in te hebben. Zelfs op de soundtrack voor About A Boy klonk hij nog geïnspireerder. Hij moet maar met vrouw en kids in een fijne rurale omgeving gaan wonen..

*Ramblin' Jack Elliott - I Stand Alone
Hier.

*Subtle - For Hero: For Fool
Hier.

*Stroszek
*Bull Durham
*Dog Day Afternoon
*Nacho Libre
*The Conversation
*Heavenly Creatures
*Murder My Sweet
Werner Herzog heeft een goed oog voor gekke, maar toch wel sympathieke idioten. Enter "Der Bruno S." die min of meer zichzelf speelt in Stroszek. Wie weet was de hoerenzoon in het echt nog wel wat gekker. Hoe de man constant in 3e persoon over zichzelf praat, echt geweldig. Oh ja, Stroszek is natuurlijk vooral de film die Ian Curtis keek voordat ie zich ophing. In eerste instantie leek me dat onlogisch, want de film bevat in 't begin nog wel hoop. Der Bruno mag de gevangenis verlaten, drinkt nog 1x een biertje en maakt dan een nieuwe start. Samen met de prostituee Eva (ze lijkt op Eva Wiessing van de NOS) en een zijn oude getikte buurman worden er plannen gemaakt om naar de USA te vertrekken. Dat gebeurt ook en alles lijkt koek en ei. Het is een veeg teken dat Bruno tot zijn grote verdriet zijn vogel bij de douane moet afgeven. Uiteindelijk belanden ze in een mobile home en begint Eva zich lamlendig vol te vreten.. De oude buurman draait nu volledig door en Bruno raakt teleurgesteld aan de drank. De slotscène schijnt beroemd te zijn en heeft (zoals de hele film) veel poëzie in zich.. Een auto die zonder bestuurder rondjes rijdt, een Indianenreservaat met vreemde "speelkasten" en Bruno in een kabelbaan. Vergat ik nog de muziek van Chet Atkins te memoreren, kon helaas de gebruikte nummers nergens vinden.. Maar ze passen prima bij de wat meer hoopvolle momenten. "Leuke" film dus, al verliest de film na een uurtje wel wat richting. (Doelloos als de karakters)
Ach, Bull Durham, vraag me niet hoe die op mijn "te zien" lijst kwam, want ik weet 't niet meer. Schijnt een van de beste sportfilms ooit te zijn, dus ik kan wel concluderen dat het mijn genre niet is. Tim Robbins, Susan Sarandon en Kevin Costner in een driehoeksverhouding. (Susan en de 10 jaar jongere Tim zouden ook na de film bij elkaar blijven) Costner speelt een honkballer op de weg terug, die de rookie Robbins wat wijze lessen leert. Het beste aspect van de film is dat het zich op de eerste (of misschien nog lager) divisie van het honkbal richt: De Minor League(s?) (Die door deze film een boost kregen) Dat is wel leuk. Het lukt ook nog om enigszins melancholisch te worden van de deprimerende regen op de velden en Costner die er verslagen overheen sjokt. (Wat vast wat met de liefde te maken had, want dat is natuurlijk het andere belangrijke bestandsdeel)
Bizar dat ik na het zien van 12 Angry Men niet bewust heb opgezocht en onthouden wie dat kleine meestwerkje regisseerde.. Sidney Lumet dus. Zie ik nu per toeval een 2e film van de man.. Weer goed! En weer speelt de plot zich af op een bloedhete dag. Vanaf de opener Amoreena van een verrassende Elton John (klinkt als de jonge Van Morrison) kan het al niet meer misgaan. Wel jammer dat ik die documentaire laatst heb gemist over de "echte" bankovervaller, die hier gespeeld wordt door Al Pacino, deze moest tijdens de opnamen nog in het ziekenhuis worden opgenomen wegens oververmoeidheid, maar daar is niks van te merken. Hij speelt energiek en steengoed. Misschien komt het doordat de film in Brooklyn speelt, of door Pacino's (New Yorkse?) accent.. Hoe dan ook ik dacht aan Woody Allen! En aangezien we hier te maken hebben met de meest klunzige bankoverval, gepleegd door een vriendelijke overvaller, zitten er zeker Woodiaanse komedie-elementen in de film. Geweldig hoe de vrouwelijke bank-beambten hem piepelen. Maar dit verhaal is niet alleen komedie, uiteindelijk is het vooral tragisch.. Met name dan het suïcidale personage van John Cazale (wiens lot net zo treurig was als zijn personage) In eerste instantie dacht ik dat de bankoverval ook voor hem (zijn transgender-operatie) werd gepleegd. De film blijft scherp tot het end, waarna ik peinsde over de overtrokken reactie van de politie en of de operatie van de FBI nu wel of niet acceptabel genoemd kon worden.
Tsja, toen keek ik nog maar een sportfilm.. Met Jack Black! Slim. De reden was dan ook anders, Nacho Libre is het 2e project van de makers van Napoleon Dynamite. Helaas is het absurdisme verdwenen. Nacho Libre is vooral veel afgezaagde kinderhumor, met veel cartoonesk geweld. Kan ook niet anders in een voorspelbare film over een worstelaar. Een absoluut verspilling van talent.. Gelukkig zijn de overdreven fleurige/kleurige beelden nog wel aangenaam en is de soundtrack in orde, met Mexicaanse pastiches van Danny Elfman en.. Beck!
Cazale speelde (bij leven) in 5 films. Nu dus al bijna de helft gezien. Zijn rol in The Conversation is lang niet zo groot en indrukwekkend helaas.. Nee, dit is een Coppola film die om Hackman draait. Hij speelt een afluister-expert die (onvermijdelijk) zelf helemaal doordraait. Gene ziet eruit als een leraar geschiedenis. (Of electro-techniek) Brave kerel eigenlijk. Heel wat minder cool dan in The French Connection. (Maar wel hetzelfde verf-bloed) Coppola brengt een ode aan Hitchcock, nee niet de douche dit keer! The Conversation had het wat mij betreft toch net niet.. Misschien had het hoofdpersonage nog wat meer uitgediept kunnen worden. Zijn relatie met de vrouwen in de film, bijvoorbeeld.
Zou Peter Jackson beïnvloed zijn door Kubrick? Hij lijkt qua uiterlijk op de oude meester en voelt zich ook thuis in meerdere genres. Heavenly Creatures lijdt het eerste half uur onder een vreemd soort overdreven toneelmatig acteren van werkelijk elk personage.. Daarna verdwijnt het. (Of went het?) Jackson combineert de sprookjesachtige fantasiewereld elementen op slimme wijze met het bloederige drama dat zich gaat voltrekken. Het blijft een fascinerende moordzaak en als film is het een andere pikzwarte draai aan My Summer Of Love. Obsessieve meisjes, bloedlink!
Dacht ik eindelijk alle patronen van de film noir nu te herkennen, raakte ik tegen het einde toch weer het spoor bijster in Murder My Sweet. Dick Powell is een beetje een oenige detective Marlowe en het is in zijn geheel niet de meest inspirerende aflevering, maar ach.. Wel een grappig einde. (En dan vergeet ik nog de idiote droomsequenties die zo fijn door de Coens werden gebruikt in The Big Lebowski)

De Week (van 10-10-06)

2006-10-10T22:07:00.001+02:00

*Annuals - Be He Me
Ik merk dat ik op Rommelhok geneigd ben hogere scores te geven aan muziekstijlen die in principe niet tot mijn favorieten behoren. De site lijkt me sowieso wat vriendelijker te stemmen.. (Al heb ik nog geen 4 sterren gegeven) De Annuals bijvoorbeeld, een typisch bandje van deze tijd, ergens tussen Arcade Fire en Broken Social Scene. Geen uitschieters maar wel een fijne plaat.

*iLiKETRAiNS - Progress - Reform
Misschien gelden mijn bespiegelingen van hierboven ook wel voor iLiKETRAiNS.. Ik bedoel, Joy Division meets postrock begeleiding. Je zou me er normaalgesproken niet voor wakker hoeven maken. Toch is dit het leukste album van de week. Heeft alles te maken met de geweldige vocalen van de nieuwe Ian Curtis, ene David Martin. Bovendien is het openingsdrieluik heerlijk. Ik voorspel dat iLiKETRAiNS snel het postrock pad zal verlaten, want ze zijn eigenlijk beter in die wat kortere popliedjes, aan het begin van de plaat. Zodra ze een waar postrock-crescendo proberen ontbreekt de echte passie.. (Of het genre blijkt dan toch nog steeds vrij belegen)
Progress - Reform is een plaat die vreemde en onverwachte asssociaties oproept.. Hoorde ik eerst de tederheid van The Beautiful South.. Hoor ik vandaag ineens in het slotkoor De Kift!

*Rhymefest - Blue Collar
The Strokes in de sampler voor een van de leukste hiphopliedjes van het jaar.: Devil's Pie. Rumsfeld step up, and get you a slice. Condi Rice step up, and get you a slice!

*Alphaville
*Ivan's Childhood
*A Good Woman
*What's Eating Gilbert Grape?
*El Angel Exterminador
*Brick
*The Sweet Hereafter
Te lang nam ik Alphaville serieus. Een science-fiction film van Godard.. Dat moest iets bijzonders worden.. Ook cool hoe Godard helemaal geen moeite doet om de film een toekomst-uiterlijk te geven. Het is gewoon een stad in de jaren '60. Een of andere buitenlandse agent komt aan en wandelt rond in vreemde hotels en cafés. Het begin mag er dus zeker wezen. Maar na een half uur realiseerde ik me ineens.. Is dit een grap? (Of om te huilen zo slecht?) Minutenlang naar een reutelende dictatoriale machine luisteren, die pseudo-filosofische praatjes houdt. Echt genieten! Zeker omdat de machine klinkt als Wien van den Brink, het LPF-kamerlid zonder stembanden. Aargh. Er zal wel weer een hoop geniale symboliek in de film zitten (nummer-tattoos, gewaagd) Maar ik verveelde me vooral. Enkel de surrealistische executiescène in een zwembad (vast beroemd) had wel wat Asimov-magie.
Tarkovsky is een andere klassieke regisseur en hij is (hier althans) heel wat conventioneler. Ivan's Childhood draait om een jonge Russische spion wiens ouders door de nazi's zijn vermoord. Hij is op zoek naar wraak en heeft zich aangesloten bij het Rode Leger. Daar bekommeren verschillende soldaten zich om hem, in een setting die aan de (altijd fascinerende) Winter Oorlog tussen Rusland en Finland doet denken. Het is sowieso wel interessant om een film over de 2e Wereldoorlog eens vanuit Russisch standpunt te zien. Uiteindelijk is het meest boeiende aan de film echter niet het verhaal, of de oorlog, maar de mooie shots.. Soldaten die in een roeibootje over een meertje varen, terwijl allerlei bommen (of weet ik veel, raketten) als vuurwerk door de licht schieten. En het tragische lot van Ivan, die droomt van zijn gelukkige jeugd. Het einde lijkt trouwens even wel wat op dat van The Taste Of Cherry.. Ineens zijn er "ware" beelden te zien. (In dit geval uit de geschiedenis, van de dooie Goebbels) maar dan schakelt de film weer over op de fictieve laag.. En volgt er een beklemmend einde.
A Good Woman lijkt zo'n typisch BBC-filmpje.. Al is de BBC er dan dit keer niet bij betrokken. (Als ik het goed heb opgezocht) Een degelijk historisch verhaal, met kundige acteurs. Het scenario is gebaseerd op een toneelstuk van Oscar Wilde, wiens beroemde tegeltjes verder nog links en rechts geciteerd worden. Scarlett Johansson speelt een jonge Amerikaanse die met haar Engelse man in Italië verblijft. (Als zomervakantie ofzo) Het upper-class milieu en de setting doen aan The Talented Mr. Ripley denken, terwijl haar mannelijke tegenspeler Mark Umbers eerder uit Match Point lijkt weggelopen. (Ook hoge milieus tenslotte) Dan arriveert er een wat oudere "scandaleuze" vrouw (Helen Hunt) die een geheim heeft. Daar begint het gedonder, als in een Victoriaans damesromannetje (Al is dat wat respectloos gesteld) In een subplot zien we ook nog Tom Wilkinson in een geinige rol als de oudere rijk heer. (Rijkdom is zijn enige selling point, zoals hij zelf zegt) Aan het einde komt alles op zijn pootjes terecht, en aangezien al die (soms verrassende) verwikkelingen maar 90 minuten duurden verveelden wij ons niet.
Maar uiteindelijk is What's Eating Gilbert Grape? natuurlijk pas écht een goede film. (Gelukkig vaak op tv) Het is een moderne klassieker dus het verhaaltje moge bekend zijn. Johnny "Marc-Marie Huijbregts" Depp speelt de oudste broer in een disfunctioneel gezin (vader zelfmoord, moeder verandert in een walvis, broertje gehandicapt) Hij houdt zich met name met dat broertje bezig, inderdaad, de beste rol die DiCaprio ooit zal spelen. Zeer knap hoe hij in het uitbeelden van de handicap nauwelijks overdrijft. De sfeer van de film houdt het midden tussen Tim Burton en John Irving. Misschien dat Burton er iets meer surrealisme en magie in had gestopt. (Zou de film dan nog beter zijn geweest?) Ik vind de titel al heel Irvingiaans.. En de personages eigenlijk ook.. Niet gek dat regisseur Lasse Hallström zich later aan Cider House Rules waagde. (Geen onverdeeld succes) Meestal begin ik bij een goede film eerst over de geniale soundtrack.. En dat is een van de minpuntjes.. De soundtrack is te synthetisch jazzy, jaren '80 nep.. Meteen na afloop van de film had ik ook wat bedenkingen bij het einde.. Maar ik ben ze vergeten. Misschien dat alles wat te netjes werd afgerond.
Luis Buñuel is nog zo'n grote Europese naam. El Àngel Exterminador deed me vooral aan Saramago denken. Zozeer zelfs dat Saramago prompt in mijn achting daalde. In zijn boek Blindness komt tenslotte ook een groep mensen vast te zitten, althans, daar worden ze vastgezet door de overheid, nadat er een mysterieuze ziekte rondwaart die mensen blind maakt.. In die groep is ook een wijze dokter en verder krijg je het aloude thema dat mensen tijdens zo'n, euh, op leven en dood fase, zich als beesten gaan gedragen. Nou ja met uitzondering van de waardige dokter vallen de overeenkomsten eigenlijk reuze mee.. Het is gewoon hetzelfde genre. El Àngel Exterminador zou een remake verdienen.. Ik ben meestal voor korte films maar deze blijft wat schetsmatig.. Een nieuwe versie zou veel meer tijd moeten nemen om de psyche van de verschillende personen in de groep te schetsen. (Alsmede de onderlinge verhoudingen) Nu is het allemaal wat te subtiel voor mij. Geef ons meer drama. (En alweer een verwarrend einde met soldaten)
Tijdens Brick dacht ik ineens "het lijkt wel of ze een toneelstukje opvoeren". En die gedachte kwam me bekend voor. Ik had ergens wat gelezen over de film.. Natuurlijk. Vido bij de Subs.. Die het woord toneelstukje niet gebruikte, dus dat kwam in elk geval uit mijn eigen brein. Verder blijft het een wat neppe, geforceerde film.. Film Noir op een high school.. Het werkt niet echt. Al is het wel grappig. (En dat is dan weer niet de bedoeling) En waarom lijkt de slechterik The Pin zoveel op Mr. Bean!? Wel leuk dat regisseur Rian Johnson een uitgebreide site heeft, waar hij het hele script (eerst geschreven in verhaalvorm) voor niets weggeeft. Dat zegt wat over de liefde die hij voor zijn project voelt. Hij werkte er dan ook jaren aan.. En dat is te merken. Een film met een unieke stijl.
Genoeg drama in The Sweet Hereafter.. Een film zonder mij bekende namen. De film combineert elementen uit die typische "waargebeurd verhaal tv drama's" met de structuur van een literaire roman. Een gefrustreerde advocaat komt naar een afgelegen dorpje om daar voor de slachtoffers van een schoolbusongeluk wat geld uit het vuur te slepen. Daar zijn ze niet allemaal van gediend. De sfeer in het dorp verandert. Mensen veranderen. Uiteindelijk lijkt de film te pleiten voor ouderwetsche gemeenschapzin, help elkander! Licht pathetisch, maar niettemin een degelijke film met genoeg sociale spanning.

De Week (van 03-10-06)

2006-10-03T21:45:00.001+02:00

*The Long Winters - Putting The Days To Bed
Ik luisterde zondagavond Studio Brussel's Duyster en hoorde een prima Long Winters song.. Dus ik denk, wat de.. Die stond niet op mijn mp3 versie van dit album, was dat ding incompleet?! Neen, het goede nummer The Commander Thinks Aloud bleek een b-kantje op de nieuwe single Ultimatum. Dat zegt alles. Putting The Days To Bed stelt wat teleur.. Het is nog steeds leuke, vrolijke, heerlijk gezongen powerpop, maar er blijft dit keer (te) weinig hangen. Ook zetten ze iets te vaak de hardere rock-modus aan, met als dieptepunt (It's) A Departure.

*M. Ward - Post-War
M. Ward doet het wat beter. Post-War is weliswaar een afgezaagd rondje om de kerk, hij weet gelukkig nog wél wat uitschieters te produceren. Zo is daar de titeltrack, die meer seventies MOR-pop klinkt dan Ward ooit hiervoor deed. Folky liedjes lukken ook nog, luister maar naar Eyes On The Prize. Het is wel zo dat het beruchte ouderwetse effect op zijn stem eigenlijk maar 1 plaat werkt. (Is het eigenlijk wel een effect en niet gewoon zijn stem die kraakt?) Hoe dan ook.. Dat wordt een beetje flauw.

*The Doobie Brothers - Best Of The Doobies
Hè jammer, hier staat het fantastische What A Fool Believes niet op. Kan ook niet, want dat nummer verscheen pas een jaar (of 2) later. Wat een superieure "Hall & Oates" hit is dat.. Deze eerste compilatie is niet meer dan aardig. Het is ook nog niet echt de Yacht Rock die ze later maakten. (Leerde ik op Wikipedia)
Misschien toch 'ns wat meer Steely Dan beluisteren dan..

*The Taste Of Cherry
*Stand By Me
*La Cité Des Enfants Perdus
*North By Northwest
*The Perfect Score
*Art School Confidential
*Interiors
De beste film van deze week zat aan het begin. The Taste Of Cherry is weliswaar erg pretentieus en "arty" en balanceert vervaarlijk op het koord van saaiheid, toch pakt het allemaal nipt "goed" uit. Een Iraanse man rijdt door de buitenwijken van, ik meen, Teheran, op zoek naar iemand die 'm kan helpen. Hij vraagt 't zo omslachtig dat het al snel duidelijk wordt dat dit geen gewone vraag is.. Hij zoekt namelijk naar iemand die 'm kan helpen om (min of meer) eerbiedwaardig zelfmoord te plegen. Een heel simpel gegeven en zodra dat duidelijk wordt bestaat de film nog maar uit 1 simpele spanningsboog.. Zal hij iemand vinden? Opvallend (en vast geen toeval) is dat hij enkel "allochtonen" om hulp vraagt. Een Koerdische jongen die in het Iraanse leger dient.. 2 Afghanen, waarvan er 1 geestelijke is.. En uiteindelijk een oude vriendelijke Turk. De meest Europese van 't stel. De afloop is, zoals dat hoort, enigszins onduidelijk en de laatste shots in de film zijn wonderlijk. (Deconstructionistisch op zijn Bergmans) Een aangename filosofische film, met lange beschouwingen en nauwelijks muziek (1 of 2 flarden uit een radio)
Rob Reiner was een grote en succesvolle regisseur in de jaren '80. Dat was toch echt niet te danken aan Stand By Me, hoop ik.. Want wat een gedrocht is dit. Het aardigste wat erover valt te zeggen is dat het een acceptabele film zou zijn geweest, als er beter geacteerd werd. De 4 jongens die de hoofdrollen spelen, bouwden later een behoorlijke naam op, maar van hun talent is hier nog weinig te merken. Wie weet ligt dat ook (meer nog) aan het script wat een aaneenschakeling van clichés is. Het hoofdpersonage, gespeeld door Wil Wheaton, worstelt met de dood van zijn broer. De geweldige broer/atleet die zo geliefd was bij zijn ouders. Enter: de slechte vader die liever hem (het jongere broertje, de creatieveling) dood had gehad. Dan is daar zijn stoere vriendje, gespeeld door River Phoenix, een klein crimineeltje maar oh zo wijs. Tenenkrommend wijs. De 4 vrienden gaan op zoek naar een lijk, het verhaal is van Stephen King tenslotte. Een vermist jongetje moet ergens langs de kant van de spoorweg liggen. Ze lopen een hele dag over het spoor (spanning!) en overnachten in een donker bos. Deze tocht is natuurlijk een symbool voor het volwassen worden. Dat is prima, maar dit is een film waarin zulke wijze lessen dan ook nog worden uitgesproken. ("toen we terugkwamen voelden het dorp veel kleiner blabla) De leukste gedachte die door mijn hoofd schoot, was tijdens een van de vele kleffe momenten tussen de 2 belangrijkste vrienden, wat nou als ze zouden kussen! (En soms lijkt het daar echt op uit te draaien, zeker door het meisjesachtige gezicht van Wheaton) Dan zou de film echt geen 8 gemiddeld meer hebben op IMDB, en zou de helft van de Amerikaanse kijkers niet eens meer hebben ingeschakeld. Wel amusant om even bij stil te staan. Ook leuk is de jaren '50/60 muziek.. De titelsong van Ben. E. King, The Chordettes, Buddy Holly.. Onverwoestbaar.
Lang, lang geleden kocht ik met een vriend 3 computerspelletjes.. Hij had net een pc thuis, dus het was nog echt bijzonder. Ik was een fervent lezer van de Power Unlimited en raadde hem een paar spelletjes aan. Waaronder La Cité Des Enfants Perdus, wat een 9 kreeg. Inderdaad, een spel gebaseerd op de film van Jeunet/Caro. Geen idee of we dat toen wisten.. Terwijl ik de film keek, kwam langzaam terug waar dat spelletje dan uit bestond.. Eerst herkende ik alleen het art-design. Vele steegjes, bruggen en donker water in een post-apocalyptische stad.. En dan verschijnt Miette, het meisje in de rood/witte jurk. Oh ja! Je liep met dat meisje door de stad, kleine puzzels oplossend.. En dat was ongeveer hoe ver we kwamen. Pittig spel.. Kan me niet herinneren dat we ooit ook maar in de buurt van een van de andere filmkarakters kwamen. Zoals One, de spierbundel die een vrij intieme relatie met dit meisje krijgt. (Gewaagd! R rating!) Perlman (One) en Vittet (Miette) zorgen voor de leukste momenten in deze te groteske film.. Overdaad schaadt.. Er zat 100 keer meer magie in Delicatessen. Wat betreft Vittet verraste het me trouwens dat dit zo ongeveer de enige film in haar carrière is, waarschijnlijk alleen te verklaren doordat ze geen zin had in een filmcarrière.. (Een gokje)
Ik heb het niet zo op Cary Grant. James Stewart had Hitchcock gesmeekt om de hoofdrol in N by NW, maar Hitchcock zag liever Grant.. Zonde want Grant is niet de juiste man voor die arrogante, vrouw-onvriendelijke, immer coole one-liners.. Daar is ie te netjes voor. De chemie tussen hem en Eva Marie Saint is ook niet je van het. (Dat ging wat betreft Eva beter met Brando) Eigenlijk zijn de slechteriken nog het leukst in deze film en dan vooral Martin Landau. Het gewetenloze brein van de FBI: The Professor is ook een fantastische rol. Hoe Leo Hutchinson door de film sjokt ("I am too old for this") met zijn hoed als een Baantjer. Geweldig. De beroemde finale op Mount Rushmore is eigenlijk net zo bizar als de hele vorige film.. En ik maar denken aan die lp van Deep Purple..
Scarlett Johansson heeft een zeer grillig film-oeuvre. (Iets wat bij acteurs ook lang niet zo funest hoeft te zijn als bij muzikanten) The Perfect Score bijvoorbeeld.. Een film uit 2004. Toen had ze al een hoop goede films gemaakt. Waarom dan in dit soort matige zooi spelen? Ik snap er niks van. Geld? Niks beters te doen? The Perfect Score werd een rip-off van de Breakfast Club genoemd.. Maar hoe kun je een rip-off zijn als je in heel wat shots en ook tekstregels eer betuigt aan de film? Het lijkt me eerder een mislukte ode. Een paar high school studenten willen de antwoorden op een of andere belangrijke test jatten.. Deelnemers aan het team zijn onder andere een stonede Aziaat, het slimste meisje van de klas, dat onder de druk van haar ouders gebukt gaat en een Afro basketballer. Uiteindelijk leren ze allemaal een wijze les, een degelijke conservatieve les zelfs, zoals een recensent schreef.. Voorbeeld: De Aziaat ziet natuurlijk in dat het roken van wiet he-le-maal verkeerd is. (En ze gebruiken de antwoorden toch maar niet..)
Met een goede testscore kun je naar de kunstacademie, al is een 0.0 misschien ook goed genoeg, gezien de weirdo's die daar rond lopen.. Art School Confidential neemt ze met plezier op de hak en is daarmee een satire die in het begin wel vergelijkbaar is met Thank You For Smoking. De film heeft betere acteurs (of liever grotere namen) zoals John Malkovich als homoseksuele docent die zijn leerlingen het bed in probeert te krijgen. (En driehoeken schildert) Angelica Huston en Steve Buscemi duiken ook nog op. Waar Thank You For Smoking een onsympathiek karakter introduceerde dat gaandeweg wel cool werd, volgt deze film de omgekeerde route. Het jonge hoofdpersonage gespeeld door Max Minghella (een nieuwe Ruffalo) wil een groot kunstenaar worden, maar gaandeweg de film raakt hij als het ware gecorrumpeerd door de academie en het kunstwereldje. Hielenlikken met veel pretentieus gelul in de ruimte over "diepe" broddelwerkjes! Uiteindelijk vergaart hij op een wel heel cynische manier zijn roem. Daarmee is de satire eigenlijk té scherp.. Het Pickpocket einde met naast dit hoofdpersonage nog een ander onsympathiek figuur (een narcistische art groupie, naaktmodel en muze van de hoofdfiguur) is dus niet bepaald "happy". Dat past wel in de donkere wereld van tekenaar Clowes die zijn eigen strip voor de film bewerkte, maar vergeleken met Ghost World is dit een ongeïnspireerde flop. De film sprankelt niet. (Vergelijk het met La Cité tegenover Delicatessen)
De film is heus de moeite waard, want er zijn wel goede rollen van Joel Moore als de ongeïnteresseerde "whatever" student met een zekere Napoleon Dynamite unflair.. Nog beter is Jeanette Brox in een rol als licht gefrustreerde rood aangelopen studente.. Het is moeilijk te omschrijven wat haar kleine rol zo echt maakt, maar deze is in elk geval recht uit het leven gegrepen.
Interiors is niet mijn favoriete Bergman-ode. (Van de hand van Woody Allen) Maar op een bepaalde manier is 't wel de meest geslaagde. Misschien áls Bergman-film. Hmm. Zodoende, ongetwijfeld de donkerste film in het oeuvre van Woody. Zeer stijlvol gedaan, met een verwoestende stilte aan het eind.

Oma's Platenkast: Wonderaccordeon

2006-10-02T16:17:00.001+02:00

Zo. De 25e en laatste aflevering. Ik zou ook nog enkele compilaties kunnen bespreken met romantische klassieke muziek en artiesten uit de stal van Johnny Hoes, maar heb me hier beperkt tot de "echte" albums, van steeds 1 artiest. Oh ja, Andre van Duin is natuurlijk ook 1 artiest, maar diens carnavalsplaten heb ik ook maar meteen apart gelegd. Misschien onterecht, daarom hier een songtitel: Stoont Als Een Garnaal. Dan kunt u 'r zelf het liedje bij verzinnen. Sjalalala.
U zag het al aan de titel, we hebben hier weer te maken met een accordeonist. Deze heet.. John Huisman! Dat geloof je toch niet? Eerst John Woodhouse en nu John Huisman.. En het is niet dezelfde! Onze vriend op de hoes van deze aflevering lijkt eerder een Belg.. Hij speelt vast accordeon in zijn vrije tijd, als job runt hij een snackbar. Een bol gezicht, ietwat pukkelig (teveel vette frieten?) en een fijne dikke snor. Hij is aanmerkelijk jonger dan opa Woodhouse.. Ik schat 'm tussen de 30 en 40. Zou deze Huisman in de slipstream van Woodhouse succes hebben gehad? Ik heb altijd sympathie voor de underdog, dus ik zal m'n best doen deze lp goed te vinden. Er is 1 goed voorteken.. Zijn accordeon wordt versterkt door een "box" van Hohner. (Dan zal de accordeon zelf ook wel van dit geniale merk zijn, bekend van de melodica)
Oh vergeet ik nog bijna te vermelden dat de voorkant is opgetuigd met een groot STEREO logo. Het beroemde Stereo logo, met letters die wooosh doen van groot naar klein naar groot.. Een soort diabolo-effect.
Ja, het is echt tijd deze reeks te stoppen want John opent met Waldelust. Inderdaad, dat hadden we bij Heino al gehoord. Nou ja, ik herken het liedje natuurlijk allang niet meer. Al die melodieën zijn hetzelfde. John's accordeon klinkt nog steeds niet zoals ik het instrument graag hoor, maar het ding klinkt iets minder synthesizer als die van Woodhouse. Een van de patronen in deze reeks is mijn voorliefde voor de drums.. Met regelmaat het best klinkende aspect. Zo ook nu weer. De hoesinformatie is weer nul komma nul, maar deze fantastische fanfare-drums komen toch echt niet uit zijn accordeon. Heerlijk gortdroog opgenomen, zoals de hele plaat eigenlijk. Goed werk. Zonde dat er geen drumsolo inzit!
Greensleeves is een afgesleten gitaar oefening. Zoals ik het ken althans.. En dat blijkt te kloppen want Huisman introduceert een echte akoestische gitaar. Klinkt weer fantastisch, deze plaat is nu al beter dan alle reisjes over de Rijn die Woodhouse ooit zou kunnen maken. (Zie je het gaat lukken met dat positivisme)
Ah, Huisman legt over de heerlijk emotionele gitaarlijntjes een spookachtige melodie. Horror in een oude kerk. (Nou ja, daar klinkt het wel weer wat te vriendelijk voor)
Oh, ik was even met mijn gedachten elders en we zijn muzikaal in Tirol aangekomen. De gitaar is terug, misschien dat ik daardoor weer wakker schrok. Nu in een subtiele begeleidingsrol op de achtergrond. Er mag wel wat meer actie in.. Waar is Willy Alberti?
Nee daar was echt geen budget voor.. Mooier dan de muziek is de heerlijk simpele lay-out op de achterkant.. Wonderaccordeon in vette letters, met schaduw.. De tracklist en de eenvoudige mededeling: Alle Sunderlandplaten zijn van een voortreffelijke stereo kwaliteit. Alle platen zijn tevens Mono afspeelbaar. Over het Sunderland logo is ook geen minuut te lang nagedacht.. Een zonnestraaltje, of toverstokje, met daarin het woord Sunderland. Het stelt allemaal niks voor, maar het minimalisme heeft wel iets vertederends. Zeker als John Les Patineurs begint te spelen een kleine polonaise, de bas klinkt als een springende kangaroe.. Ploink, ploink.. En we deinen rustig heen en weer. En dommelen bijna in. Het wordt toch echt wat saai nu.
Oh even de plaat omdraaien.. La Golondrina, zomers, te zomers voor dit koude weer. Zul je zien dat Golondrina sneeuwpop betekend.. Ik heb geen idee.
Hot of Space is nog een opvallende titel. Wat ie daarmee bedoelt? Een triangel klingelt, het lijkt een ritje op de tram. Huisman schuwt de dissonanten niet. Zijn accordeon rinkelt als een tijdmachine die bezig is met een teleportatie. (Space tenslotte)
Kant 2 gaat nog wel een tijdje verder. De plaat heeft een geweldig geluid, een bizar kalmerende ambient sfeer.. Maar is daarmee ook erg saai.
John Huisman blijkt een enigma.. Ik kan geen biografische info vinden. Een mysterieus einde, zullen we maar zeggen.

Tot slot.. De 5 leukste platen uit de reeks:
(op volgorde van aflevering)
*Pussycat
*Jim Reeves
*Ronaldo Lark
*John Denver
*Vicky Leandros

Oma's Platenkast: The Music And Feelings Of Brian Sharp

2006-10-01T14:22:00.001+02:00

Ik ben blij dat het einde van deze serie in zicht is.. Zeker nu ik merk dat Brian Sharp geen hippie singer/songwriter is. Daar had ik wel op gerekend, de hoes & geinige titel inschattend. Sharp zit melancholisch in het gras. Sigaretje in de hand. ("100 platenhoezen met rokende artiesten?) De man lijkt op Marc Lotz, de wielrenner die een tijdje terug epo-gebruik toegaf, terwijl de politie, die zijn huis had doorzocht, dat nog niet eens doorhad.. Kortom, een man die te aardig is voor deze harde (wieler)wereld.. Zou ook wel 'ns kunnen gelden voor Sharp.. Humberto Tan zou in elk geval tevreden zijn, hij heeft zijn sokken hoog opgetrokken. Zoals dat hoort!
Nietsvermoedend keer ik de hoes voor het eerst om.. En zie onze vriend achter 2 orgels zitten. Mijn hoofd zakt op het toetsenbord.. Inderdaad weer een fijne instrumentale plaat! Er zijn liner notes in 4 talen. Toe maar! Nou ja liner notes, het is een woordje vooraf van Sharp zelf. Die uit Engeland blijkt te komen en misschien dus wel werkelijk zo heet. Hij vertelt: My kind of music is here on this album. (Ja dat mag ik hopen!) In recording sessions I can use all the recording techniques to bring to life the music I hear when I play. (Huh? Doordenkertje..) Hij vertelt dat hij wat hits en standaardwerk heeft bewerkt en hoopt dat zijn vrienden het leuk vinden. Hij bedoelt het vast anders, maar ik vind het wel een goeie.. Hij maakt muziek voor z'n vrienden. (En niemand anders) De fijnste mededeling is de introductie van de band.. Heel serieus het Brian Sharp Quartet genoemd. Schlagzeug, Bassguitarre, Schlaggguitarre.. Een originele set-up dus! Vervolgens introduceert Sharp zijn lievelingetjes.. De orgels. We naderen met deze plaat de synthesizer.. De orgels heten RIHA syntone en RIHA Jupiter, wat me verdraaid MOOG-ish in de oren klinkt.. We zullen 't horen. Vervolgens vertelt Sharp dat dit zijn eerste release op het Continent is. Dus ik denk.. Continent records.. Maar nee, niet te snel lezen.. Dit is zijn eerste release die uitkomt op hét Continent. Vandaar die uitgebreide introductie in al die talen, natuurlijk. Interessant is de slotzin: I hope it will be enjoyed by a wide audience and bring more music lovers to be fans of Brian Sharp and the RIHA sound. Zou het bedrijf RIHA hem ingehuurd hebben?
Oh ja, Sharp verklapte ook nog dat hij ook nog af en toe de vleugel bespeelde.. Waar de plaat meteen mee opent in Laughter In The Rain.. Daar is ook het orgel.. Een warm geluid, beetje plastic ook wel (Gaat dat samen?) De zanglijn speelt de man dus op zijn "Jupiter" en dat ding klinkt meer Morricone dan de Italiaan op 3 lp's klonk.. Inderdaad een soort mondharmonica dus. Ah, wat lekkere Air-bubbels en voor het eerst een hoofdrol voor gitarist Alan Wilkes (kan niet misgaan met zo'n naam) Hij speelt de hele plaat funky riffs.. Het blijft muziek voor in de lounge, maar dit heeft zeker kwaliteit.
Eens horen of er iets verandert in Look To The Sky.. Nee. Ik krijg visioenen van foute Duitse eenlingen op camping disco's die met 3 Casio's toll staan te doen.. En te vaak naar de microfoon grijpen. Waarom willen mensen van soundshows toch altijd zoveel aandacht? Nou ja, je wilt je wel een rockster voelen. Gave spacey echo's trouwens.. Passend bij de songtitel.
De drummer begint maar eens wat harder op zijn snare te roffelen in Goin Out Of My Head.. Een teken van de aanwezige muzikaliteit hier is dat Sharp zijn composities netjes laat ademen. Hij neemt gas terug, de dynamiek verandert. De bas mag af en toe op de voorgrond treden.. Soms pingelt ie zelf een stukkie op zijn vleugel.. Alleen had ie maar wat meer vuur. Passie. Het blijft (voorlopig) een kantoorbediende die als hobby toevallig goed orgel speelt en een plaatje opneemt.
Ik herken al die oude songbook nummers nog steeds niet, ook na pakweg 5 van zulke platen.. Maar Fernando is niet te missen natuurlijk. Abba.. Sharp bewijst even dat het inderdaad een goed idee is als die zangeresjes hun mond houden. Nu dringen we echt door tot de ware kern van deze muziek. Oftewel.. Het is gewoon draaimolenmuziek.
Het allerbeste nummer heet simpelweg Music. Ik wilde eerst mijn respect aan Sharp betuigen voor zo'n geniale titel.. Maar dat is niet het juiste adres.. Het i seen nummer geschreven door het duo Miles/Marshall.. En het was ooit een hit.. Maar van wie? Ik kan het niet thuisbrengen. Lastig googelen ook..
Het begint meteen al met ene heerlijk gezwollen piano-melodie.. En ineens klinkt dat orgel ook magnifiek.. Ta-ti-da-ta-dada.. Oh baby.. Pure Goede Tijden Slechte Tijden Romantiek. Zou het uit een Musical komen..? Billy Joel? De gitarist zet zowaar een distortion solo in.. De drums marcheren.. Beng, beng.. Progrock.. Is het Queen? Ta-Ta-Ta.. Yeah! Kleng. Een eenzame piano blijft over. Voor even.. We gaan door allerlei fasen (waaronder een Hazes-gedeelte) om uiteindelijk weer bij een musical-achtig crescendo aan te komen. Beng, beng, beng. Een ware progrock reis door space.. Het zou toch niet van ELO zijn? Nee, het origineel moet haast wel door een vrouw zijn gezongen.
Het is wel treurig om (ook) weer op kant 2 te constateren dat de echt leuke moment vaak met de piano van doen hebben. Zo opent Cherokee met een leuke jazzy lick, die door Sharp zelf al een paar keer als een loop wordt gespeeld, ideaal voor Madlib.. Daarna zet het orgel weer een portie kermismuziek in.
In wat voor sfeer zouden ze zo'n plaat hebben opgenomen? Was iedereen hartstikke zenuwachtig, want dit zou de grote doorbraak worden? Of dronken de muzikanten rustig een kopje Engelse thee terwijl ze deze muziek fluitend in enkele minuten op band kwakten. De begeleidingsband glimlachte meewarig om die gekke Brian die droomde van een grote wereldtournee.. Zij wisten dat ze waarschijnlijk nooit een gig buiten Birmingham zouden doen. Op die ene keer na dat ze in een muziekinstrumentenwinkel de RIHA mochten demonstreren. Zo'n soort groep is het wel. Zelfs in de jaren '90 zag je daar nog wel 'ns folders van. Dat er een groep of persoon een keyboard kwam showen.
Nu ligt er hier nog een andere Sharp plaat, zonder hoes. Die sluit mooi aan bij mijn laatste regels over Sharp.. Wij leven met muziek ervaar hoe fijn het is, staat er op kant a.. De eerste mono-lp trouwens! De prachtige titel blijkt de lijfspreuk van Mossel en Versteeg.. Een winkel. Een man babbelt over de geweldige hobby die muziek is. ..Jarenlang plezier van hebt. Waarvan? Van een goed orgel. (Overigens niet persé duur!) Nu hoort u een melodie met 1 vinger waarbij we 1 toonregister ingeschakeld hebben.. Etc. Hoort u de volle warme klank van de fluiten? Hoort u deze klarinet? Haha, daar heb je toch wel heel veel fantasie voor nodig. Nu een cello.. Identiek! De Hawaii-gitaar is wel geslaagd..
Van Venetië naar Schotland is een kwestie van registratiekeuze op uw RIHA Largo!
En dan is kant 2 dus inderdaad voor Sharp om te laten horen wat er allemaal kan als je echt goed bent. De oude Brian (zie foto) speelt nog steeds.. De tickets zijn vrij prijzig.
En nu allemaal naar de winkel om een RIHA aan te schaffen! (Of op Marktplaats)

Oma's Platenkast: Music For Orchestra And Voice

2006-09-30T16:35:00.001+02:00

De allergrootste naam in deze hele reeks is toch wel Ennio Morricone. En dan bedoel ik met name voor de muziekpolitie. Zo tourt er deze maand nog een serieus (Australisch!) orkest langs dure theaters om zijn muziek uit te voeren.
Er liggen hier 2 lp's van de man.. De ene is een complete (!) dubbel-lp waarin het beste uit zijn soundtracks is verzamelt. Waarschijnlijk de beste keus om de nadruk op te leggen in deze aflevering. Dus kies ik voor de andere.. Music for Orchestra and Voice, al staat er op het zwarte rondje The Orchestra, The Voice.. Wat een leukere titel is.
Op de voorkant een stijlvolle foto van de man.. Zwarte bril, kalende, beetje blond haar, maar dat kan door de zon komen. Hij kijkt serieus, zoals dat moet.. In zijn handen een paar vellen bladmuziek. Hij heeft een degelijke coltrui aan, die een tikje te vaak in de wasmachine heeft gezeten. Op de achterkant een fascinerende foto.. Morricone dirigeert (hij heeft nu zwart haar) en out of focus zien we een hand en een stukje viool.. De hand is wazig wit en precies op de plek waar de arm begint is iets bloederigs, dieproods te zien.. Alsof de hand langzaam is losgeraakt tijdens het spelen en straks wegzweeft. Addams Family taferelen.
Daar gaan we..
Gitaaraanslagen.. Tikkeltje western.. Echoënde harpjes en piano's. Poésie d'Une Femme..Tinkel, tinkel.. Laa-lalalalaaa. Er begint een vrouw te zingen.. Het is Edda Dell'Orso. Zij zingt natuurlijk wél hoog.. Een echt zuchtmeisje. Veel techniek heeft ze (dus?) niet in huis. De drums hebben een eenvoudige shuffle ingezet.. Ik meen ook wat synthesizers te spotten. Een beetje spooky, op zijn Twin Peaks. Edda blijft maar lalalala zingen. (En dit is nog maar het begin!)
A Lidya brengt wat meer spanning. Woehoee zingt Edda als een spook.. Tot het komisch wordt. Laala kraakt ze ook nog af en toe. Ah! Ik veer op.. Dit begon heel slecht, nu zijn daar ineens goede piano akkoorden.. Het orkest begint een stukje strijk te spelen.. En belletjes, vele belletjes.. Tadattadada.. Sneller, sneller. Het is echt een werkje dat in gedeelten is gecomponeerd. Delen die nauwelijks samenhangen.. En af en toe wisselen ze elkaar af. Het piano/belletjes en snelle drums gedeelte doet me aan de werken van Jules Verne denken. Michael Stro.. nog wat, die met zijn paard door Rusland sjeest..
Maar hij was niet op weg naar Veruschka.. Why do you zucht Edda.. De tekst is amper te verstaan. De percussie rolt en ratelt als een modern subtiel elektronica nummer. Someway zingt Edda, ergens gaat een hersencel open die zegt: Barbra Steisand.. Somewaay, Somewhere. Zij kon tenminste een beetje zingen.. En dat voor een actrice. Had ik al wat gezegd over de echo? Morricone is liefhebber, alles echo-o-o-oot.. Klinkt afwisselend hip, zoals bij die ritmes), of hopeloos, zoals als het wat al te uitbundig op de vocalen is geplaatst.
Orchestration 77 de Il Etait Une Dans L'Ouest".. Dat is een film. '77 is het jaar van de plaatopname. Als ik de film had gezien kon ik vast genieten van deze melodie.. Nu zeg ik, Leen van Rooyen.. Statig en weemoedig. (Maar ook een teleurstelling, Ennio moet toch beter kunnen?) Oh hier is het spook Edda op haar best. Wooehooe. Laag en zwoel.. Maar dan moet ze weer een paar noten omhoog van Ennio, en ze kan het echt niet.. Of ze heeft op het minst aanloopproblemen. Tragisch. En haar timing is ook al niet best.. De strijkers, die mogen er wel wezen.
Une Voix Au Miroir.. Is verbazingwekkend vrolijk. Kan ik eindelijk weer 'ns Bacharach zeggen. Bacharach, Bacharach. Lekker, pling-ploing percussie.. Soepele swing.. U weet het nu wel. (En niet te vergeten een gitaar met enige Bossanova invloeden)
La Cousine brengt ons in de nacht.. Duistere electronische toetsen.. Een trompet die het moeilijk heeft als een jankend zeebeest. Ooink.
Laten we het dit keer wat anders aanpakken.. Aangezien Edda op kant 2 nog altijd lala's en tatata's blijft zingen begeleid door echoënde piano's e.d, concentreer ik me dit keer ook 'ns op de 2e lp. Eens kijken of daar wel de beroemde spaghetti-sound is te vinden. Ik kan het niet laten, Image du Passé van kant 2 (plaat 1) mag toch niet onvermeld blijven. Er lijkt niets bijzonders te gebeuren maar dan is daar ineens de sfeer uit Eternal Sunshine of The Spotless Mind, wanneer het jonge alter-ego van Jim Carrey een vogel kapot moet slaan.. Row Row Row Your Boat zingt een kinderstemmetje.. En Edda vervult die rol hier. (Met Lalala's) Een van de weinige keren dat ze niet overbodig of storend is.. (Sterker nog in dit geval een pluspunt)
Nu dan echt naar "Il Etait Une Fois...La Revolution" et 22 musiques de films de Ennio Morricone. We zien een filmheld, een beetje kenner van het genre had vast geweten wie.. Een man met asgrauw grijs haar, een bruine snor, erg witte tanden.. Hij houdt zijn jas open.. De zakken zitten vol dynamietstaven en andere wapens. Op de achterkant wordt Ennio in het Frans geïntroduceerd (Il Etait.. blijkt een film van Sergio Leone) maar hij deed niet alleen Westerns.. Ennio blijkt in alle genres thuis..
Binnenin is er een mooi uitklapvel met screenshots van de films die op deze compilatie zullen langskomen. Er valt van alles te zien.. Vliegtuigen in Force G, een dictator: Mussoline dernier acte.. Natuurlijk cowboys.. En mooie vrouwen: La Cosa Buffa, L'assoluto Naturale, La Femme Plus Belle en vooral Disons Un Soir A Diner.. Het plaatje daarbij suggereert een soft-pornografische film, maar ik weet niet of Ennio zich daartoe "verlaagde".
We openen met het thema uit L'Assoluto Naturale.. Op het plaatje een vrouw met een dure design-bril. Een hoorn speelt rustig, later bijgestaan door een fagot. Een ritje met het auto langs een strand. De palmbomen wiegen in de wind, de avond valt. Romantisch allemaal. Er leek geen vuiltje aan de lucht maar daar komen de strijkers, ijl en donker.. Allicht, er moet toch wat drama inzitten. Heeft de rijke vrouw haar man verloren? Misschien zit ze alleen in die auto. Nee, daar is het toch te ontspannend voor. Een akoestisch gitaar bromt rustig op de achtergrond. Het is of stilte voor of stilte na de storm.. De aftiteling. Perfect geluid, goed gebakken lucht.
Come Un Miracolo uit Force G.. Een oorlogsfilm denk ik.. Vliegtuigen tenslotte. Een klavecimbel tinkelt als vallende sterren. Misschien zijn het de brokstukken van een vliegtuig die in slow-motion naar beneden dwarrelen. (Koyaanisqatsi) Het orkest weent zoet als een koortje. Is een mirakel per definitie goed? Uiteindelijk krijg ik bij dit soort licht melancholische muziek altijd dezelfde soort beelden.. De eenzame hoofdpersoon op weg naar huis.. Of in dit geval naar de vliegtuigbasis waarschijnlijk. Het is bezinningsmuziek.
Ah de Revolutie.. Giu La Testa. Een cowboy begint te fluiten, iemand zingt/roept sjomsjom & zoem zoem.. En ik maar denken dat Morricone altijd van die gevaarlijk spannende deuntjes schreef. Iedereen lijkt hier wel gelukkig.
Oh die zwetende vrouw op het plaatje van Disons Un Soir A Diner lag in de Sauna.. Helemaal op d'r gemak leek ze niet. Nou, dat zal wel aan mij liggen want de soundtrack wekt met vrolijk klingelende belletjes (ja, alweer) geen verontrusting op. Echt erotisch wordt het ook niet overigens. Morricone gebruikt toch wel vaak erg simpele, ehm, melodieën die door een snaarinstrument bovenop een zijige begeleiding worden gespeeld. Met andere woorden, alhoewel het geluid van deze dubbel-lp echt mooi is, valt het me toch wat tegen.. Paul Mauriat en Leen van Royen worden bepaald niet gedeclasseerd door de Meester.
Misschien hoor ik gewoon liever van die heen en weer wiegende piano-akkoorden.. Zoals bij Yann Tiersen. Morricone kan dat ook wel, bewijst hij in Tema di Francesca uit La Femme La Plus Belle. Dit nummer lijkt wel te zweven, zo vederlicht is het. Schiet ineens een zinnetje/beeld door mijn hoofd.. Geesten zwevend over het water. Oh God natuurlijk. God zweeft over het water. Had Spinvis dat bedacht of de Bijbel? Ha.
Dat lijkt me 'n aardig einde van dit chaotische stukje. Morricone gaat nog wel even verder met voorzichtig muzikaal mompelen.

Oma's Platenkast: Woodhouse In Italië

2006-09-29T11:56:00.001+02:00

Woodhouse In Italië, wat keek ik daar naar uit.. John Woodhouse heet waarschijnlijk gewoon Jan Blokhuis (Of misschien Houthuijsen) Ben ik meestal wel in staat om sympathie te voelen voor willekeurig welke figuur op 'n foto.. In dit geval lukt het me niet. Het is een opa'tje van 60, maar hij straalt me iets te uitbundig. Deze man is duidelijk in goede doen. Hij zit op een enorme houten versterker, wat achteraf gezien een slecht teken bleek.. De man speelt namelijk op een elektronisch versterkt accordeon.. En dat klinkt driewerf kut. Maar goed hij zit daar dus. Bij hem, een op Liesbeth List lijkende vrouw die uitgelaten in de handen klapt. Wijn op tafel. Ja, het goede Italiaanse leven. Overigens is deze hoes een mooi voorbeeldje van prehistorisch fotosjoppen. Volgens mij was geen enkel aanwezig ding/mensch (ook niet de bloemetjes en andere onnozele decorstukken) in een kamer tegelijk.
Achterop staat een waslijst van andere Woodhouse platen.. Deze man had een werktempo wat dat van Jandek overtreft.. Hij reisde voor de tv, vast de Tros, de wereld rond om muzikale programma's te maken. Nou, iedereen ziet dat voor zich.. Playbacken en lachen maar. (Playbacken op een accordeon?) Er is ook nog een briefje voor de lieve luisteraars afgedrukt..("Vrienden") Woodhouse hoopt het zonnige Italia bij ons thuis te brengen.. En vertelt ook nog dat werkelijk alles wat gezegd is over Italië waar is. Denk ik toch even aan de mafia, maar dat kan ook aan de foto van Willy Alberti liggen. Willy Alberti: Held. Dat is me een fijne Italiaan die is weggelopen uit de Sopranos. Hij doet inderdaad mee.. Net als 2 klassieke zangers ene Hubert Waber (Jiskefet-hoofd, Kees Prins-look-a-like) en Willly Caron (duidelijk faalangst) Het moet gezegd, het is een goed idee van Woodhouse om die zangers in te huren.. Enkel instrumentaal zou het echt niks zijn geweest. Vergeet ik bijna nog het Westlands Mannen en Meisjeskoor. Vreemd.. Geen jongens.. Die hebben toch juist de mooiste stemmen? Of zouden de vrouwen uit genegenheid als de meisjes worden aangeduid. Nou ja.
Zodra ik de plaat voor het eerst opzette merkte ik het meteen.. Zo'n magisch accordeon klinkt in de verste verte niet als een.. tsja, echte.. Op een echte hoor je hoe de bespeler moet werken om de tonen uit instrument te doen laten zuchten. Het element "Wind" zullen we maar zeggen. Dit pruts-ding, dit nep-ding klinkt als een Hammond orgel. Een slecht Hammond-orgel! Een blikkerige synthesizer met stomme bliep-noten. Zouden de eenvoudige drums ook uit dat ding komen? Zal ook wel. Gelukkig is er het koor om dit Funiculi, funicula tralala wat op te veraangenamen. Een ander puntje van respect verdient Sjon voor zijn puntigheid. De instrumentale werkjes duren gelukkig maar een minuutje of 2. En ach, het heeft ook wel wat.. Het lijkt wel muziek voor de 8 bit Nintendo. Vooral in O Mia bella Napoli, alsof er een mannetje door Napoli loopt die "coins" (bliep) verzamelt en af en toe een "Warp Zone" neemt. (3 nootjes naar boven) Woodhouse speelt retro-game-muziek voordat er spelcomputers waren.
Hubert Waber horen we voor 't eerst in 't gewijde Santa Lucia, de man is vanzelfsprekend geen groot zanger. Anders zou hij niet aan dit soort schnabbeltjes mee doen. Heino zingt nog beter. Nah, dat is niet aardig. Maar toch hij zingt alsof hij teveel wijn heeft en elk moment in slaap kan vallen. Gaap, gaap.
De andere "serieuze" zanger maakt zijn entree op La Mattinata. Caron, de tenor.. Normaal een stem die me wat beter zou moeten liggen. (Joshua Ellicott, die laatst een of ander concours won, geweldig) Onze Caron klinkt echter eerder als een Italiaanse mama die spaghetti aan het maken is. Hij gilt..
Maar goed er is one man to save the day, natuurlijk.. Willy! La Novia.. Dat is tenminste een zachte fluwelen stem.. Hij verdient 't niet om door zulke lelijk rommelmark-instrumenten begeleidt te worden. Aveeee Mariaa. Drums doen een crescendo, kerkbellen klinken.. Een koor sluit zich bij Willy aan. Ah, Kerstmis in Italia. Eindelijk wat echt Italiaans pathos. Meesterlijk.
Op kant 2 toont Woodhouse aan dat hij zijn accordeon zelfs als een kerkorgel kan laten klinken. En dat klinkt eigenlijk best goed. I Pescatori de Perle wordt door Waber en Caron gezongen.. Een compositie van Bizet. Was dat een Italiaan denk ik dan.. Een echte Italiaanse sfeer heb ik nog niet ontdekt.
In Carnaval de Venice kun je met veel fantasie in de snare-drums een centenbakje horen. Lijkt me onhandig, met zo'n groot draaiorgel op een bootje door Venetië varen en dan je geld verdienen.
Ik denk dat Woodhouse normaalgesproken beter thuis was in het Duitse werk.. Daarom is hier ook het Chiantilied aanwezig, Italianen en Duitsers, dat gaat ook prima samen om een afgezaagde cabaret-grap te maken. Auf die Sonne, Auf die Regen, Auf die Liebe, tralalalala. Jaaaa de Chiantiii. Caron bewijst hier dat hij toch wel kan zingen.
O Sole Mio, zat ook al bij Alice Pemen in een van haar medleys, meen ik.. Dat had zij ook wel gewild, op kosten van de baas Europa door. Alleen zo'n Hammond is wat zwaar. Ze had accordeon moeten spelen. Kon ze vast wel.
Willy Alberti duikt nog een keer op in Alla Fine Della Strade. Een grappig nummer omdat erg duidelijk te horen is waar Hazes zijn kunstjes leerde. Waarschijnlijk was dat nummer van Alberti op kant 1 a-typisch. Dit is een echte schlager.. Hij zingt iets over centi, centi, vieni, vienii, lalala.
Gelukkig is er ook nu weer een aardig slot met La Montanera.. Het Westlandse koor mocht de plaat openen.. En nu dus ook sluiten. Best indrukwekkend. Ze zingen zo luid dat het bijna a capella wordt. Ik wou dat ik zo kon zingen. Het moet ook mooi zijn om zo'n machtig koor te dirigeren. Het zijn overigens duidelijk meisjes. Het was geen eufemisme..
Nu ligt hier ook nog een Woodhouse lp waar hij een reisje langs de rijn maakt. De plaat is meer van hetzelfde (verrassend) maar net iets beter, al zijn de Willy's er dan niet bij.. De instrumentale werkjes hebben namelijk nu wel een fijne kermis-melancholie.
Nabeschouwing dan.. Woodhouse heette eigenlijk Holshuysen, zat ik niet ver naast. Hij verdient meer respect dan ik 'm hier gaf want hij won op zijn 7e het WK accordeonspelen! Hoe deed hij dat? Hij speelde de Turkse Mars van Mozart.. Met de accordeon op zijn rug! Ook schreef hij Koffie, Koffie, Lekker Bakkie Koffie..
Het is zonde dat de man net voor de aanslagen van 11 september stierf. Ik vermoed in hem een groot complot-denker.. Lees dit interview maar 'ns. Daarin suggereert hij dat alle nummers van de Beatles door Nederlanders zijn geschreven!

Oma's Platenkast: Halli, Hallo, Wir Fahren

2006-09-28T11:36:00.001+02:00

Heino! Het deed mij zeer veel deugd een plaat van deze Duitse volksheld in de stapel aan te treffen. Tenslotte kreeg de man de laatste tijd in bepaalde kringen wat aandacht.. Al was het dan als een DJ-parodie.. Ofzo.
Werkelijk ál het niet-muzikale klopt aan deze plaat. Wat een geweldige voorkant. Heino de Thunderbird is me toch een figuur.. Er zijn eigenlijk geen woorden voor. Die kop van die man! En die bril. Superbril! Hij heeft een verfijnde zwarte coltrui aan en een bruin leren jekkie. En die intens melancholische blik, in die creepy grote, uitpuilende ogen.. Fantastisch. Op de achtergrond zien we, wat vaag, dat eiland waar de Thunderbirds plachten te verblijven. En dan die titel.. Halli, Hallo, Wir Fahren. Absurdisme van het hoogste niveau. Ik bedoel, dit is een plaat vol stokoude volksliedjes en Heino heeft 't over Fahren? Zelfs fietsen bestonden toen nog niet. Dacht ik.
Binnenin zien we de kop nog een keer van dichtbij, die ogen.. die ogen. Ook wordt er reclame gemaakt voor wat andere Heino releases.. Heino is zelfs zonder bril te zien. Daar klopt dus niks van.. Hij lijkt dan wel Russisch.. Vladimir Poetin. Ene Robert Stolz prijst Heino aan: Weil Heino nicht nur mit schoner Stimme, sondern auch mit viel Herz singt, ist er für mich der ideale Interpret volkstümlicher Lieder. Toen ik dat las kreeg ik dus door dat Heino geen Rex Gildo was. In elk geval niet op deze plaat. Heino is geen Elvis-imitator.. En hij heeft ook niks (muzikaals) van Roy Orbison..
Ook valt er te lezen dat Heino zal worden begeleid door Die Westfälischen Nachtigallen. (Een kinderkoor natuurlijk!) Toen kon ik echt niet meer wachten.. Jetzt geht's los, der Grosse Heino!
Ah, Middeleeuwse dwarsfluitjes, vrolijke gitaren. Heino was vast jarenlang opperman bij de Scouting. Allemaal een hoedje met veer op en marcheren door het bos. Wer Rrrrecht in Freuden wandern will! Woah, Heino zingt LAAG. Ik dacht dat de man een gevoelig koorknaap stemmetje zou hebben.. (Maar kennelijk waren hoge stemmen niet in de mode, zie de stukjes over de zangeresjes)
Nou ja hoge stemmetjes wel bij het koor natuurlijk. Piep piep! Hallo! Het lijkt wel een groep zingende muizen uit een tekenfilm. Die ganzen Welt ist wie ein Buch darriin ist aufgeschrieben.. Eh.. iets over Gott.. En Trouw. Heino zingt minder duidelijk Duits dan Vicky. Zijn teksten zijn misschien ook wat literairder, al is dat waarschijnlijk een heel gewaagde veronderstelling.
Ook Heino houdt wel van een paar klingelende mandolines. En hij houdt van de natuur (Of niet als je van de Partij voor de Dieren bent) Dreigende ratels.. Toeters.. Ich schiess den Hirsch! Im tiefen Wald.. Hmmmm gromt het koor dreigend. (Zover dat kan) Heino is de ware koning.
Der Wilde Falk is mein Gesell.. De wolf is er ook bij. Wat een stoere keerln in dit liedje uit 1850. Gezond jagersbloed! Dit is goed voor de mens. Het wachten is nog wel op een echt mooie melodie, dit soort liedjes hadden vast 25 coupletten die allemaal heel belangrijk waren.. Heinaert de Vos.
Muzikaal gebeurt er voor het eerst wat interessants in het nummer Auf Jedem Schiff Fahrt Das Heimweh Mit. Mooie titel.. Was er niet laatst ook al een mooie titel met schepen? Bij de Cats.. Nee, bij Jim Reeves. An der Reling steht ein Junge.. Er schaut weinend über das Meer. Ja afscheid van moeder viel 'm schwer. Een zeemansaccordeon speelt droef, terwijl de drums dan toch een kleine Elvis-shuffle inzetten.. Darum traüme die Matrrooose, dat de wind draait. Of ze terugbrengt. Hans Teeuwen stijl.. Nu allemaal: Auf jedem Schiff.. Sterk spul, die Fisherman's Friends..
Halli, Hallo, Wir Fahren blijft het beste voorbeeld van een goede plaat, zolang je 'm niet opzet. Wat dacht u van een titels als Schwarzbraun ist die Hasselnuss! Geniaal. Een banjo jodelt, Schwarzbraun bin auch ich, bin auch ich. Hahaha! Wat een vrolijkheid. Joebiedie ha, ha, ha zingen Heino en het koortje gezamenlijk.
Terug het bos in, wacht hazelnoten zijn ook, nou ja.. Waldeslust. Een echte deiner.. Pullen bier op tafel.. En ondertussen aan lieve kleine vogeltjes denken. Die zo zoet zingen. Een van de betere melodieën van de plaat en het nummer is ook rustiger/leger gehouden, zodat we makkelijk van de mooie samenzang kunnen genieten. Het werkt best goed zo'n koortje en de bariton (?) van Heino.
Er volgt nog wel een woudliedje waar Heino zelfs over Lebensraum zingt.. Nou ja het zal wel LebensTraum zijn. Maar dan komen we dan toch een kar tegen! Je kunt natuurlijk ook rijden met paard en, eh, wagen dus.. Even niet aan gedacht. Dus Hajo, spann den Wagen an. Een echte canon, zoals we vroeger nog wel op de basisschool zongen.. Ging altijd over tovenaars.. Tovenaar doe open piepten de leerlingen in groepjes om de beurt.. En nu zijn het de nachtegaaltjes. Gaan we met die wagen op oorlogspad? Het lijkt er wel op als ik de marcherende drums hoor. Erg mooi gearrangeerd allemaal, al die stemmen begeleidt door lekker rokerige drums en best toffe blazers. Altijd het beste voor 't laatst bewaren.
Eens kijken of er nog wat interessant op kant 2 gebeurd. Ik betwijfel het.. De stijl is toch wat beperkt.
Niet dat niet gezellig blijft, of er nou musketiers opduiken of niet. Weit ist der Weg zurück ins Heimatland. Der Mensch lebt nur einmal und dann nicht mehr.. Het heeft allemaal ook wel wat weg van de exotische onzin die in Duitsland populair was in de jaren '20. Ik hoorde ooit op de radio een programma over die Berlijnse operettes.. Daar zat ook veel strand, zee en andere Hawaii onzin in.. Aloha Heey. Mein Herz gehört den grossen weiten See. See? Dat is vreemd..
Kapitän dein Schiff ist gross und schön.. Und es hat die weiten Welt gesehen! Bombay, Shanghai.. You name it. Alohaaaa hey..
Duitsland had niet al teveel kolonies, maar Madagaskar zal er wel een geweest zijn.. Het eiland wordt een paar keer genoemd, onder andere in Wir Lagen Vor Madagaskar.. Geen pretje. De Pest was aan boord. Ahoy Kameraden! Hoe heetten die orkestjes ook alweer waar de pa & ma van Spinvis in speelden.. Mariachi..? Net als in de canon van kant 1, wordt het hier pas echt leuk als er een hoop jazzy blazers opduiken.. Geeft net dat beetje pit waar de rollende r'en van Heino uitstekend op gedijen.
Ik geloof het wel.. Er is nog 1 noemenswaardig nummer.. Guten Abend, gut' Nacht. Het is altijd vermakelijk om te ontdekken dat een afgesleten melodie van een groot componist was. Denk aan de kinderliedjes die gebaseerd zijn op melodieën van Mozart. Zo ook dit nummer.. Het blijkt van Brahms, maar ik ken het liedje het vooral als een plastic blauwe vogel waar je aan een touwtje kon trekken waarna er lieve belletjes klinken die een slaapliedje spelen.
Gute Abeeend.. Gut' Nacht. Mit Rosen bedacht.. Morgen früh, wenn Gott will, wirst du wieder geweckt. Och, dat koortje. Wat een engeltjes. Schlaf nun selig und süß. Ze zouden dit aan het eind van Met Het Oog Op Morgen moeten draaien.. Een keer op 1 April misschien.. In tegenstelling tot de zangeresjes uit vorige afleveringen is Heino trouwens wel prima in staat om een klassieke melodie als een ware opera-ster te zingen..

Oma's Platenkast: Vicky Leandros

2006-09-27T11:36:00.001+02:00

Ah Vicky, die deed toch echt een keer mee aan het songfestival en trouwde met een rijke Duitser. Of ze zelf Duits was weet ik eigenlijk niet, Grieks lijkt logischer, maar net als Mireille Mathieu zal ze bijna alle hier aanwezige liedjes wel in die taal zingen. Op de voorkant staat het tutje Vicky met een Oostblok/Berlijn look tegenover een achtergrond van walgelijk roze bloemetjesbehang. Nog meer roze bloemen op d'r blouse.. Het glazuur springt van mijn tanden. Ze heeft een flink gouden kruis om haar nek. Een beetje een bizarre constatering, maar volgens mij had ze heur haar wel even kunnen wassen. Het lijkt wat vettig! Misschien is het juist dure haarlak die de styliste uitgebreid voor de foto heeft staan opspuiten. Erg makkelijk haar lijkt ze niet te hebben in elk geval.. Een enorme bos en dat voor zo'n smal gezichtje. Maar goed, dit is geen modeshow.. En als het dat al was zou Vicky al haar vrouwelijke collega's van deze reeks verslaan dankzij de binnenhoes. Tussen haakjes: "Mit Poster" zegt de voorkant, die is natuurlijk weer weg, helaas. De binnenhoes dus, bij Mireille Mathieu stonden daar ook al veel leukere foto's. Als de lp's in de winkel in plastic zaten en je de binnenkant pas thuis kon zien, zou dat een mooie geste zijn aan de koper. Maar ik geloof dat dit niet zo was. Vicky staat nu tegenover een effen bosgroenen achtergrond met een zeer lang gewaad aan. Met borduursels van kandelaren. D'r haar is nu ineens zwart als een ware Griekse en ze kijkt als de ietwat dubieuze ster uit een musical, als een echte filmster eigenlijk. In een woord fantastisch. Genoeg over randzaken, de muziek. Het openingsakkoord lijkt wel van JW Roy.. Vanaf de bank staart ze naar de volle maan. Oh nee, Alles was ich habe is meine Liebe und Mein Herz das ich dich schenke will. Meer heb ik niet te vergeven, maar jij mot 't niet. Gek! Een hoempa-basje zet een dans in terwijl Vicky de hemel op aarde beloofd. Een koortje en meerdere Vicky's zingen tegelijk. Haar stem is heel wat lager dan ik verwacht. Ik dacht wederom dat dit een iel hoog zuchtend meisje zou zijn, maar net als Mireille Mathieu is het eigenlijk een potige stem. Minder goed, dat wel. Het snarenwerk is wel aardig oriëntaals. Ook Vicky heeft een hippie-kant. Leb Dein Leben kwettert ze enthousiast.. Lass die Welt von Morgen doch vor allen schoner sein. Ik begin te patronen wel te ontdekken.. Op een milieubewuste hippie track horen duidelijk conga's (of weet ik veel wat voor percussie: trommeltjes) Een koortje met enige gospelinvloeden en veel mannen is ook standaard. In unsere Traume gibt es keine Einsamkat.. Zowaar een lange uithaal. Kan wel want haar stem is op dat moment toch vrij ver naar achter gemixt. Hey Joe McKenzie, zum Kuckuck mit dir! Haha. Wo bleibt unser Wein? Hij zit met Caecilia in de kelder te smoezelen en alle wijn te drinken. En zo blijft er niks voor ons over. We wachten al zo lang.. De meeste nummers op de plaat werden gepend door het duo Panas (Vicky's pa) en Munro, maar ook Lennon duikt op. (Voor het eerst sinds Mauriat, meen ik) Meteen na het hilarische dranknummer verkondigt Lennon nu via Vicky zijn gebruikelijke boodschap van vrede. In het Engels, of iets wat daar voor door moet gaan, want ik kan het slechter volgen dan haar Duits. Love is reaching, reaching.. iets. Love is "eskin" to be loved. Ik verlang ineens naar Beatlesque piano-akkkoorden, want dit alles wordt begeleidt door een lelijke Middeleeuwse gitaar. Love is free, free is love. Love is living, living love. Verdiende die Lennon geen Nobelprijs voor literatuur? Wat een genie was het toch.. Net als Mireille doet Vicky een liedje over "De Wind".. Ich Will Frei Sein Wie Der Wind.. Vicky wint van Mireille op de mooie naturelle opnamen van de (bas) gitaren. Maar haar melodieën zijn heel wat minder meezingbaar, geen instant pop hits, eerder matig tot redelijke folk-hitjes om op te dansen en dan weer snel te vergeten. Du träumst von einer Häuschen für uns beiden. Maar ja ze wil vrij zijn als de wind. Ga met mee en ik deel mijn vrijheid met je.. Maar in geen geval huisje boompje beestje. Toch het leukste nummer van kant 1, ook dankzij een snaterend percussie-instrument dat klinkt als een woedende eend. Dan toch nog een piano in Wie Konnt' Ich Wissen.. En een hint van een orkest. Voor het eerst. Was ze net nog dapper, nu kan ze toch niet meer leven zonder haar liefde Een zeldzaamheid in deze serie: Kant 2 is aanmerkelijk beter.. Het start al goed met mandolines die tremolo's spelen.. Kapitein Corelli! Een koor en Vicky zingen Ich hab' die Liebe Geseh'n, beim ersten Blick in deine Augen.. Veel tijd om te oefenen met het grote koor was er niet.. Het klinkt af en toe wat aarzelend.. Vicky's favoriete woord is zonder twijfel Traum. Hoe vaak we dat nog horen op kant 2. Ontelbaar. Oh, nu zelfs wat van die Oosterste stembuigingen. Es war ein zuu-u-u-ufall.. Vicky Kalthoum. Ik dacht daar gaat ze niet meer overheen, maar toen kwam Dann Kamst Du.. Ze is ineens heel goed gaan zingen. Ik snap er niks van. Nur ein Spiel, war für mich die Welt.. Uber all hat ich Freunde und doch war ich so Alleeeiin. Jaja, een galmrefrein.. Met der kam die Lieeeebe. Mexicaanse blazers, zoals altijd. En wederom die mandolines, een trademark. Pauken die slaan, een paar nadrukkelijke basnoten. Bem Beng. Wat een nummer! Das Lebe ist wirklich schon wenn man sich liebt. De prominente rol van het orkest komt de muziek echt ten goede. Echt zonde dat er kennelijk slechts budget voor 1 plaatkant was. De kwaliteit blijft hoog, met de Hair-pastiche Ich Lebe Heut'.. Leef nu! Onze dromen zijn nog jong. Het koor is hier in topvorm. Jesus Christ Superstar taferelen in gospel-jubel sfeer. Het Lailailai refrein met tamboerijn van Augen wie Feuer mag eigenlijk ook niet onvermeld blijven. Het is moeilijk om iets interessants te zeggen als de muziek beter wordt.. Zelfs het snarenwerk doet er een schepje bovenop in het barokke "outro". De zomer is voorbij, unser Traume sind zu Ende. Denkst auch du manchmal daran? Das der Abscheid vielliecht ein Abschied vor immer wird.. Met de zomer sterft ook de liefde. Kleng, duistere piano-aanslag. Soepele bas, redelijk swingende drums (daar was nog wel wat plaats voor verbetering geweest) een goede opbouw, Schau mich an! Gib mir die Hand! Want voor 2 mensen die sich Lieben gibt es ein Wiedersehen.. Tataaaa. Een complete stijlbreuk in het slotnummer Der Zahn Unserer Zeit. Cartoonesque.. Marlene Dietrich! (Zou ik zo denken) een kroeg vol zwetende soldaten.. Rinkelende percussie, een valse honky tonk piano.. Komische tekst over conservatieve mannetjes. Jaaa, meisjes dragen Hosen, Shock! (Het koor zucht hilarisch) Das war der Zahn unserer zeit Meeesjeu (Oh hoe ze dat toch uitspreekt). We leven in de 20e eeuw, tenslotte.. Oh, nog een keer Lailalai.. En handclaps! Topentertainment.

De Week (van 26-09-06)

2006-09-26T22:11:00.001+02:00

*Fionn Regan - The End Of History
Rommelhok is vernieuwd en ook ik zal regelmatig bijdragen leveren aan dit muzieklog. Eens kijken of ik nu dan nog een andere draai kan geven aan mijn stukje over Fionn. Dat is lastig. Als ik op The Gone Wait nou 'ns wat aardiger ben, dan zeg ik dat dit toch wel een prima singer/songwriter plaat is.. Met hele aardige kabbelliedjes in de lijn van Damien Rice en I Am Kloot. De volgorde is ook uitstekend, met net genoeg variatie om saaiheid te voorkomen. Misschien dat wat meer vuur af en toe toch geen kwaad had gekund. Er is helaas ook geen echte uitschieter, een nummer waar je verliefd op zou kunnen worden. Fionn moet nog wel op zoek naar zijn eigen Lisa Hannigan, de geweldige zangeres die Rice begeleidt.

*DJ Shadow - The Outsider
Ik hoorde This Time een paar weken terug op de radio. Supergoede nieuwe Shadow-track, dus ik keek hier wel naar uit. Voordat ik 't album te pakken had, had ik echter al overal negatieve recensies gelezen en kon ik de muzikale koers van de plaat wel raden. Het blijft bij dat ene goede nummer en voor de rest wordt het machinaal dansen op crunky stampers. Niks voor mij. En eerlijk gezegd, zelfs pijnlijk slecht.. Vooral op het moment dat je van This Time in 3 Freaks valt. Au!

*The Passion Of Anna
*Thank You For Smoking
*The New World
*La Mariée Était En Noir
*Out Of The Past
*Bullets Over Broadway
*Trainspotting
The Passion Of Anna is een Bergman in kleur, goed voor Liv Ullmann natuurlijk, met haar onwerkelijk helderblauwe ogen. Bibi Andersson is ook weer van de partij, net als Max Von Sydow. Die laatste is de grote ster van deze film. Hij speelt een personage dat me sterk aan Jandek doet denken. Uiterlijk is hij al even rossig en tenger, maar belangrijker is dat hij een man speelt die een zeer teruggetrokken leven leidt, geteisterd door depressies. Bovendien blijkt halverwege dat hij enige tijd in de gevangenis zat, wat een berucht aspect van de Jandek mythe is. Tot slot is daar nog de rurale omgeving, de hoesjes van Worthless Recluse en What Else Does The Time Mean vertonen er wel enige gelijkenis mee. Een aanrader dus voor de Dekkies. Maar niet alleen voor hen.. Het is sowieso een zeer sfeervolle studie naar de verwerking van psychische tegenslagen. Magnifiek einde ook. Van Koyaanisqatsi-achtige grofkorrelige allure!
Wie een avondje licht satirisch vermaak wil kan naar Thank You For Smoking kijken, misschien komt de film zelfs nog wel in de Nederlandse bios.. In België draait ie in elk geval vanaf 27 september.. Het is een zelfverzekerd debuut van regisseur Jason Reitman, die vanaf de vrolijke openingstitels de film met veel flair verteld. We volgen een lobbyist van de tabaksfabrikanten, die zonder scrupules roken verdedigd. Hij koopt rustig de stervende Marlboro Man om. Best grappig, zonder vilein of echt gevaarlijk te worden.
Malick heeft toch wel een beruchte reputatie die wat met Herzog valt te vergelijken. Hij maakte alleen een stuk minder films, en eigenlijk ook mindere. Hoe dan ook.. Als The New World begint, gaan de gedachten al snel naar die knotsgekke kolonisatie film van Herzog, Aguirre, der Zorn Gottes. Zeker als John Smith met een paar mannen het binnenland van de Nieuwe Wereld moet verkennen. Met een bootje. Alleen Smith draait niet door, hij wordt gek op het welbekende Indiaanse prinsesje. Nou ja het verhaal moge bekend zijn. Malick schiet weer geweldige plaatjes en laat het verhaal versloffen. Hij houdt met teveel moeite de lijn vast, zodat er van het ene op het andere moment honger heerst in het kolonistenkamp, en het volgende moment is daar alweer de oplossing. Van een goed drama vertellen heeft de man nog nooit gehoord. De film heeft zeer zeker andere kwaliteiten.. Een enorm aantrekkelijke puls, die de toeschouwer letterlijk zeer kalm laat ademhalen.. Fascinerend. Dan is daar nog Q'Orianka Kilcher, een meisje met een geweldige kop. Jammer dat ze maar verwonderd blijft kijken, 1 uur is het nog wel ok, daarna geloof ik 't wel. Gelukkig wordt ze vanaf dat moment in het ene na het andere Engelse kostuum gestoken, zodat we nog wat afgeleid worden. Een kleine modeshow. Juist in dat gedeelte van de film zit het enige stukje emotionaliteit, als de prinses met een of andere Engelse kolonist is getrouwd, zonder dat ze haar eerste liefde John Smith kan vergeten. Jammer dat ook zulke mooie momenten vaak worden verknald door eindeloze voice-overs. Er wordt nauwelijks níet in voice-over gesproken. Doe dan radicaal denk ik en laat ze echt zwijgen. Met nog 3 minuten te gaan verwonderde ik me over het feit dat na Disney Malick kennelijk ook het treurige einde niet aandurfde. Mis! Ook al duurt de film dik 2 uur, dat gooien we er op de valreep gewoon nog even in. Toegegeven, dat is een van de weinige momenten waar de "korte flitsen" stijl werkt. Conclusie: Een behoorlijk interessante film, met talrijke (nee teveel) mankementen.. Zo was de film ook beter geweest als de soundtrack niet zo hopeloos was. Matige orkestwerkjes, die teveel spanning suggereren en muzak piano-nootjes. Als daar toch eens een geschikt persoon voor was ingehuurd.
Truffaut was een van Hitchcock's grootste bewonderaars. Hij interviewde 'm talloze malen en schreef een beroemd boek over deze gesprekken. Logisch dus dat de man ook wel 'n eigen werkje in de stijl van de meester wilde maken. Ik las ergens Hitchcock's reactie op deze film en tussen de regels was toch duidelijk te merken dat hij zich (ook) ergerde aan de talloze plotholes. De politie levert broddelwerk, en hoe weet de wraakengel (bruid) toch wie ze moet uitschakelen? Ik heb Kill Bill nooit gezien maar daar schijnt ook een moordende bruid op te duiken, dus de liefhebbers daarvan kunnen hier zien waar Tarantino zijn inspiratie vandaan haalde. Deze Truffaut is enkel de moeite waard om te zien hoe het onvermijdelijke gaat gebeuren. De spanning zit 'm in Hoe en niet in Wat. Er duiken gelukkig wel wat geinige personages op zoals de rechtse industrieel gespeeld door Michel Lonsdale, die ook in Baisers Volés neurotisch goed was, toen als schoenverkoper. Truffaut had het slot wel iets eerder moeten inlassen.. Er is nog 1 man op de dodenlijst over.. En terwijl de politie zich afvraagt waarom de bruid zich nu ineens zo makkelijk laat inrekenen, weet de kijker het antwoord al. (Oftewel waar zou die laatste man zich nou bevinden?)
Out Of The Past volgt het gebruikelijke procédé van een goede film noir.. Eerst de sfeer neerzetten.. Een landerig dorpje, een doofstomme jongen, een klein cafeetje.. En dan in no-time tientallen verwikkelingen, al dan niet in flashback, laten plaatsvinden. Ik was de draad zoals gebruikelijk weer helemaal kwijt.. Maar er bleef een grote grijns op mijn gezicht staan. Leuke one-liners, slechte vrouwen, de hele mikmak.
Bullets Over Broadway is een van de beste films van Woody Allen, en ongetwijfeld de beste waarin hij zelf niet meespeelt. Ja, zelfs beter dan Sweet and Lowdown, want dat had een veel minder coherent verhaal. John Cusack is de scenarioschrijver (denk aan Barton Fink!) David, die enkele vervelende concessies moet doen om zijn nieuwste werk op de planken te krijgen. Een van de rollen moet namelijk gespeeld worden door een gangsterliefje.. En die heeft een opdringerige maffia bodyguard genaamd Cheech bij, die zo zijn eigen ideeën over het stuk heeft. Dat pakt beter uit dan je zou denken. Ondertussen wordt David verliefd op de steractrice uit het stuk, gespeeld door Dianne Wiest. Zij overdrijft amusant en geeft een even pathetische vertolking als Gloria Swanson in Sunset Blvd. (Waar haar rol duidelijk op gebaseerd is) Uiteindelijk vliegen er wat kogels rond en realiseert Cusack zich wat zijn ware roeping is.
Zodra Allen zelf niet meespeelt lijken zijn films wat duisterder te worden en de grapjes subtieler. Dat is fijn. Een klein voorbeeldje: Cheech verteld dat hij op Abraham Lincoln Day zijn lagere school in de fik stak.. Aan het slot van de film wordt het toneelstuk opgevoerd, in een duur theater met loges.. Cheech, die om bepaalde redenen zwaar in de problemen zit, is erbij. Wat zou er dan toch gebeuren?
Het boek Trainspotting was zeker de klassieker.. De film is ok, amusant, niks drugsverheerlijking. Bonuspunten voor de muzikale aanwezigheid van Ice Mc, bekend van de Top 25! Bomdigidigibom!

Oma's Platenkast: An Evening With John Denver

2006-09-25T22:04:00.002+02:00

Is die John Denver even 10x beter dan ik ooit zou hebben durven denken! Ik dacht, die maffe vogel met de belachelijke bril zal wel pathetische softpop deuntjes maken, waar vooral oma's van houden. Nou ja, misschien doet ie dat ook wel. An Evening With John Denver had een dubbel LP moeten zijn, maar helaas zat alleen de 2e plaat er nog in. Zonde. Extra vreemd is dat er nog een andere Denver plaat bij de enorme stapel zat, die ook al leeg was!
Als je de man breed ziet grijnzen op de voorkant zou je zweren dat hij een paar verkeerde genen of chromosomen heeft. Misschien komt het door de bril.. Hij staat wel mooi in een fantastische zaal, valt op de achterkant te zien. Het Universal Amphit theater in Universal City. Staat me vaag bij dat dat een filmstadje was (half pretpark?) dat, vanzelfsprekend, door Universal uit de grond was gestampt. Fantastische zaal zei ik dus.. Het lijkt wel een UFO. Een magistraal rond plafofond.. Duizenden lichtjes. Kan zo in Disneyland qua magie.
Tijd om kant 3 'ns op te zetten..
Een gitaartje tokkelt als het beste van Simon & Garfunkel.. Lady are you crying? Het publiek begint voorzichtig te klappen. Do the tears belooong to me? Denver zingt vriendelijk met een aangenaam vibrato. Hij staat op een klein verhoginkje, achter hem worden mooie beelden geprojecteerd. Lady you've been dreaming, I'm as close as I can be. Hij heeft een enorm orkest bij, maar dat stelt zich bescheiden op. Voorlopig horen we alleen wat percussie rinkelen. De contrabas begint te spelen. De plaat kraakt, het lijkt wel regen dat op het dak van het theater valt. I wish you could now how much I looove you. Beetje falset zang hoort er ook in. Sentimenteel, maar mooi. Lady are you happy? Do you feel the way I do? Lady, My Sweet Lady. I swear to you our time has just begin. Pling, een mooie slot-flageolet.
John Denver is vooral meer hippie, meer Alice's Restaurant dan ik dacht. Hij strumt zijn gitaar enthousiast in Annie's Other Song. Lalalalala! De conga's zorgen voor een authentieke dag in 't park sfeer. In de binnenhoes is ook goed te zien hoe aangenaam rommelig de backing band om hem heen is opgesteld.
Met afstand het hoogtepunt van de hele tweede plaat is Boy From The Country. John Denver pende het merendeel van de aanwezige nummers zelf, maar dit is een goedgekozen cover. Als je de simpele ziel Denver ziet weet je ook dat een nummer als dit op zijn lijf is geschreven. Eenvoudige plattelandsjongen. They drove him out, into the rain. Some people even said, that the boy from the country was insane. Sorry John! Muzikaal vergelijkbaar met de opener, maar nu komt het orkest wel in actie met zachtjes aanrollende orkestnoten. De drummer tikt op zijn stokjes.. He tried to tell us that the animals could speak. Who knooows? Perhaps they do. How dou ya know they don't..? En dan dat refrein.. Boy from the country, left his home when he was youuuung. Al die lang aangehouden trillende noten, gewoon perfect. Boy from the country he loves the sun. Yes he does, yes he does. Denver zingt het allemaal weer in zijn uppie, op de top van zijn bereik, geen achtergrondzangeres, heeft ie niet nodig. De falsetnoten aan het end zijn ook waanzinnig. Het publiek is terecht uitzinnig. (Rita Hovink rijm)
Diepe zucht, nu hoeft het al niet meer voor mij. Maar Denver is nog lang niet klaar natuurlijk.. Hij begint een meer verhalend nummer Rhymes & Reasons. It's here we must begin to seek the wisdom of the children. Kinderen, bloemetjes, al mijn broeders en zusters, verenigt u. Like the music of the mountains! Het wordt wel erg pastoraal nu met dwarsfluiten, hoorns en God weet wat nog meer. Teach us to be free! This song is a prayer to non-believers.. Oh, oh.
Forest Lawn is een voorproefje van de slotkant.. De vrolijke hillbilly country kant. I wanna go simply when I go.. They'll give me a simple funeral, I know. Op naar Forest Lawn.. Een vrolijke begrafenis, met een military band. I'll find my comfort there.
Een banjo danst op slotkant.. Yiihaaa. Pickin' The Sun Down. Ik zie rijen en rijen van bomen. En dan maar plukken, vrolijk fluitend. John Denver houdt wijselijk zijn mond tijdens dit volksdansje.
Daarna gaat hij verder met de thematiek waar hij gebleven was.. Clap your hands! Thank God I am a country boy. Viooltje, dat nog van zijn pa was, en een gitaar erbij. Fijn. Neem je vrouw bij de hand.. Maar de kids slapen "so I keep it kinda low". Life ain't nothing but a funny, funny riddle. Woohoo. Het lijkt het geluksdorp wel uit Burton's Big Fish. Gezellig. Denver's stem slaat over van enthousiasme terwijl hij in lachen uitbarst.
Ik hoop dat er ook nog wat serieuzer folky werk langskomt, maar het publiek heeft liever dit. De applausmeter slaat hier het verst uit.
West Virginia.. Blue Ridge Mountains. Life is old there. Country roads, take me home to the place I belong. Was dit een grote hit? Of is de melodie gebaseerd op een traditional, dit klinkt wel heel bekend. Hier klinkt Denver een beetje zoals ik 'm verwachtte.. Een massale samenzang op het goede leven in Amerikanen. Net iets te overdreven.
Het orkest krijgt weer wat te doen in Poems, Prayers and Promises, een aardige contemplatie op het leven. What about our dreams? And all the memories we share?
Though my life's been good to me.. There's still so much to do. Denver's eigen Testament na de eerste x aantal jaar van zijn leven. Denk aan Boudewijn de Groot. Hoe lang zou het nog duren voordat Denver een vliegtuigongeluk kreeg? Misschien was dat pas in de jaren '90, toen zijn grote roem al was afgenomen..
Na de contemplatie is het tijd voor een wedergeboorte. Op zijn 27e.. Colarado Rocky Mountain High. Een nieuw begin. Een eenzame wandeltocht door de bergen om de demonen te vedrijven. Zen zonder motorfiets. He knew he'd be a poor man if he never saw an eagle fly.
Tot slot richt Denver zich eindelijk uitgebreid tot het publiek. This Old Guitar is een gepaste toegift. Denver verteld hoe hij een gitaar van oma kreeg.. Een paar meisjes in het publiek, die vooraf door Denver zijn ingehuurd, roepen. YAY Grandma..! Denver lacht overdreven en zegt droogjes.. Far out.
Denver verteld hoe hij die gitaar verloor.. En 'm een paar jaar later terugvond. So I told him everything that'd happened to me since the last time I last saw him.. And it told me a few stories. So I wrote this song! Gelukkig nog een keer S&G stijl.. This old guitar taught me to sing a love song. Art had eigenlijk wel mee mogen zingen, die zangharmonieën mis ik nu aan het slot van de plaat voor het eerst. I love to sing my song for you, Yes I do.. Jammer dat het publiek niet tijdens het liedje uit verrukking begint te klappen, dat zou een kippenvel momentje hebben kunnen zijn. Maar het zit braaf op stoeltjes, theatervolk.. Maakt Denver niks uit. I love you people, thank you very much.
Prima plaat.

Oma's Platenkast: Een Rondje Van Rita

2006-09-24T13:57:00.001+02:00

Rita Ver.. Eh.. Hovink.. De Pippi Langkous van het Nederlandse levenslied. Daar zit ze dan. Een vriendelijk mens in een knaloranje gele gloed. Echt jong is ze niet meer. Laat Me Alleen staat er op de hoes, die ik handen heb. Dat is een stevige titel, denk maar 'ns terug aan het Duo Onbekend dat zulke dappere statements nooit zou maken. Maar wacht, dat kwam ook omdat de personages in die nummers al alleen waren en snikkend wachten op de terugkeer van hun geliefde.
Eens horen of Rita in hetzelfde genre opereert.
We beginnen met een Tango D'Amor, geschreven door (onder andere) ene L. Leandros, zou dat de vader van Vicky zijn?
De laatste avond.. Neem mij weer in je armen. Jahoor! Het afscheid komt gaaauuw. Dans weer met mij onze tangooo d'amor. Ik ben verliefd als nooit eerder hiervoor. Dat laatste lijkt me dubbelop. Rita heeft een interessante stem. Ik denk dat ze wel een Marlborootje lustte. Het kraakt allemaal nog net niet, maar het is ook niet meer zo jofel als toen ze nog jong was. (Zie plaatje) Een flinke vrouw, ze moet moeite doen om de tonen te halen, dat is altijd goed om te horen.. Het refreintje is prima, de simpele en effectieve tango-accentjes doen het hoofd deinen.. De accordeon speelt onze laatste dans. Ik kan kennelijk weer een koortje horen, want nu vallen de drums weg en horen we slechts een heel eenvoudig accordeonnetje met dat koor. En Rita die nanana zingt.
Veel van de songs hebben een extra titel tussen haakjes, met daarin, neem ik aan, de originele titel. Parkovitch zou dus eigenlijk Parkovi moeten heten. Weg uit Argentinië, op naar het Oostblok voor wat zigeuner-romantiek.
Ik zag hem in Sofolt, in Warschau kwam hij weer. Hij leek niet verlegen, dat viel dan ook niet tegen.. Hij wou mee naar Holland! Dus nam ze hem maar mee.. Want zo'n onstuimige kerel, daar zeg je geen nee tegen.. Ook al is hij dan een zigeuner. (Maar wel een fantastisch violist) Niemand kan hem remmen.. En ik wil hem niet temmen! Drinkt Wodka als een biertje. Parkovitch Parkovitch! Jammer dat ik de helft van het refrein niet kan verstaan.
Mijn favoriete nummer is 'n Rondje Van Mij. Misschien verdien je meer als ik, maar de fiscus pakt zijn deel.. Neem 'r eens een van mij. Ik zei het toch, dit is 'n vrouw die stevig in haar schoenen staat. Ik vind je best aardig zegt ze cynisch. Je bent meer waard dan je giro. Al ben ik vrouw, neem 'r een van mij. Deze amusante en stoere tekst wordt begeleidt door een eenvoudig bossanova'tje.. Klink net te goed om uit een keyboard te komen, maar 't had gekund. Rita levert hier ook vocaal haar beste prestatie met een paar mooie blue notes. Ho, een rondje van mij, een kusje van mij, de toekomst met mij.. Het levenslange rondje met mij. Heel zwoel hoor. Het origineel heette trouwens Buttons and Bows.
Er Staat Een Man Bij De Rotonde is een nummer van Rita's hand. Muziek & Tekst! Respect hoor. Jammer dat het nou net na het beste nummer komt.. En de vocale melodie lijkt ook ter plekke verzonnen, zonder talent. Dat is het grote nadeel aan onze Rita, ze denkt dat ze heel goed kan zingen en overschat zichzelf af en toe. Daarom houd ik mijn mond hierover. Ach, een mooi stukje als "de regen spettert op het asfalt stuk" mag niet onvermeld blijven.
We zien heel de wereld, want nu zijn we van het regenachtige Holland weer in een Spaanstalig land belandt. In de zwoele zomernacht hoor ik de gitaren.. Zie je handen sterk en zacht.. Glijden langs de.. snaren. Don Juan knappe man, toch ben jij een charlatan, elke vrouw is van jou, maar jij bleef niet trouw.. Ho, dit gaat snel.. Dit is Drs. P.-achtige eh polka, een echt Russisch dansje.. Niks Spaans. Was het slechts je snarenspel dat me zo bekoorde? Nee. Er is meer natuurlijk. Oh die ogen! Supernummer. Wat een geniaal refrein.. Snel, sneller, Snelst.. Carnaval in september.Waar is het bier? Het hele studentencorps zouden hierop kunnen hossen en luidkeels meezingen. En die Rita had wel een aardig budget gekregen van Polydor om dit plaatje te maken. Violen, orkestje, goede drums. Fijn! Hiephoi!
Dit is het verhaal van 2 oude vrienden.. Robbie was een geweldig muzikant.. En Alex een dichter . Rita heeft het praten bij Jack Jersey geleerd. Dan durft ze zelfs wat te scatten. Oh yeah.. Sinatra zong alle liedjes van Robbie.. Net als Bacall.. En Liesbeth Liszt! Alex werd door Carmiggelt en Wolkers een fenomeen genoemd. Maar ja ze waren allebei alleen.. En dan is er Sylvia. Die moest kiezen. Net als de gravin in die opera van Strauss. (Of Wagner?) Sylvia heeft een slimme oplossing. Ze kiest gewoon voor Bert!
Kant 2 opent met de titeltrack (of niet, blijkt later), eigenlijk Pazza Idea geheten. Niemand, niemand, niemand die me troosten kan. Dit zou wel 'ns een echte klassieker kunnen zijn. Een glimlach dat wordt pure parodie.
Apart hoe Rita die chansontracks als de vorige afwisselt met carnavalskrakers. Met beiden kan ze goed overweg. Trompetgeschal.. Met 10 Amigo's lag ik aan het Spaanse strand.. Zo kwam Sofie los, van bloedworst en Nederland? Wat?! 10 Amigo's verstond ik eerst als dynamiek.. En Sofie los.. Dat klinkt eerder als Syfilis. Toeval? Vast niet. Sofietje het slagersmeisje had de tijd van haar leven.. Want ja, die Spanjaarden. Allemaal Don Juans, die je rug lekker insmeren. Maar nu willen de vrouwelijke klanten dus ook (mee) naar de Torremolinos.. Alleen dat vinden ze thuis maar niks. We gaan gewoon weer naar Ameland, basta! Zet de polonaise nog maar 'n keer in. Terwijl Rita steeds luider begint te zingen. Ze heeft er aanstekelijke lol in.
Een van de vreemdste "tussen haakjes" titels is de volgende.. Elke Dag Maakt Zijn Eigen Verhaal, en dan: (Elke Dag Heeft Zijn Verhaal) Uitleg voor minderbegaafden? Wederom een paar gouden regels.. Elke dag maakt zijn eigen verhaal.. En de buren hun eigen journaal. Klassieker. Het is volmaakt maar toch nooit ideaal. Rita is zo geëmotioneerd dat ze behoorlijk vals zingt, het orkest schrikt er van. Precies zoals ik het graag heb. Misschien was ze nog moe van dat vorige nummer, toch te hard geschreeuwd. Helaas, de tekst op internet spreekt over "de uren hun eigen journaal". Ik geloof er niks van.
Na elke serieuze noot volgt er een hosser. Dat is duidelijk. Een vrouw moet zich van tijd tot tijd eens fijn kunnen ontspannen.. In mijn geval doe ik dat dan het liefst met mannen. (Tenslotte is een man toch wel iets anders dan een boek) En ze is erg kieskeurig wat betreft nationaliteit.. Ik heb geen zin in een Noor of een F.. Bij een Engelsman slaapt ze zelfs in.. Nee, een man uit de Belgique! Zo joviaal. Haar ideaal.. is friet, meer niet. Ik geloof mijn oren niet. De liefde van de vrouw gaat ook door de maag. Ze begint er jazzy jodeltjes van de slaken, toebedooeee, wrrrr. Gillende keukenmeid taferelen.
Nou ja ik kan de hele plaat wel citeren.. Enkel nog een rijmpje uit het slot.. Dolores.. Wil enkel Torreadores (Olé!).. Maar je weet toch dat je familie daar niet.. voor is.. Vandaag of morgen zit je in de.. sores!
In zijn genre en uitstekende plaat dus.. Perfecte ballades (misschien had ik de Tijden van Weleer toch ook moeten noemen: geld en alles is te koop, maar niet de valse hoop) en ook veel lof voor al die hilarische carnavalskrakers. Rita is geen groot zangeres, maar ze heeft een goed gevoel voor theater met lachen en snikken.. Bovendien durft ze! Ze gaat ervoor! Geweldig.
Helaas mocht ze niet oud worden. Overigens blijkt de plaat dan toch Een Rondje Van Rita te heten.. En niet Laat Me Alleen. Misschien zijn er wat LP's in verkeerde hoezen belandt..
Weinig plaatjes van Rita op internet.. Behalve dat voorkantje van een heel andere LP dus: Verwarring compleet. Via een Japanse site!

Oma's Platenkast: Gulliver, La Luna E Altri Disegni

2006-09-23T12:25:00.001+02:00

Wat zou dit nu weer worden? De hoes ziet er nog gloednieuw uit, het karton stijlvol ruw als perkament. Angelo Branduardi.. Klinkt als een Italiaanse schlagerzanger. Maar dan de titel, die doet dan weer eerder denken aan een New Age muzak plaat met pseudoklassieke pianogetingel. Het meest fascinerend is de tekening.. Met wascokrijt is een modern uitziende fiets getekend.. Althans een gedeelte. De trapper, met oranje reflector, de euh.. tsja, as, een stukje ketting en frame.. Verenig die tekening maar 'ns met een in Middeleeuwse kalligrafie schrift gestelde titel, die gaat over Gulliver. Vreemd.
Omdraaien die hoes en we kijken in 't gezicht van de man. Absoluut kanshebber voor de meest stijlvolle artiestenfoto. Zie boven. Op de hoes in zwart wit, maar minder korzelig als die foto van Lark.. Angelo heeft een enorme bos krullen, het lijkt wel een Afro.. Hij houdt een gitaar vast, en met dat haar denk ik toch aan Hendrix. Dat zou wat zijn.. Een Hendrix-imitator! Een andere optie zou een melancholische Jaco Pastorius-achtige jazz plaat zijn, want erg vrolijk kijkt hij niet.. Het is een dure lp, met uitvouwhoes.. Binnenin vinden we opnieuw het gedeelte van de fiets.. Nu met stukje wiel.. Ter linkerzijde is de tekening half afgemaakt, ter rechterzijde helemaal.. Daar zit een mini-Angelo met akoestische gitaar en cowboylaarzen op de trapper. De fiets lijkt op weg naar het dorpje op de achtergrond. Best hilarisch.. En psychedelisch. De verwachtingen worden zo wel hoog opgeklopt..
Aan met die muziek.
Lato A begint met La Luna.. Woah dit gaat wat worden! Een middeleeuwse fluit, een dreunende dreigende bas.. Gitaartjes die als gekken echoën en tokkelen. Wat een sfeer. Angelo begint te zingen.. Haha, hij klinkt verdomme als de Paus! Ai ai! Eh, ik bedoel zoals ik me zou voorstellen dat de entiteit Paus zou zingen.. Hoog, trillend, voorzichtig maar toch dramatisch, heilig. Ik weet het niet. De stem echoot trouwens ook behoorlijk, duidelijk zijn favoriete effect. Affrontare il mondo a piedi nudin on si può e dall'alto a spiarlo lei restò. Que wa-a-a-a-a.. Dit is far out.
Het nummer is zo voorbij, we belanden in echte Renaissance sferen met Confessioni Un Malandrino. Oei, de stem van deze jongen begint me nu al vreselijk op de zenuwen te werken. Hij zingt ook een beetje theatraal, doet me in de verte denken aan Van Dyke Parks op diens Song Cycle (ook geen echt lekker gezongen plaat) Als Angelo de hoogte in vertrekt heeft hij wel wat weg van koning Julio, met teruggaande blik respect voor die man, die wist me in 4 plaatkanten minder te ergeren.. En dan dit.. Angelo zingt als Nederlandstalige troubadours die te gemaakt hun ijverig geschaafde teksten voordragen. Waar is het rauwe randje? Grappig genoeg zou Branduardi me waarschijnlijk beter bevallen als hij vals zong als Syd. Dat zou dan tenminste nog fascineren.
De Bekentenissen van een Malandrino (een vagebond?) is helaas een veel veiliger nummer. Geen maffe geluidjes.. Gitaarspelen kan hij wel hoor, daarover geen misverstand.. Zijn handen razen over de hals en spelen het na het andere versierinkje. Magnifico dei versi.. Piww, tatada pliing ploink. Past best bij die nieuwe folk beweging..
Hey, dat is vreemd, nu heeft hij het pas over de maan.. Doorlopend thema zeker.
Tijd voor wat drums dacht ik de eerste luisterbeurt en die worden meteen geleverd in het poppy Tanti Annia Fa. Och, och had de man maar een andere zanger genomen voor zijn teksten.. Wat een heerlijk intro, gitaartokkeltje, de stokjes van de drums die tikken, hi-hats die huppelen, tava-a-a-aa.. Het is met geen pen te beschrijven wat voor zijige stem die vent heeft. Tanti Anti Faaa.. ed io ora te lo cantooooo.. Prima baslijn, er zijn geen andere credits dus ik vermoed dat hij het allemaal zelf heeft ingespeeld. Wie weet was de man een veelgevraagd studio-muzikant en is dit zijn enige solo-werkje.. Toch een keer proberen al die ideeën neer te zetten. Nu komt er een fijn orgeltje in, al wordt de mix wel heel druk. Ik begin sympathie te voelen voor onze vriend. Wat maakt het eigenlijk uit dat zijn stem niet te verdragen is, er zijn wel ergere zangers.. Als Harry Merry toon zou houden, Italiaans zou zingen en zijn keyboard zou hebben verruild voor een hoop dure instrumenten, dan zou hij zo klinken. Haha. Dezelfde matrozennaïviteit. Angelo is in de jaren '60 blijven steken..
Gli Alberi Sono Alti brengt een kermismondharmonica, 10 bonuspunten daarvoor. De gitaar is zoekende naar de juiste noten.. Het ruikt naar wiet en paddenstoelen thee hier. Ah nu heeft de gitaar zijn gangetje gevonden.. Er komt een schone dame met een mandoline binnen, die driftig een riffje speelt. De stonede Angelo begint over Amore te zingen. De harmonica gaat nu Morricone achterna.. Paaadre o Paadre jammert Angelo. Ik zei toch dat het een katholieke knakker was.. Filiaa o Filiaaa. Weeeeeh jengelt de harmonica..Hey daar is de mandoline weer. Het snarenwerk is echt ongeëvenaard, af en toe best gewaagd met dissonanten en vele laagjes. Aan liedjes doet de man overigens niet.. Het zijn schetsjes..
Het wordt Notturno.. Er rinkelen belletjes. Een saxofoon speelt free jazz nootjes (het is niet te geloven) En dan gaat de rock modus aan.. De gitaar wordt niet meer bestreken, maar gegeseld. Angelo begint te schreeuwen (nou ja..) dat gaat 'm beter af. Emozione! Kom op.. Tamboerijn.. Waar blijven die drums.. Tadadada.. Nee een viool.. Snare roll. Juist dit zijn de jams die we moeten hebben. Angelo houdt zijn mond en nu maar trippen. Oh daar is ie alweer.. Costruisci una nave. Ja, dat klinkt toch best lekker.
Lato B dan..
Conga's.. Tikkend bestek. Klap, klap.. Zelfs een synthesizer. Gulliver is in aantocht. Hij doet meteen een dansje. Dit gaat weer mis, dit lijkt eerder op de volksdeuntjes die door Gigi D'Agostini werden verkracht. Straks gaat Angelo nog tapdansen als een Lord of the Dance. Nee, ook nog synthesizer die een doedelzak imiteert.
Gelukkig terug naar de subtiele deuntjes met Rifluisce Il Fiume, Angelo zingt weer vertrouwd door echo.. Non racconta poesie ma sa.. Iets van Cat Stevens' gitaarstijl heeft hij ook wel meegenomen. (Naar begin jaren '80) Hola wat krijgen we nou? Op hol geslagen paarden..Tsjktetsjktesjkts..
Een piano was nog niet langsgekomen en als multi-instrumentalist moet je natuurlijk wel tonen dat je ook dat ding meester bent. Donna Mia. Beatlesque.. Gelukkig wat zwoele Springsteen synthesizers om dat op te heffen. Bij zo'n pianoballade wreekt het nog het meest dat Branduardi weinig echte pophooks in huis heeft.
Primavera begint als de aftitelingsdeuntje van een hele slechte talkshow op RTL. Saxofoontje erbij..
Liedjes die met La beginnen blijken het beste te werken, al vergeet ik dan het even lullige als leuke popliedje Tanti Anni Fa. De La's zijn juist het meest "random", schijnbaar achteloos getokkel. Dit geldt dus ook voor slotstuk La Danza.. Zeer rustig spelen 2 gitaren.. En dan ineens KLENG, een sitar.. Scheurend. De gitaren zijn onverstoorbaar. De sitar doet er jankend nog een schepje bovenop.. Een koor van Angelo's begint zachtjes te neuriën, aahaaaahaahaa,, Dat klinkt beter dan zijn woorden. Steeds luider. Dit is freak folk. Pwieenzzz.. Haahaammmmm, E gira e va e balli la danza..

Oma's Platenkast: Tumbleweeds

2006-09-22T11:28:00.001+02:00

Door ervaring wijs geworden verbaasde het me niets dat het in een zeer Amerikaans landschap staande bandje op deze plaat, gewoon uit Waalwijk bleek te komen.
Zou er op ILX al een draad zijn waar album covers worden verzameld, waarop de artiest in kwestie een wapen vasthoudt? Misschien zijn er meer van zulke voorkantjes dan ik in eerste instantie dacht, al die hiphoppers, of metalbands met bijlen. Bij zo'n lief bandje als de Tumbleweeds voelt het echter wat vreemd aan, ook al is jagen natuurlijk erg country. Tumbleweeds bestaat uit de familie Masseurs aangevuld met Ruud Hermans op vocalen en Mickey de Boer op bass. Zangeres Ine zit middenin de prairie op een oude stoel. Ze lijkt een beetje op foto's van vroeger van mijn moeder.. Zelfde bruine haren, zelfde frêle gezicht. Ze wordt geflankeerd door haar broers, die als ze enigszins op elkaar lijken allemaal zwart haar hebben. Dan zal de enige belangrijke "niet-Masseurs" wel de man achter haar zijn, die zijn hand vreemd genoeg niet op haar (schouder) heeft gelegd, maar op de rug van (ik denk) Mickey, die vrij ver van 'm weg staat. Het ziet er onhandig uit. Mickey heeft zijn jachtgeweer gevaarlijk losjes in handen, de loop recht op Ine's hoofd gericht. Helemaal links staat de coolste snuiter. Hij mag het paard vasthouden (naast het geweer dan) en hij kijkt erbij alsof hij het een hele eer vindt. Ik vermoedde eerst dat de plaat het wel niet zou doen.. De rand van de lp is helemaal kapot. Het ding draait rondjes als een lekke autoband. De muziek lijdt er echter niet onder
Eels bracht een paar jaar terug Souljacker uit, een album waarop hilarische liner notes afgedrukt stonden. Dat zouden meer bands moeten doen. Tegenwoordig zijn liner notes juist een teken van klasse, als je een dure oeuvre-box uitbrengt, maar Eels persifleerde heel duidelijk de "begin" dagen van de lp, toen er nog op klungelige wijze introducties werden gegeven tot nieuwe bands. Ja, we treffen op deze hoes wederom liner notes aan. En ze zijn uitstekend, met name omdat ene Manfred J. Vogel weet wat er bijhoort: fouten! (Vraag me af of Eels wat foutjes in hun liner notes verstopte..) Alleen door de foutjes kun je merken dat die knakker ook maar betaald is om wat nonsens op te schrijven. Manfred is bovendien eerlijk, hij vermeldt zonder omwegen dat de Tumbleweeds heel goed naar hun Amerikaanse voorbeelden hebben gekeken. En voor elke boud statement zegt hij "met alle respect".. (Dit is het beste country album ooit in Europa)
Ondertussen noemt hij Ton Masseurs consequent Tom.. Nog grappiger wordt het als hij de 2 slotnummers aanprijst als zijnde superieure duetten (de beste in Europa, met alle respect) Terwijl de laatste 2 nummers helemaal geen duetten zijn. Toegegeven, ze zullen de tracklist wel omgegooid hebben.. Er staan wel wat duetten op.. Maar hij noemt natuurlijk niet veel titels.. Beter algemeen blijven als je enkel kant A hebt gedraaid terwijl je met je vrouw belde. Promissing act trouwens die Tumbleweeds.
Dit alles gezegd is het tijd om 'ns te luisteren wat deze kopieerkatten ervan bakken.
Logischerwijs doen ze voornamelijk aan covers. Ze openen met het aardige I Believe In Music, met heerlijke teksten als: Music is a universal language and love is the key! Ine zal de meeste liedjes vocaal voor haar rekening nemen en ze heeft een aardige stem. Misschien iets te laag, alsof je buurmeisje staat te karaoken, maar ze zingt 't allemaal overtuigend genoeg. Opvallend zijn ook de handclaps, die kraken als een electrische storing. Wie weet dan toch een mankementje.
Het nummer is trouwens geschreven door ene M. Davis, dat zal Miles toch niet geweest zijn?
Ruud Hermans zingt ook wat nummers en hij blijkt een grillig zanger, hij houdt wel toon, maar af en toe zet hij een te gemaakt Amerikaans accentje op. Dat doet Ine beter zij klinkt gewoon braaf Nederlands, wat beter werkt dan je anders voordoen. De Cats kunnen wel inpakken.. Hun country deuntjes waren echt nep vergeleken met dit werk. Ook kunnen ze nog wat leren van de fabelachtige a cappella samenzang break in Somewhere Between.. (Me and youuuu)
Random nutteloos feitje uit de liner notes: Tumbleweeds waren de eerste country band die doorRoemenië tourde, in 1972.
Manfred is danig onder de indruk van Tom's pedal steel guitar kwaliteiten, welnu ik ben een groot liefhebber van het instrument, maar onze vriend overdrijft.. Hij speelt aardig, maar er valt me weinig bijzonders op. Juist als hij andere snaarinstrumenten in handen neemt, excelleert hij.. Van de 3 zelfgepende tracks (Dat is 25% van de plaat) zijn er 2 instrumentaaltjes door, nou ja, Ton dus.. De eerste heet Mojave en is volgens Manfred een fingerpickin' deuntje in Chet Atkins stijl. Ik weet niet wie dat is, mij klinkt het als een deuntje dat in Sweet and Lowdown kan. Jazzy en een tikkie belegen. Jammer dat ze de opname niet nóg wat ouder hebben laten klinken. Dat zou M. Ward wel gedaan hebben met zo'n deuntje.. Hey M. Ward, inderdaad ook zo'n grasduiner in het Amerikaanse muziek erfgoed. De Tumbleweeds zijn in goed gezelschap.
Het nummer dat de meeste verwachtingen opriep was Bobby McGee, Me and Bobby McGee volgens Manfred, van de beroemde bard Kris Kristofferson.. In welke film kwam die laatst voorbij.. Eentje van Scorsese dacht ik. Hoe dan ook.. De drums kabbelen weer, pedal steel guitar blijft voor mij een oceaan-instrument, feeling nearly faded as my jeans. Took us all the way to New Orleans. Holding Bobby's hand in mine.. Freedom's just another word for nothing left to lose. In dit liedje zit alweer een korte modulatie van de pedal steel. (Je kunt waarschijnlijk ook gewoon akkoordwisseling zeggen) Het ergert me de hele tijd.. Als je dan een ander akkoordje pakt hoor ik liever iets anders dan dit doelloos stijgende geval. (Zeker als ze daarna gewoon weer terugschakelen naar de basistoon)
Met andere woorden, ik had iets beters verwacht.. Nanananana, Ine lijkt wat onzeker in het outro waar ze à l'improviste nog wat teksten moet zingen. Het zal mijn verbeelding wel zijn.
We blijven in New Orleans met de Southern Queen. De akoestische gitaar opent pingpongend door de speakers, ah, ik krijg een déjà vu.. Een man zingt en het lijkt ineens een betere plaat te worden. (Net als bij Abba laatst) In stijl geen verwantschap overigens. Ina zingt dan toch fijn mee in 't refrein... Leuk tik-takkend gitaartje ook. De tamboerijn rammelt, Southern Queeen it must be New Orleans, the lights are here.. The lights are burnin'.
Kant 2 opent met een Everybody has his own dogs, een eigen nummer van Ruud Hermans en ene T. Van Campen, die verder nergens genoemd wordt. Interessant.. Wie weet wel Tonnie van Campen, de vrouw van Ruud. Ruud zingt zelf, en heeft een gedaanteverwisseling ondergaan.. Klonk hij net in Southern Queen nog best geloofwaardig, nu knauwt hij met een nep-accent, wat ik eerder al aankondigde.. Alsof hij zijn Nederengelse tekst wilden compenseren. Niet om aan te horen. Een verrassende uitschieter naar beneden eigenlijk, want de plaat is verder een en al saaie degelijkheid.
The horses are comin' they soon will be runnin', Reno will quickly be gone.. Misschien is dat dan wel het beste nummer, een up-tempo dansdeuntje.
Het laatste eigen werkje is Tumbleweeds Polka, de knetterende handclaps van de opener keren terug. Als in die beroemde Samson & Gert video waar ze in 't Wilde Westen zijn aanbelandt en een rondedans uitvoeren. De paarden stampen vrolijk hun hoeven in de maat, terwijl Gertje door de salondeuren naar buiten wordt gegooid.(Maar hij zal 't er niet bij laten zitten!) Klap, klap. Het slotnummer brengt nog een keer de toch wel aanwezige kwaliteiten van Ine naar voren. Country Girl is een prima gezongen, smaakvol gearrangeerde ballade, met een mooie harmonica en zelfs wat strijkers.
I was booorn a country girl.. I will die a country girl, my world is made of blue skies and sunshine.

Oma's Platenkast: Collage

2006-09-21T11:13:00.001+02:00

Hè, alweer geen "echt" album.. Er zitten teveel platen in deze kast die "maar" een compilatie zijn.. Een low-budget releaseje uit een serie. Zo ook dit werkje van Laurens van Rooyen.. De titel Collage zegt ook niks, want alle andere platen uit de serie heten ook zo. Ik had liever de Collage van Rita Reys gehad denk ik. Verder de usual suspects uit de Nederlandse scène die zich met lite classic & jazz bezighield (of nog steeds houdt).. Rogier van Otterloo, Thijs van Leers en de onvermijdelijke Louis van Dijk.
Deze serie verscheen op het CBS label, wat wel een zekere mate van kwaliteit met zich meedraagt. Het artwork door ene Frank de Brouwer ziet er "arty" uit.. Met een getekend portret van de jonge artiest, omgeven door allerlei krabbeltjes en tierelantijntjes. Zo zien we een tijger met boven 'm de tekst: I simply don't like Pink Panthers. Kunstacademie-humor waarschijnlijk. Ander voorbeeldje op de achterkant.. Een portret van een oude man en in minuscule letters de tekst: Of is ons heimelijk bewust dat wij het essentiële dat wij begeren nooit zullen zien? Op het vertrek komt het aan, op de steeds hernieuwde poging het opbreken, het zich niet gewonnen geven. En dan flauw tussen haakjes: zonder bronvermelding heeft Terborgh niet nodig. Wie? (Een vergeten dichter) Naast de oude man is Remember 1984 gekalkt (dat jaar kwam 4 jaar na deze release) en It's an illusion.
Genoeg over het kaftje op naar de muzak.
Laurens van Rooyen blijkt een pianist te zijn. Hij opent met Love Theme (From Mysteries) Zou Mysteries een werkelijke film zijn geweest? Of slechts imaginair? Het is allicht een zoet deuntje, met ijle strijkers.. De piano klinkt wat blikkerig in de hogere regionen. Van Rooyen speelt zijn loopjes van boven naar beneden zonder dat het naar de keel grijpt. Het stuk zit wel ok in elkaar, met kleine dynamiek verschillen, korte pauzes van de piano en de strijker die bij zijn terugkomst aanzwellen.
En we eindigen natuurlijk met een uitgebreid loopje naar boven.. En een hoge pling.
Martha.. Was het maar een piano/orkest bewerking van het beroemde Tom Waits nummer.. Het is echter weer eigen werk.. De strijkers zingen als een koortje. Er is iets mis met Martha, er dreigt iets. Misschien staat ze wel eenzaam op een brug (zo'n hoge Amerikaanse) te huilen, naast haar een doorgaande weg waar auto's voorbij razen. Beng, beng, Laurens slaat driftig op de toetsen.. Hoorns zwellen aan. Ze staat op de reling.. Het beeld gaat op zwart.
Dan zijn we ineens in een balzaal.. Cavatina van ene S. Meyers.. Dartelende harpjes, het is lente. Een romantische dans in 6/8. Prima stukje solo piano-muziek aan het slot, maar veel valt er niet over te zeggen.
Van Rooyen heeft een voorliefde voor ouderwetse Nederlandse namen.. Memory of Jacoba.. Zou wederom goed in een historische film passen. Waaiende bomen in statige lanen. Het is dure muziek, een zekere irriterende klasse. Villa Klassiek. Ik hoop maar dat het allemaal werk was, wat op soundtracks van Verhoeven of een andere grote naam stond, dan heeft 't tenminste nog werkelijk waarde gehad. Ik hoor liever een orkest zonder dat er continu een pianist doorheen jengelt.
From Me To You brengt een likje jazz in de piano partij. Waar is Reys om er wat bij te zingen? De held van het verhaal zit in een café ergens aan de andere kant van de wereld, het regent buiten, de avond valt.. Hij is alleen maar voelt zich tevreden. Hij pakt pen en papier en begint te schrijven. Tijd voor een voice-over.. Dear Audrey, I know it's been awhile but I have to tell you..I'm hopelessly in love. (Een nummer wat van Rooyen dan maar begint te spelen)
Kant 2 opent met Emmanuel, inderdaad zonder een extra "Le".. Dat zou wel erg melancholische erotiek worden.
Daarna slaat de plaat gelukkig een andere weg in en begint het pure klassieke gedeelte. TROS-klassiek, dat wel. Van Rooyen begint met een eigen prelude, die eigenlijk nog het meest geschikt is voor een goede soundtrack met een fijn akoestisch gitaartje. Vervolgens speelt hij werk van Saint-Saëns, Satie, Scarlatti en Rachmaninov.
Zeker het stukje Adagio uit een symfonie van S-S sluit mooi aan op zijn eigen romantische werkjes. Het orkest kan eindelijk een mooie gezamenlijke melodie spelen, van Rooyen zet zich eventjes achter het orgel om daarna toch maar weer met zijn typerende korte piano-nootjes te strooien.
Een werkje van Satie kan natuurlijk niet ontbreken, glijdt er altijd aangenaam in. Van Rooyen koos voor Gymnopédie en speelt het vakkundig. Ik blijf Satie beter vinden wanneer zijn (origineel voor piano bedoelde?) werken door enkel een orkest worden uitgevoerd.
De 2 werkjes van Scarlatti zijn interessant omdat Van Rooyen zijn piano daar als een klavecimbel behandelt. Erg knap gedaan, vol trillers en dergelijke.
In het stuk van Saint-Saëns meende ik al een koor te ontwaren, maar dat wordt nergens in de credits bevestigd, in het slotstuk Vocalise is er wel een eh vocalist, hoe kan het ook anders met die titel. Ene Wanda Stellaard jammert als een spook. Geen tekst.. Oehoeee.. Ze lijkt wel een zingende zaag. De piano-partij lijkt wel mee te vallen qua moeilijkheid, de echt lastige Rachmaninov's liet onze vriend zeker op de plank liggen.
Ik heb te vaak "Van Rooyen" gezegd in dit stukje, maar goed, in de nabeschouwing blijkt de man een typische broodpianist te zijn.. Hij begon in het theater met Herman van Veen (de groep Harlekijn) maar ontwikkelde zich al snel als duizendpoot. Hij heeft inderdaad wat soundtracsk gedaan, bijvoorbeeld die van Eline Vere en inderdaad Mysteries, een film met Rutger Hauer. Tegenwoordig luistert hij bedrijfsuitjes op. (En ik kon geen helaas geen oude foto van 'm vinden)

Oma's Platenkast: O Piston Quente De Ronaldo Lark

2006-09-20T11:10:00.002+02:00

Als er één jazzplaat bij de hele stapel zat moest het deze zijn. Ronaldo Lark, wat een vreemde naam, vast een pseudoniem van een Nederlandse wannabe hipster. Het is toch niet voor niets dat we op de voorkant de trompettist zien afgebeeld met op de achtergrond het rood wit blauw? Mijn gedachten gaan meteen uit naar Chet Baker als ik dit junkhoofd zie, een hoofd wat overigens een hoop grafische bewerkingen heeft ondergaan, het is nu meer een zwart-wit negatief. (Er is vast een fijne term voor) Draai ik de plaat om en verbaas me over van allerlei zaken. Ten eerste zien we wederom de trompettist. Nu een normale foto.. En daar is het een broekie van nauwelijks 20.. Keurig in het pak gestoken, een mooie vlinderstrik, haar netjes in een scheiding, de handen verlegen voor zich gekruist, de trompet tegen zich aangedrukt en een enorme Woody Allen bril. (Het is "jazz" dus dat voelt logisch) Jammer dat er geen poster bij zit. Wat een held. Vergelijk 'm met Elijah Wood in Everything Is Illuminated.
Ook blijkt nu dat dit een Braziliaanse release is, O Piston Quente De Ronaldo Lark. (The Hot "Piston" of..) De titel was voorop nergens te bekennen.. Braziliaans! Hoe kan het ook anders met een naam als Ronaldo! Het is wel een bijzonder wit Braziliaantje dan..Alle produção credits zijn ook in het Portugees, dus hoe dit vreemde import gevalletje in de kast van mijn oma is belandt?! De muziek dan..
Die valt tegen & mee, zoals eigenlijk alles in deze reeks.. Barbarella opent meteen met suspense tonen, dit is zeker geen hardcore jazz, helaas. Het lijkt eigenlijk meer op de muzak die Paul Mauriat ons eerder voorschotelde. Maar deze Braziliaanse jongens doen het een stuk beter.. Wat een heerlijke productie. Bacharach is een terugkerende naam en ook hier moet ik 'm wel noemen. Dit zou wel eens de oudste plaat uit de serie kunnen zijn.. 1969. En hij klinkt als een klok. Misschien helpt dat de opnames mono zijn. Zo hoort het. Lekker oldskool.
De percussie ritselt in Hang 'Em High terwijl de vibrafoon de lucht doet trillen.. Lark begint een aanvalsdeuntje te blazen terwijl de snares aan het roffelen slaan. Oude westernhelden razen op hun paarden voorbij.. Dat geboefte zal hangen.
Misschien wel mijn favoriete nummer uit de hele reeks is het instrumentale soul-deuntje Soulful Strut. Oh yeah, het swingt als de neten. De trompettonen zijn diep, de electrische gitaar plaatst fijne accentjes, de diepe sax buldert bronstig en de drums. Perfect. Gewoon perfect. Dit is muziek voor coole mensen met coole hoeden. En Lark weet het ook kort te houden, gewoon stukjes van nog geen 2 minuten.. Kort en krachtig.
Alegria De Você Voltar klinkt daarna wat lullig.. Hier trekt juist Inspector Clouseau eropuit.. Dit zijn de openingstitels.. Op de tonen van de xylofoon wandelt de roze panter door het beeld. De gedempte trompet is allicht droevig. Wah-wah-wah-waaaaaah.. Game over, nog voor de film begonnen is. Merde!
In het 5e nummer is de nieuwigheid er wel wat af en denk ik maar weer 'ns aan Arling & Cameron en de jongens van Black Market Audio, connaisseurs van dit soort tropicalia. Ik hoop dat die Ronaldo Lark een interessant, liefst tragisch, leven had, zodat dat de muziek straks nog een fijn rafelrandje kan geven. Sowieso wel benieuwd of hij bekend was..
Hoe kundig deze plaat in elkaar zit bewijst het ritmische accent in Ce Grand Bataeu waar snare/tamboerijn en coole gitaarriff samenvallen. Erg hip. Ze doen zelfs een Big John Shaftje. (kleine versnelling met snare die overschakelt op het dubbel tempo) Al had dat nog wel wat overtuigender gekund. Ook aardig zijn de atonale blazers die de boot imiteren in het slot.
Dat was "lado" 1 alweer, Lark verliest geen tijd. (12 minuutjes slechts)
Baby Baby is een veelbelovende titel.. Ah tempo! Ta-ta-ta spelen de blazers gezamenlijk in dat zo kenmerkende swing-geluid.. Hoppa, roffels.. Burt! Burt! De conga's dansen.. Dit is het ware Rio, Mireille Mathieu.. Lol op het strand. Het bandje speelt.. De avond is op zijn hoogtepunt. Baby Baby, snelle danspasjes zijn vereist.
Alle meisjes liepen vast met Ronaldo weg. En hun moeders ook. Zo'n beschaafde jongen. Hij speelde als een tierelier, maar zweette deed ie niet. Wonderboy.
Grazing in the Grass (jaja marihuana) is alweer zo'n soulkraker.. De percussie klettert, geen idee wat daar geschud wordt. Het lijkt wel bestek.
Eigen werk staat hier niet op natuurlijk, maar ik kende geen van de componisten. Tot we bij Scarborough Fair komen. Nou ja, ik ken de bekendste uitvoerders en Lark ook, want hij geeft het gouden duo de credits, terwijl het in werkelijkheid een traditional is. Nou, van de melancholie is weinig meer over.. Alles wordt suspense wat Ronaldo hier voorschotelt. En cool. Vooral cool. Ik zou nog trek krijgen in een dure sigaar. Het bekende slot van de Fair melodie, wat naar beneden daalt, krijgt hier iets van een femme fatale. Die met dalende stem je helemaal onder controle heeft als in die goeie film noirs.
Nu zit je met haar in de auto. Moment to Moment.. Het ene moment is het andere niet. Haast is geboden.. Misschien zijn we wel in Parijs, Belmondo probeert een gangster te zijn terwijl hij in razende vaart langs een draaimolen scheurt (even horen we de klanken van de kermis) Maar daar duikt alweer die vermaledijde agent op..
Lark heeft pech dat hij in de laatste 2 (nee 3) nummers een Hammond orgel introduceert. Daar heb ik even genoeg van. En weg is de concentratie.
Daar verandert zelfs een prachtige titel Tema De Minha Solidão (Subject of my Solitude, zegt Babelfish) niets aan. Wat maakt het uit, dit was toch al de beste plaat van de reeks dankzij lado 1. Sublieme orkestrale orkest-swing.
Ik dacht het al.. Die man is niet bekend. Geen plaatjes via Google Afbeeldingen, geen artikelen op Wikipedia. Wel wat platen van 'm op Ebay en enkele credits op IMDB. Hier (onderaan) kun je de voorkant van de LP bekijken, maar daar kon ik 't plaatje helaas niet van stelen.

De Week (van 19-09-06)

2006-09-19T22:07:00.001+02:00

*Belle & Sebastian - The Life Pursuit
Uit "completist" overwegingen dan toch uit de bieb meegenomen. De verpakking is zoals altijd fantastisch. Stijlvolle foto's van leuke meisjes en een grappig boekje waarin de leden van B&S op droge toon vragen van fans beantwoorden. (En raad geven bij allerlei problemen op het gebied van eten en relaties)
Het lijkt wel of B &S op deze plaat meer richting Britpop zijn opgeschoven, weg van hun eigen unieke pastorale stijl. Misschien was dat proces al op Dear Catastrophe Waitress ingezet. De productie is nu, in vergelijking met die plaat, beter en warmer. Toch blijf ik gemengde gevoelens houden, er hangt een soort lulligheid over de plaat heen..

*The Hidden Cameras - Awoo
Ik had Hidden Cameras nog nooit beluisterd en ik geef de schuld aan de media. Die schetsten een beeld van een perverse band die liedje na liedje doorgingen over allerlei homoseksuele uitspattingen. Een beetje preuts van mij natuurlijk.. Bovendien zullen de recensies ook wel hebben opgemerkt dat de muziek goed was, wat reden genoeg moet zijn om eens te luisteren.
Nu is het er dan toch van gekomen.. En ik heb er geen spijt van. Wat een leuke plaat! (Tegelijkertijd moet ik gniffelen, omdat de meeste recensies ditmaal niet extreem enthousiast waren. Een voorbeeldje van wat je al kent is niet zo bijzonder meer) Daarom hop ik ook altijd van band naar band. (Zie Chad Vangaalen die me vorige week toch alweer verveelde)
Voorlopig is dit het snoepje van de week.. We knallen erin met Death Of A Tune, verreweg het beste nummer. Silence from you is liiiiiike the death of a tune, zanger en bandleider Joel Gibb snerpt als John Darnielle is zijn gouwe ouwe periode. De drums & de bass hebben er een goede vaart inzitten, ooohooh. Wat een fijn dansplaatje. Ik moet eigenlijk al het oude werk van R.E.M. beluisteren.. Die band wordt door mij ook al onterecht genegeerd. The Long Winters en Hidden Cameras hebben toch echt wel wat van ze weg.
De titeltrack mag er ook wezen, vooral met openingsregels als From the moment I was taught to resist the education.. Awoo. (Wat er dan verder nog gezegd wordt interesseert me al niet meer) Eigenlijk is Awoo wel een echo van het openingsdeuntje.. Gelukkig kan het ook nog anders, hoor She's Gone een tikkeltje melancholischer.
De tweelingtracks Follow These Eyes en Heji zijn ook het vermelden waard. Een droge electrische gitaar brengt wat funk, afgewisseld met droevige strijkers.. In Heji hoor ik 't dan ineens: Ze hebben de riff van Cody Chestnutt's The Seed gejat. Prima idee. Hey! Tatatata, Hey! Joel Gibb heeft ook nog een Jens Lekman kant, te horen in Heavens Turns To en Wandering.
Het is zeker geen diepzinnig plaatje en muzikaal lijkt het ook niet extreem lang houdbaar, maar voorlopig.. Awooo! (Al schijnt dat een kreet van afkeuring te zijn..)

*Prozac Nation
*The Big Chill
*Wild Things
*Iris
*Casualties Of War
*Delicatessen
*A Midnight's Summer Sex Comedy
Prozac Nation lag jarenlang (een stuk of 4, geloof ik) op de plank totdat het vorig jaar dan toch maar werd uitgebracht. Niet zo vreemd dat de studio niet tevreden was, want het is een onevenwichtig werkje. Christina Ricci, die de film ook mee-produceerde, speelt een jonge studente die langzaam volledig gegrepen wordt door depressies. Met behulp van Prozac komt ze er weer bovenop en schrijft een beroemd geworden boek. Zo lijkt de film net een reclame-spot, maar ze realiseert zich wel dat ze met/door de Prozac niet meer haar eigen ik is. Dat is althans wat de film probeert te tonen, maar het wil niet echt lukken. Er zijn naast Ricci een hoop bekende acteurs zoals Michelle Williams, Jonathan Rhys-Mayers en Jason Biggs, maar ook zij kunnen de film niet redden. Een tekenende fout is het feit dat het personage van Ricci fan is van de LP Tunnel Of Love van The Boss, die pas 2 jaar nadat de film speelt uitkwam.. Het lukt (dan) ook niet om de jaren '80 goed op te roepen, de personages dansen op de hippe muziek zonder die echt te voelen.. Bovendien racet de film in anderhalf uur van het ene naar het andere drama, met eindeloze huilbuien van Ricci, van wie ik me langzaam ging afvragen of ze eigenlijk wel echt acteren kan.
The Big Chill schijnt dé film te zijn over de babyboom generatie, die 'm ook massaal omarmde. Interessant want na het zien van de film kan ik niet bedenken wat nou eigen was aan deze generatie. Het zal de muziek wel geweest zijn, die de mensen al bij voorbaat emotioneerden. (En die is ook wel goed ja, Rolling Stones You Can't Always Get What You Want op een begrafenis, bijvoorbeeld) De beste rollen zijn van Jeff Goldblum en William Hurt. Die eerste is de laatste tijd helaas wat out the picture, toch een markant figuur, die vaker te zien zou moeten zijn. In deze films heeft hij wel pech dat hij continu in (te) grappige one-liners moet praten.
Zodra een film lesbische liefde of een aanzienlijke portie naakt, met name van cliché Playboy-sterretje Denise Richards, die met uitzondering van haar boezem wel erg mager is, bevat, is ie ineens makkelijk op illegale wijze via internet te vinden. Dus kon ik 't ook niet laten eens naar Wild Things te kijken. Voor Bill Murray zullen we maar zeggen, die helaas een te kleine rol heeft als de maffe advocaat van Matt Dillon. Diens personage wordt beschuldigd van verkrachting.. Maar de zaken blijken heel anders in elkaar te zitten. En weer anders. En weer anders.. En weer anders. 1 keer op het verkeerde been gezet worden is leuk. Daarna wordt het een flauwe en vermoeiende grap.
BBC staat voor degelijkheid, zo ook in Iris. Het portret van de schrijfster Iris Murdoch, die gedurende haar laatste jaren aan Alzheimer leed. Eigenlijk is niet zij de belangrijkste figuur in het verhaal, maar haar lieve, stuntelende en stotterende echtgenoot John Bailey.. Die deze aparte en soms nukkige vrouw altijd trouw bleef. Het is moeilijk voor een film om werkelijk de teloorgang van een Alzheimer patiënt te laten zien.. De film springt er nu vrij snel doorheen, van nog redelijk functionerend naar een hopeloos geval. In werkelijkheid zal het wel een bijna onmerkbare (maar zeer pijnlijk) glijdende schaal zijn..
In de Vrij Nederland stond een ontzettend lang en slaapverwekkend artikel over Sean Penn. De man houdt zich ook wat met politiek en journalistiek bezig, maar 't kon me niet echt boeien. Ik pikte nog wel een paar Penn films eruit op, zoals dit Casualties Of War. Ik ben geen liefhebber van oorlogsfilms, maar dit is gelukkig eerder een drama. Een groep soldaten onder leiding van sergeant Penn moeten in Vietnam een of andere missie uitvoeren.. De sergeant heeft echter het onzalige plan opgevat om een willekeurig lokaal meisje te ontvoeren, wat ook gebeurt. De ware hoofdrolspeler is Michael J. Fo,x die het meteen al niet zitten en de druk van de andere soldaten weerstaat om het meisje te verkrachten. Het eerste uur van de film handelt over deze gebeurtenissen rond groepsdruk, en is sterk en pijnlijk. Daarna begint het gerechtigheidsgedeelte waarin Fox in een held verandert die koste wat kost de mannen gestraft wil zien. Terecht natuurlijk, maar hij staat er wel erg genoegzaam bij te lachen.
Wat is het toch jammer dat er in Nederland eigenlijk zelden zulke overdadige films worden gemaakt als Delicatessen. Dit duistere toekomstsprookje is een feest voor het oog, het budget moet aanzienlijk geweest zijn. Eten is schaars in de post-apocalyptische wereld die hier wordt opgeroepen en de huisbaas (tevens slager) heeft zo zijn eigen oplossing. In eerste instantie is de sfeer nog enigszins vriendelijk en magisch met de clown Pinon die nietsvermoedend een kamer betrekt in de flat.. Hij blaast grote bellen met de kinderen en knapt allerlei maffe klusjes op. Elke scène is een klein visueel kunstwerkje. (En de vriendin van de slager, Karin Vriand, zelf ook) Al snel komt de clown erachter wat voor duisters hier loos is en volgt een knotsgekke chaos vol bizarre personages, zoals de vrouw die op de meest ingenieuze manieren zelfmoord probeert te plegen en een ondergrondse rioolbende. Een erg leuk spektakelstuk, met de juiste aftiteling waarin alle personages nog even worden voorgesteld. Dan blijkt dat Marc Caro zelf ook meespeelde, wat een leuk probleempje voor de tv-gids zou opleveren.. Het komt wel 'ns voor dat er staat "van en met..".. Maar wat nu? Van Jeunet en Van en met Caro? Nou ja, zijn rol was wel erg klein..
Verrassend goeie Woody Allen tot slot, die zijn gebruikelijke relatie-perikelen 100 jaar terug verplaatst. Een snufje fantasy helpt ook altijd. Woody die rondvliegt in/met zo'n trapvliegtuigje, geweldig.

Oma's Platenkast: Welcome To My World

2006-09-19T12:00:00.001+02:00

Eindelijk! Hier is dan de ware crooner waar ik al zolang op wachtte. Jim Reeves, zit met zijn dikke kont in een leunstoel bij de open haard.. Er staat een theepotje op, dat nog van zijn oma's oma was.. Naast het haardvuur steken een paar vreemde houten tentakels uit een gat in de muur, het lijkt wel een rad om aan te draaien. Wat zou daarmee moeten gebeuren? Het haardvuur harder? Hehe.. De liner notes op de achterkant babbelen over de oude tijden toen de stem van een dode zanger voor altijd moest zwijgen. Gelukkig is dat niet meer en kunnen we ook nu nog genieten van die geweldige stem. Reeves was een ster in Scandinavië en Zuid-Afrika, maar met name in Engeland en Duitsland. (Naast Amerika) Hij bracht country muziek naar de massa. Laat maar horen dan.
Ah, deinende strijkers, en alweer een koortje.. Welcome to my world, country gitaar likje, Won't you come on in? Heerlijk. Miracles, I guess, still happen now and then. Step into my heart. (aaaah doen de strijkers) Knock (ta ta ta ta) and the door will open. Zoals ik al zei, eindelijk, hier is een zanger die foutloos zingt.. Diep en zacht, Waiting just for youuu.. Een verademing na het gejammer van Julio.
Na deze glorieuze opening valt meteen op dat er wel erg veel I's op deze plaat staan.. Ik, ik ik.. 6 van de 12 nummers beginnen met "I".. En 2 andere nummers hebben het over Me & My..
De liner notes verklapten al dat we op deze introductie verschillende kanten van de man zouden gaan zien.. I've Lived A Lot in My Time is echt country.. I fought the grim reaper down in the dark valley.. Een gladde versie van de deuntjes die Lomax opnam. I've been a soldier and I've been a rambler. De drums zijn wel identiek aan het vorige nummer, zoals ze in bijna alle nummers een rustig deinende puls aangeven met hele voorzichte snares. De bas is eigenlijk nog belangrijker voor het ritme. You want me to act like we've never kissed. Mijn koortjes die "ooh zingen" verzadigingspunt is wel bereikt.. I fall to pieeces galmen ze, met samenzang waarin duidelijk de invloed van de zwarte gospel doorklinkt.
I fall to pieces deed Jim Reeves later werkelijk zoals de liner notes bij zijn kerstplaat vertellen. Daarover straks.
I'm waiting for ships that never come in, wat een fijne titel.. Alle I's leken een beetje hetzelfde, tot Reeves hier ineens begint te praten.. Life is a game of poker.. You were born without even a pair.. Pick up your cards and begin to figure and plan and puzzle, while fate looks with a grin.. Oooh zwijmelt het koor weer, terwijl Reeves zijn flauwe metaforen op ons afvuurt. The most of us play straight poker.. Vast geen grappen over strip poker. Now I've always been a loser.. I'm just a dreamer, that's waiting for ships that never come in. I wonder where they can be. Heerlijk einde. Geweldige sentimenten!
Holaa.. Yiihaa! We eindigen kant A met wat echte country, het ritme is snel.. Neeeever take no for an answer. Steel guitar, poem pi doem.. If you wanna snoggle closer and all she says no sir, Never take no for an answer.. Wat krijgen we nou!? Een staaltje mannelijk doorzettingsvermogen. Gewoon dwingen dat kreng, this may be your big romance.
Kerst begint al een beetje met de harp in I Love You Because... Dit kan zo in It's A Wonderful Life, de film van Capra met James Stewart, die heel in de verte wel wat van Reeves wegheeft. I love you most of all because you're.. you. Nog een staaltje egocentrisme. I love you for the way you never doubt.. me. Me, me, me.
Don't ask me why I love her still zingt Reeves in een omkering van de Duo Onbekend thematiek. Nu is het de man die braaf wacht to answer if she calls. Dat is dan wel weer lief van 'm, toch?
Old Tige is andere koek, want meer spoken word. Dit is vast een van de ballades die door Reeves in de Grand Ole Opry werden gesprechsangt, beluisterd door miljoenen Amerikanen. Tige you were faithful zingt het koortje. En Reeves begint te vertellen over zijn oude hond.. Zijn eigen Arrow. 3 years of army service done.. And I was headin' home at last.. I got thinkin' 'bout my dog.. De hond verrichte talrijke goede daden. Hij redde 'm van de dood door een stier, die zijn pa wel greep. En hij komt thuis.. En wie is daar Tige! (What!? Hoe oud is die hond) Nee, nee.. Dit is een staaltje magisch-realisme, wat u natuurlijk al doorhad. Reeves komt thuis bij zijn ouwe mama. En Tige is ineens verdwenen. En moeke zegt, Jim jongen, je hond is dood.. Al 3 jaar, zijn hart brak toen jij je vaderland ging dienen. Zakdoeken! Koortje: You were my beeeest friend!
De oudste opname zou wel 'ns I Could Cry kunnen zijn. Jim Reeves zingt ineens luid door een goedkope microfoon, de steel guitar kraakt. Het lijkt wel live in een bar opgenomen. I could cry my very heart out for something just like you. (But what good would it do?)
Het slotnummer What Would You Do geeft nog wat geinige tips wat te doen bij overspel.. You called me a cheater, but what would you do if you hold heaven? En dan venijnig, she offered me true love, that I never knew! You say it's wrong but it sure seems right to me! Zo die kun je krijgen.
Het regent inmiddels en het is donker. Tijd voor de kerstplaat! Tenslotte opende Harrods haar kerst-afdeling ook al eind augustus. De liner notes op deze plaat zijn wat uitgebreider. Ik grapte al cynisch dat hij werkelijk tot pieces zou vallen.. Wat in 1964 gebeurde toen hij omkwam bij een vliegtuig ongeluk. (Hij was zelf de piloot) Eigenlijk een vrij korte carrière..Reeves rolde in '53 de muziek in toen hij wegens een blessure niet meer kon honkballen. Hij was eerst DJ, wat prima geld opleverde, maar koos voor de moeilijke weg van het zingen. Hij had in zijn jeugd al eens wat peren geruild voor een gitaar.. In Lousiana waren ze al snel onder de indruk van de Texaan. In '55 begon het echt grote succes in Nashville bij de Grand Ole Opry. De hits zouden blijven komen tot aan zijn dood.
Jingle-e-ling.. Ach, dit klinkt precies zoals je zou verwachten. Guess I'm always sentimental around this time. De man heeft een ideale winter-stem. Hij waagt zich ook zonder problemen aan White Christmas.
Schiet me te binnen dat er zover ik weet nooit Nederlandse artiesten van enige naam zijn, die zich waagden aan Sinterklaas-liedjes.. Dat is toch nog net een graadje kinderachtiger. Misschien zou er iemand een christelijke tint aan de goedheilig(!)man kunnen geven.. (In plaats van de koloniale trekjes)
Ik was nog wel even benieuwd naar het slotnummer: Silent Night.. Door ondergetekende en Nathan Fake zo geweldig gecoverd. (Niet in een samenwerking, helaas..)
Ah, belletjes. All is calm, all is bright. Wat valt er eigenlijk over te zeggen.. Niets natuurlijk. Smaakvolle kerstplaat, het koortje is hier ook beter op d'r plek.
Voor wie Welcome To My World eens wil horen.. Er is een uitgebreide Nederlandse Reeves-pagina, waar het nummer automatisch begint te spelen. En wat voor nummer. Reeves is een genie.

Oma's Platenkast: Manuela

2006-09-18T12:16:00.001+02:00

Ik had even nog de ijdele hoop dat deze dubbel-lp van Julio Iglesias een ambitieuze poging zou zijn tot het maken van een klassieker. Onzin natuurlijk. Iglesias deed waarschijnlijk niet aan psychedelica, en ik vraag me af of de man klassieke albums op zijn naam heeft staan. Hij zal toch eerder bekend zijn van bepaalde liedjes. (Al ken ik er geen)
Op de voorkant van deze compilatie, want dat is het natuurlijk, zien we de man zitten in een flamboyante stoel. Het lijkt wel een troon, Koning Julio de eerste.
Binnenin zien we de gebruikelijke reclame voor andere releases. Allemaal dubbel lp's met vele grote namen.. Neil Diamond, Ray Charles, Django Reinhardt etc. Ook worden er nog wat streken voorgesteld, Vlaanderen bijvoorbeeld. Benieuwd wat daar op zou zijn te horen. Middeleeuwse volksdeuntjes à la Laïs? Het artwork van de serie is trouwens prima verzorgd, allemaal mooi consistent, met bovenaan de releases een mooie geschilderde krul en onderin een foto van de artiest. Slechts 1x staat er geen artiestenfoto, dat is bij Jerry Lee Lewis, want wat zien we daar? Natuurlijk een jong model, schaars gekleed.
Tijd om deze plaat op te zetten..
Ja, het wordt lastig teksten quoten deze keer. Mijn Spaans is niets waard. A Flor de Piel.. Las Cosas.. Eh.. Ik moet alweer denken aan La Paloma uit Habla Con Ella. Dat nummer heeft goeie dingen gedaan voor mijn perceptie van de Spaanse muziek. Julio zingt een beetje zuchtend, hij heeft een hogere stem dan ik had gedacht. Culpa Mea zingt ie..Hij heeft 't liedje trouwens zelfs gepend, zoals 14 van de 22 hier aanwezige nummers. Dat bevalt me wel. (En dat voor een voetballer van Real Madrid..) Het orkestje deint vrolijk, de drums hebben er een behoorlijk gangetje inzetten, het leukste is zoals vaker een koortje dat Hmmm zingt.
Het geluid van de drums is heel aardig op deze plaat.. Zo ook in Vivir, een lekker eenvoudige snare. Julio heeft prima stembuiginkjes in huis, die zijn muziek dat authentiek zuidelijke tintje geven. De zangmelodie kan er vaak wel mee door, maar op de een of andere manier vallen de meeste nummers nauwelijks op. Het is bijna lounge, de blazers doen af en toe best wild, maar toch.. Het glijdt allemaal wat teveel. En ook altijd maar weer die fade-out..
Gelukkig duikt af en doe het koortje weer op, zoals in het intro van Dicen, waar het een Bacharach oohooetje zingt. Een gitaar speelt zelfs wat funky riffs, voor het eerst dat er een solo instrument zo duidelijk boven de brei uitsteekt..
Ik was benieuwd naar Manuela, die titel klonk op een of andere manier bekend.. Bovendien stond de naam ook op de ronde sticker in het midden van de 1e lp.. En dat terwijl de hoes geen titel vermeldt. Dit zou wel 'ns een echt grote Julio hit kunnen zijn.
Ah een lieve melodie.. Manueeela zucht het koortje. De zoetste strijkers ooit.. son los ojos negros mi amor, Manuela.. (of liever Manuela-a-aaa-a-a, tril, tril)
Hhet begint te wennen, deze rustige passiezanger. Ik zou bijna zeggen dat het iets onderkoelds heeft, zodra Julio wat emotioneler wordt en begint te snikken gaat het richting de man zo gewoon is gebleven. Zou Fransje zich wel 'ns aan het Spaans hebben gewaagd?
Julio heeft in elk geval betere muzikanten (geen keyboards) en een echt orkest ingehuurd.
Ha, een piano en een lang aangehouden orkestnoot zoals Harry Nilsson die ook graag hoort. Un Adios A Media Voz.. Julio zou de hulp moeten inroepen van een zangeresje (in plaats van een koortje) nu hoor ik een bubbelend electrisch gitaartje, dat Air ook graag gebruikt. Nogmaals, hij mag dan op een troon zitten, hij is een lounge koning. Dit nummer heeft ook een echt slot-akkoord, logisch dus dat het goed is.
Don McLean wie was dat ook alweer? Oh een paar Franse hoorns. Weemoedige 2e plaatkant. Het Spaans is mooi, maar opeens realiseer ik me hoe dit soort zwijmel galm muziek erop vooruitgaat als de teksten eenvoudig verstaanbaar zijn.. Ik vermoed wel dat de stem niet nog 2,5 plaatkant gaat boeien.
Gelukkig zijn er wel nog wat meer Bacharach blazertjes en behoorlijk botte xylofoon klanken.
Mooie titel: Por El Amor De Una Mujer, klinkt leuker dan For The Love Of A Girl. Nog meer Air geluiden, een druk pianootje en wederom zo'n funky gitaar. Die jongens hebben het hele oeuvre van Julio in de kast staan. Ik zou willen dat hij zo'n mond hield, dit zou een uitstekend instrumentaaltje zijn. Toodo me parese (zijn stem breekt bijna, quelle drama!) Me siento Trrrriste.
Misschien dat doktoren deze plaat als Prozac voor kunnen schrijven. (of ik had ik dat grapje al eerder deze reeks gemaakt?) Hoe dan ook.. Welk een degelijke muzak.. Mooie geluiden en de stem van Julio die er zachtjes overheen jammert. Zonder ergernis op te wekken, maar toch balen dat de man niet zwaar aan de drank raakte, om dan eens echt ware emoties te kunnen tonen.. Hij wekt nu de indruk van een rijkeluiszoontje die alles is komen aanwaaien, en toch maar liefdespijn hebben.. Had Julio zelf niet een pa die ook zanger was? (Nee, gynaecoloog, wel rijk, ooit ontvoerd door de ETA)
In Aun Me Queda La Esperanza zingt dan toch voorzichtig een zangeresje mee, Julio's ego was zeker te groot om het meisje een wat grotere rol te geven. Lalalailaidadada zingen ze samen.
Op kant 3 zijn alle nummers van Julio's hand.. Eens zien of dat veranderingen met zich meebrengt. Ja, een gitaar zit voorin de mix en heeft met wat fantasie zelfs wat flamenco in zich.. Het instrument wordt echt bespeeld in plaats van omgevormd tot een anonieme entiteit. We zijn dan ook in Galicia belandt, waar het leven hard is.. Denk ik. Un Canto A Galicia..Wow, handclaps en zang zonder begeleiding. Tamboerijntje erbij, niet gek. Jammer dat er een lelijke gitaar helemaal verkeerd in de mix zit en door merg en been gaat.
Er is ook nog een nummer dat Bla Bla Bla heet. Dat zal toch wel een up-tempo deuntje zijn met vrolijk klepperende latin percussie en een hos-refreintje waarin de titel ontelbaar vaak herhaald wordt? Neen, een orgeltje en flauwe pauzes, bla bla bla mompelt Julio ongeïnteresseerd terwijl een zware cello en saxofoon accentjes plaatsen. De bla bla bla's klinken eerder als minder vrolijke la la la's..
Gelukkig is er nog een lichtpuntje op kant 3: No Llores Mi Amor.. Iets is helemaal misgelopen met de mix, of aan het einde van de plaat begeeft het ding het bijna.. De bass is loeihard, Julio zit verstopt in een pashokje, het koor kraakt als een goeie J Dilla sample.. En de drums zijn fantastisch.. Zwaaiende tamboerijntjes, leuke accentjes en knotsgekke breaks.
Op kan 4 vinden we een nummer van Neil Diamond, Sweet Caroline. Het geluid is in eerste instantie leger dan normaal voor Julio, slechts wat drums en een bas met kleine gitaaraccentjes. Klinkt apart, maar dan gaat zoals altijd de grootse gebaren mode aan.
Op deze laatste plaatkant blijven de melodieën steeds minder goed hangen. Om nog even terug te komen op Mireille Mathieu, Wie Das Land und Das Meer zit al dagen in mijn hoofd.. Daar kan Iglesias nog wat van leren.
Yo Canto is gelukkig nog 'n fijn up-tempo nummer met een rollende zware bass en swingende drums. You cantooo la vida.. Nou dat schudt ons weer wakker na die oersaaie ballades. Het koortje doet zelfs Toe te toe doe op zijn Philip Glass'. Best een leuk nummer, een van de betere van de plaat, en dat zegt genoeg, aangezien ik normaal toch een ballade liefhebber ben..
Julio's orkest klinkt best ok, en de wat hippere gitaarkant die hij op kant 3 af en toe liet horen is ook wel aardig, maar al met al is het vooral veel te veel. Veel te vaak dat koortje, veel te vaak die opbouw van zacht haar hard, veel te vaak pas de titel op 3/4 van het nummer zingen, veel te vaak een fade-out. Het leukst waren nog de Air momentjes. En dat ene stukje J Dilla magie.

Oma's Platenkast: Blue Lights

2006-09-16T22:03:00.001+02:00

Ik had me echt op deze plaat verheugd. Geen enkel referentiekader, ook met de hoes kon het nog alle kanten op. Een grijze kat, eerder lief dan gevaarlijk. Zou dit een ironische glamrockband zijn, of een blonde stoot? Contains poster, zei een sticker tenslotte. Dan moest er ook iets interessants te zien zijn. Voor de duidelijk, wie denkt, huh een glamrockband uit Oma's kast? Dat zal toch niet? Nee, waarschijnlijk niet, en dat zou ook blijken, maar er konden natuurlijk ook nog wel lp's zijn blijven staan van een van de vele ooms en tantes.
Als ik de hoes in handen heb merk ik dat er groepsfoto's te zien zijn in de ogen van de kat. Dat ziet er al erg tuttig uit. Op de achterkant wordt duidelijk dat we hier op een Abba-achtige groep stuiten. Met 2x3 in plaats van 2x2 leden. In het binnenhoesje staat een geweldige groepsfoto, die misschien ook wel op de poster staat, die er niet meer inzit helaas. (Opgehangen en door wie?) De dames van Pussycat hebben jurkjes aan waar de Pipettes zich niet voor zouden schamen. Bloemetjesmotiefjes, heerlijk. 2 brunettes zouden bij de bieb kunnen werken, de blonde zangeres mist een voortand, en heeft sowieso een gezicht waarvan je vermoedt dat ze jarenlang in Berlijn op een zeker station heeft geleefd. Waar ze een drugsdealertje ontmoette, die nu mag drummen. Met baardje en ziekenhuisfonds bril. Alle liedjes zijn geschreven door ene Werner Theunissen, en als talent met een zeker sex-appeal zou moeten samengaan zal dat wel de man in het midden zijn met het net niet hippe middeleeuwse baardje. Toen wel! Toen wel..
De muziek dan.. Rio, Rio is a lovely place. Daar zijn we weer, aan de Copa Cabana.Mijn grootouders verlieten zelden het land, maar kennelijk droomden ze over Rio en Mexico. Van Bronckhorst duikt trouwens op.. Hij is muzikant geworden.. Just go to Rio where Gio'll be playing for you. (wheoe, wheoe! Mireille Mathieu zou goedkeurend knikken)
Met Pussycat zijn we in de jaren '80 belandt. Dat is duidelijk te merken aan de productie, die helder en glad is. Tikkeltje Fleetwood Mac zelf, maar dan ben ik echt aardig.
Werner Theunissen hield niet van enerverende deuntjes want ze kabbelen allemaal mid-tempo door. Wel met een zeker hypnotizerende groove.
Blue lights in my eyes ev'ry day.
Kermis in Then The Music Stopped. Het geluid van een draaimolen.. Dit neigt dan weer naar de suffe kant van de Cats. Ik vraag me af of alle 3 de zangeressen leads zingen, ik ben niet scherp genoeg (of zij zijn niet duidelijk genoeg) om ze te onderscheiden. Och nee, een outro met vrolijke lalala's. Kermis inderdaad. Zelfs de blazers gaan hoempapapa. Lalahoptadaa. Het is me al duidelijk, die Werner is een aardig arrangeur, maar goeie melodieën moeten nog komen.
Kant A is kort. Slechts 4 nummers, naast Blue Lights is vooral het slot Rain goed. Daar zakt het bedaagde mid-tempo en met een beetje onweer en regen zet je altijd de sfeer goed neer. Ouwe truc. Synthetische strijkers en dan.. een steel guitar. Pwieew. Loving him was easier one sunny day. Just a simple touch could make me fly away. Dit heeft geen pretenties, maar is gewoon een oerdegelijke meedeiner. I can feel the falling rain! (Koortje: rain rain rain, falling down on me) Galmen maar, bonuspunten voor de Springsteen belletjes. Rain falling down on me, you may cover the trace (?) of tears on my face. Rain rain falling everywhere. De tekst heeft de blues à la Dybdahl en het is echt een lekker nummer, met een paar goeie snare fills, waar ook het onweer zich weer even laten horen. MOR-pop van de bovenste plank.
Sowieso wel leuke teksten trouwens op de plaat trouwens.. Wat dacht u van deze: trees are crying down the cloudy hills, raindrops chase away the lonely daffodils!
Kant 2 opent met een mooie witte funk riff. Hopelijk gaan de vocalisten ook wat los. Ze zingen toch wel heel voorzichtig. Cha cha me baby I'll cha cha you.. Hey, een hint van Stevie Nicks in haar stem, dat gaat goed. Heftige piano.. Ah, een nieuw couplet. Bouw die spanning maar op, zal hier dan het knallerrefrein komen? Ondertussen wel lekker foute Phoenix electrische gitaarlickjes. Nee, het doet me eerder aan die kersthit van Rea denken, wanneer hij zingt I'll send my love to you.. De meisjes van Pussycat gaan verder met I hate those lonely nights in my room.. (een lager Stevie register) En maar wachten op dat refrein. Nee, de sound is er, maar de ware schrijverspen ontbreekt. Gemiste kans. Daar helpt zelfs een latin gitaarsolo niks meer aan.. En de saxofoonsolo die daarna komt al helemaal niet. Vulling en toch geen inhoud. Maar positief blijven, wel een lekkere dansbeat.
Nog een voorbeeldje van een geweldig stukje tekst: Hitchhiking down la route du soleil, still six hundred miles to go to Marseille, Suddenly a good looking frenchman stopped and he said "bonsoir Mademoiselle." Just as I wondered if there's nothing to say (hm??!) he drove his Mercedes 350 SLE (production placement?) into a motel parkin' garage at Lyon (is Lyon 600 km van Marseille?) En is ze hem dan gewoon gevolgd, nadat hij hallo mevrouw zei!?
En het wordt nog beter.. Het refreintje: une chambre pour la nuit! (that's a room to make l'amour! )
De zangeressen zullen live wel een leuk dansje hebben gedaan, terwijl ze het Frans extra dik aanzetten.. Up-tempo blazertjes, au secours, au secours. au se-se secours!
Gitaarsolo, Jodeeladelohiti! Het is onwerkelijk. I'm getting chivery when i'm being undressed, he said that's no problem, cherie, there's me to keep you chaud.. Comment? HOT!
Wederom zou ik zeggen, had dit ingeschreven voor het Songfestival het is lekker fout en kinky.
We blijven in de dubieuze onderwerpen met Teenage Queeny. Ineens gaan ze weer een beetje country.. Daddy's been looking for you, while mummy stayed inside (grappig genoeg in het boekje omgewisseld, ik vond het al vreemd) Your sister has been seeing you, in some big shining bar, a fellah (!) called Rossini.. Oh oh oh Teenage Queeny.
Melodieus was kant A trouwens beter en origineler, de wendingen in dit afgezaagde deuntje klinken wel heel bekend.
Laatste nummer alweer, 1 magere ballade laat ik maar onvermeld.. I Don't Want To Rock 'n Roll.. Een omkering van de Britney hit. De zangeres moppert.. Altijd maar weer met die old dirty star naar een ouwe bar. Ze voelt de beat niet meer. En dan een mooi stukje poëzie: you just shake your hips throw me over your shoulder, everytime i get down.. I feel much older.
Overigens is de riff natuurlijk het hardste van de hele plaat. Oh wat een slimme ironie. I don't wanna rock 'n roll (old school fifties style..) Heerlijk simpele akkoorden. Beeeeng Beeng... Eindelijk wat losheid in de wat verkrampte zangstemmen. Jerry Lewis gekte op de piano..
Leuk einde van deze uiteindelijk toch zeer amusante plaat.
De nabeschouwing is trouwens ook niet onaardig. De meisjes in de band blijken Pools-Limburgse zusjes te zijn en Werner Theunissen was hun gitaarleraar! (En hun grootste hit Mississippi stond 129 weken in de hitparade van.. Brazilië)